N(euro)otjes boodschappen en budget

Vorige week na de storting van het salaris hebben we 300 euro gepind. Dat geld wordt verdeeld over envelopjes; voor maart zijn dat er vier. Vier keer 75 euro dus.

Vorige week deed ik voor 52,86 euro boodschappen. Het resterende geld is in het lege envelopje nummer 5 gestopt. Als we deze week ook weer geld overhouden, gaat dat bij het restant van vorige week, in de envelop van week 5. Dit geld kan ik eventueel gebruiken voor geweldige aanbiedingen mochten die voorbijkomen, of ik kan aan het einde van de maand envelop nummer 1 van de volgende maand ermee vullen en wat ik dan minder van de rekening pin naar de spaarrekening doorschuiven. Of ik kan er eens iets leuks van doen. Keuze genoeg!

Vorige week keek ik naar een oude aflevering van “Hoeveel ben je waard” en daarin zat een jong stel dat 50 euro per week uitgaf aan boodschappen. De vraag was of ze geen honger leden….  Want gemiddeld schijnt een tweepersoonshuishouden in Nederland 95 euro per week uit te geven aan boodschappen. Wij vormen een driepersoonshuishouden en redden het ook met gemiddeld 60 euro. Ruim mag ik wel zeggen. Waar zou dat nou mee te maken hebben? Misschien heeft het ermee te maken dat we niet malen om merkproducten, we de boodschappen aan de hand van een lijstje en een weekmenu doen, we maar één keer per week naar de winkel gaan, contant betalen, niet erg impulsaankoopgevoelig zijn, zelden tijdschriften kopen en niemand bij ons rookt. O, en ik mag de voorraad niet vergeten. Niets zo kostenbesparends als een beetje voorraad. Bij elke boodschappenronde haal ik voor een vast bedrag wat voor de voorraad. Die is daarmee altijd op peil en we staan vrijwel nooit voor verrassingen.

Als je wel eens naar die programma’s kijkt over mensen die finaal aan de grond zitten, zoals Dubbeltje, rollen wij soms van de bank van verbazing wanneer er verteld wordt wat mensen per maand pinnen. Soms wel rond de 1.000 euro! Hoe eet je dat op, vragen wij ons dan af. Wij komen met ons maximum van 300 euro per maand niet bepaald om van de honger.

Een jaar of vijfentwintig geleden sprak ik met collega’s over de boodschappenbudgetten.  Wij deden toen ook al voor ongeveer 80 tot 100 gulden per week boodschappen en daar zaten in die tijd heel wat luxe dingen bij (het was de tijd waarin we nog vonden dat we voor de bijna wekelijkse visite echt zoveel mogelijk in huis moesten hebben. Later zijn we daar veel makkelijker in geworden; in onze arme tijd kon het ook gewoon niet meer en zetten we mensen voor wat er was. Die trend hebben we doorgezet, we zijn daardoor heel ontspannen over bezoek. We doen wel extra moeite wanneer er iemand komt met een speciaal dieet of een voedselallergie). De ene collega woonde samen en had geen kinderen,  de andere was alleen.  Beide gaven toen al voor 200 tot 220 gulden per week uit…. bijna het dubbele van wat wij uitgaven. Wanneer ik zoveel jaren later nog wel eens met anderen praat over dit onderwerp blijkt er niet veel veranderd te zijn en verbaas ik me nog steeds over de boodschappenuitgaven van anderen. En zij verbazen zich soms over die van ons…

Hoe doen jullie dat: wel of geen lijstjes, weekmenu, het op=op-systeem,  één keer in de week of maand naar de winkel? En, als, ik zo brutaal mag zijn, hoe hoog is je budget?

N(euro)otjes weekmenu

Ik zet het weekmenu er toch maar op vanaf maandag, in plaats van donderdag. Voor deze week ziet het er voor Huize Vrek zo uit:

  • Maandag – voor mijzelf een klein vispannetje (stukje kabeljauw met aardappeltjes, worteltjes en zo…) en de mannen kunnen zich helemaal te buiten gaan aan spaghetti met saus met bio-kip….
  • Dinsdag – Indiase bloemkoolcurry
  • Woensdag – nasi van restjes groenten met gemarineerde tofu
  • Donderdag – Marokkaans stoofschoteltje met kikkererwten
  • Vrijdag – weer een groentenstoof,  dit keer met linzen
  • Zaterdag – Turkse soep met groene kool en bulghur met Turks brood (recept: klik)
  • Zondag – Griekse couscous met stukje zalm

Iedere keer als ik het weekmenu zelf bekijk, moet ik grinniken over de multiculti eetgewoonten in Huize Vrek. Niks mis met puur Hollands eten, getuige ook de regelmaat waarmee hutspot, spruitjes en stamppot boerenkool op het menu staan, maar ik ben toch wel heel blij met al die andere smaken die we tot onze beschikking hebben.

N(euro)otje jubileert

Ik was het bijna vergeten! En maar bedenken waar ik eens over zou gaan schrijven, vergeet ik gewoon dat mijn blogje deze week zeven jaar oud is!

Op 26 februari 2008 stuurde ik mijn eerste berichtje de wereld in. Nooit gedacht dat ik zeven jaar later nog steeds zou bloggen. Niet meer op dagelijkse basis, wat ik uiteindelijk niet volhield,  maar toch.

Er is in die zeven jaar niet zo heel veel veranderd. Ik probeer nog steeds te bezuinigen, het kan niet meer met van die reuzenstappen maar het lukt nog steeds, en we zijn er nog steeds tevreden mee.

Daar hadden Man en ik het laatst nog over: de rust die we hebben omdat we simpelweg gelukkig en tevreden zijn met wat we hebben en kunnen en niet (meer) kijken naar wat buiten ons bereik ligt. Ons huis blijft een gewilde pleisterplaats voor heel veel mensen, ook jongelui en dat is veel belangrijker dan spullen. En het maakt niemand wat uit, ons al helemaal niet, op wat voor bank er daarbij neergeploft kan worden.

Nu ik het toch over die bank heb, ik geloof dat ik twee of drie jaar geleden al schreef dat die aan vervanging toe begon te raken. Je raadt het waarschijnlijk al, de banken staan er nog steeds. Als je snel kijkt zie je niet hoe groezelig het is geworden en de sleetse plekken kun je niet zien als je erop zit… Echt, het lijkt nog aardig wat. Maar ik ben degene die de kussens keert en schoonveegt en ik zie dus alles. En daar zit ‘t ‘m voornamelijk. Eigenlijk valt het reuze mee. Dus heb ik een beetje zitten zeuren over die bank. Vind ik zelf. En we vinden ‘m ook nog steeds leuk. We zijn nooit van die trendhoppers geweest die alles wat nieuw in de winkel staat weer leuker vinden dan wat ze thuis hebben. Onze bank uit ik meen 1999 maar het kan ook ’98 zijn, is nog steeds leuk. Voor ons. Een paar maanden geleden hadden we op internet DE ultieme bank gevonden. Stond te koop bij een winkel in Groningen dus we hadden er makkelijk naar toe kunnen gaan om te proefzitten (of is het nou proef te zitten; geen idee meer, mijn griephoofd zit een beetje vol, denken doet zeer…..). Maar we hanteren de regel dat we eerst rustig, liefst een paar dagen, over zoiets nadenken. In die paar dagen ebt de wens meestal wel enigszins en soms zelfs helemaal weg. Een paar dagen later lagen we ‘s avonds lekker vergenoegd elk op onze eigen bank (jawel…. :-) ), Sam schuurde zijn vettige vachtje nog even lekker langs de onderkant van de beide banken en op dat moment besloten we dat het waanzin was om geld uit te geven aan een nieuwe bank. En we hebben het er daarna ook niet meer over. We zijn allebei tevreden met de beslissing. Gisteren begonnen we er toevallig wel weer over maar het was meer het uitzetten van een wens. Dat werkt echt: als je iets wilt hebben of nodig hebt en je hebt het geduld om te wachten  tot het je vanzelf in de schoot geworpen wordt, liefst gratis natuurlijk, moet je gewoon tegen zoveel mogelijk mensen en passant daarover vertellen. Iedereen die ervan hoort schijnt zo’n mededeling ergens in de diepe krochten van zijn geheugen op te slaan totdat…… iemand iets murmelt over een bank die weg moet omdat -ie niet meer bij het nieuwe dressoir past of zo. Als er dan iemand in de buurt is met die opgeslagen wens van jou, komt -ie op dat moment bovenborrelen. De standaard opmerking zal dan zoiets zijn als “ik weet nog wel iemand” en voila,  je wens is al zo goed als onderweg.

Wij hebben onze ‘nieuwe’ bank gisteren voor het eerst uitgezet. De ervaring leert dat het lang kan duren maar dat geeft niet. We zitten nog prima ;-)

N(euro)otje is ook tegen plastic tasjes

Ik weiger al jaren de plastic tasjes die je overal vanzelf aangeboden krijgt. Ook bij de groentenafdeling van de supermarkt kan het me irriteren wanneer ze geen papieren zakjes hebben voor losse groenten of fruit maar wel rollen vol met plastic. Heel veel voedsel hoeft ook niet verpakt te worden. Waarom zou je je bananen, sinaasappels of kool in een zakje stoppen? En die preien kun je bij elkaar binden met een meegenomen elastiek. Sticker erop, klaar. In Duitsland hoef je er zelfs geen sticker op te plakken, daar wordt alles gewogen bij de kassa.

Wanneer ik groenten en fruit koop op de markt heb ik een mand bij me. Die geef ik af en ze doen alles er los in. Ook geen papieren zakjes. Werkt prima.

Ik verbaas me iedere keer weer over het plastic verpakkingsmateriaal waar je niet omheen kunt. Sommige producten zoals koekjes zitten niet alleen in een plastic verpakking maar zijn dan ook nog eens per stuk in plastic verpakt…. Koekjes vormen in Huize Vrek geen eerste levensbehoefte dus die worden weinig gekocht. Een zelfgebakken koekje of  taart is trouwens veel lekkerder. En zoiets als schoonmaakazijn in glas ben ik ook nog nooit tegengekomen… En al zou het in glas zitten, zou er ongetwijfeld weer een plastic sluiting op zitten. Ik let wel op maar ook ik zwicht voor de mozarella bij de Aldi. Voornamelijk omdat ik hier in de wijde omtrek geen winkel weet waar je dat los in een zelf meegenomen bakje zou kunnen laten stoppen.

Vandaar dat ik al jaren weiger wat ik wel kan voorkomen: plastic tasjes.

En nu worden die gratis tasjes per 1 januari 2016 verboden. Prachtig! Een eerste stap hoewel ik liever had gezien dat ze helemaal verboden zouden worden. En ter herinnering nog even een paar beelden van de ellende die ontstaat door al dat plastic dat in het milieu terechtkomt.

N(euro)otje ruimt op.. en op… en op…

Tja, een paar weken geleden blies ik het concept om tien dingen per dag de achterdeur uit te schuiven, nieuw leven in. Inmiddels is Man ook aangestoken door het opruimvirus.  Niet dat het hier nou een troep is, daar heb ik een grondige hekel aan, maar in elk laatje en kastje zit wel iets wat weg kan of moet.

En we hebben nog een kamer die verbouwd moet worden en waar al langere tijd van alles ‘even’ in weggezet werd. Even werd lang…

Na bijna 120 dingen uit laatjes en kasten te hebben weggedaan, kreeg die kamer een magnetische werking. Twee hele leuke houten kisten, ooit gebruikt voor het opbergen van speelgoed, stonden daar. Leeg, gelukkig.  Dat dan wel. Een kist staat nu onder de trap. Nog steeds leeg maar hij staat er wel leuk. De andere kist heeft Man gebruikt om een verzameling goede snoeren en kabels in op te bergen. Ter compensatie smeet hij een heleboel niet zulke goede snoeren en kabels weg. En onderdeeltjes van onderdelen. En onderdeeltjes waarvan geen mens meer weet waar ze ooit bij hoorden of in zaten.

En dan mijn persoonlijke grootste ergernis, waar ieder huishouden in Nederland, zelfs een abonnementsloos huishouden als dat van de Vrekken, vrijwel wekelijks mee wordt overspoeld: papier. Oude polissen en andere papieren met persoonlijke gegevens erop in de kachel gemikt , verpakkingsdozen en een kilo of twintig aan tijdschriften bij het oud papier gezet. In een van de schuren staat nog een houten bank met opbergruimte die ook vol zit met tuin- en woontijdschriften. Want in de zomer willen we nog wel eens een stapeltje doorneuzen om ideeën op te doen en zo. Dachten we toen we een paar jaar geleden al die (gekregen) tijdschriften in de bank legden. Binnenkort liggen ze aan de weg. We controleren ze niet meer op geweldige ideeën.

En we gingen verder het huis door. Oude bollen wol, een rieten mand met deksel die vol houtworm bleek te zitten…., oude speelgoedjes, agenda’s, een stuk of dertig oude wegenkaarten…., tassen en mandjes. Noteerde ik eerst nog wat ik wegdeed, uiteindelijk was dat geen doen meer. Er zijn vele honderden dingen en dingetjes afgevoerd. Er staat ook nog het een en ander klaar voor de kringloop en we zitten zelfs te twijfelen of het zinvol is om eens een kleedje op straat neer te leggen met Koningsdag.

Ook Ouders raakten aangestoken door het Grote-Ontrommelvirus en gingen dingen weggooien die ze al tientallen jaren met zich meesleepten. Ook daar verdwenen heel wat kilo’s papier en oude spulletjes waarvan ze niet eens meer wisten dat ze die hadden.

Overigens vonden we ook iets wat we al een tijdje zochten: de kassabon van onze lekkende keukenkraan waar nog garantie op zit. Alle garantiebewijzen zitten keurig bij elkaar in een map en je raadt het al, juist deze ene die we nodig hadden,  zat er niet bij. Tijdens het Grote Ontrommelen kwam de bon tevoorschijn uit een mandje waar we nog wat meer keukendingetjes in hadden gedaan. De rest van de inhoud van dat mandje kon weg en het mandje zelf ook. Maar met die bon zijn we wel blij.

N(euro)otjes woning krijgt een energielabel

G.

Erger kan niet. G. De lijst gaat niet verder dan die hoofdletter gee.  Getsie,  Grmbl, Grote Genade…. Wat moet ik met die G….

Het punt is dat die G gebaseerd is op oude en algemeen opvraagbare informatie zoals leeftijd van de woning en of het een tussenwoning is of iets anders. We hebben in de loop der jaren bijna al het glas vervangen door ordinair dubbel en zelfs HR+ glas. Er ligt een nieuw dak op de aanbouw achter, met dikke isolatie eronder. De vloeren, wanden en het dak van de bovenverdieping zijn zeer goed geïsoleerd en al het glas boven is dubbel.

Vloeren isoleren kan niet in onze oude boerderij. Tenzij we de bovenlaag van het zand waar de woning opstaat eruit scheppen….  Waren we niet van plan. En we hebben nogal wat enkelsteensmuren.  Maar we hebben ook meerdere muren geïsoleerd. Alleen de buitenmuur van onze keuken, de voorkamer en de deel zijn nog niet geïsoleerd.  We zijn voorzichtig aan het informeren wat het zou gaan kosten om de hele boerderij te ommuren.  Maar dat zijn nog slechts vage plannen, niks concreets. Maar onze oude woning is toch zeker een F waard….

We maken ons verder ook maar niet druk om die G. Ons voorlopige energielabel registreren zou “enkele tientallen euro’s” kosten (ik citeer; waarom kunnen ze daar niet wat duidelijker in zijn, is het nou 20,50, 90 euro? Wie het weet mag het zeggen). Een definitief energielabel is alleen verplicht bij verkoop of verhuur van de woning en is bovendien ook maar 10 jaar geldig. Wij waren niet van plan om onze woning te verkopen of te verhuren dus we sparen ons makkelijk “enkele tientallen euro’s” uit.

En daarbij, wie weet of het hele energielabel binnen die 10 jaar weer niet van de baan is? Als half Nederland een definitief energielabel heeft gekocht en de andere helft de hand op de knip houdt, zullen ze toch weer iets anders moeten verzinnen om bij die helft er ook nog wat uit te wringen….

Bovendien rammelt de toewijzing van die lettertjes aan alle kanten. De gebruikte kadasterdata stammen in veel gevallen nog ergens uit de jaren ’50. En de beoordeling op afstand door een zogenoemde expert schijnt ook niet helemaal te deugen. Maar ach, iemand heeft er weer lekker aan verdiend toch….  En het is goed voor de werkverschaffing…

We gaan het meemaken. Voorlopig zit ons voorlopige energielabel keurig opgeborgen  in de ordner met belangrijke en quasi-belangrijke papieren.

Onder de G.

Van Gekke Gerrit.

N(euro)otje leest: De Incabruid

(plaatje gepikt van het www)

 

 

Ik heb zeker tien jaar naar dit boek gezocht. Zo af en toe kom je er één tegen op internet maar daar worden forse prijzen voor gevraagd. Het gaat dan om de originele uitgave uit de jaren ’50.

De reden dat ik zo zocht naar dit boek is Vader. Hij las het boek in de jaren ’50 in delen maar kreeg nooit het slot in handen. Het schijnt een bijzonder spannende avonturenroman te zijn. Moeders las het feuilleton bij haar zus en mocht het uiteindelijk niet verder lezen omdat ze ervan ging dromen…

Vooral Vaders zou het graag nu eens helemaal en vooral uit willen lezen want het verhaal heeft hem nooit losgelaten. Ikzelf werd steeds nieuwsgieriger en leesgek als ik ben wilde ik dit superverhaal ook wel eens gelezen hebben.

Zodoende snuffelde ik de afgelopen jaren met enige regelmaat wat op internet en de laatste keer kwam ik erachter dat het boek opnieuw is gepubliceerd als paperback en e-book.

Bij gebrek aan een e-reader heb ik het verhaal als papieren boek, 800 pagina’s dik, gewoon bij Bol kunnen bestellen. En zojuist werd het bezorgd. Met zijn 1,25 kilogram mogen we dit toch wel tot de zware kost rekenen! Ik mag mijn nachtkastje wel stutten…

Voorlopig wat te lezen dus. En Vaders verkneukelt zich al helemaal op zijn caravanvakantie in eigen tuin komend voorjaar.

Vorige Oudere items

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 179 andere volgers