N(euro)otjes pannen

Toen we twee jaar geleden 25 jaar getrouwd waren, vroegen Ouders wat we als cadeautje wilden hebben. We wisten het niet…  Wekenlang bleef Vaders vragen wat we toch wilden hebben. En uiteindelijk wist ik het: een nieuwe, kleine gietijzeren pan. De pannenset die we op dat moment al een jaar of 15, 16 gebruikten, was toen een b – keuze en daarmee aanmerkelijk goedkoper. De grepen zaten allemaal op een andere hoogte, veel grepen zaten scheef en de thermostaten in de knoppen van de deksels waren geen lang leven beschoren. Van een enkele pan konden de grepen ook niet meer goed vastgezet worden en dus dunde de set uit veiligheidsoverwegingen al wat uit. We waren daardoor van plan om de pannen langzaam aan te vervangen door ijzeren en gietijzeren pannen.

Dergelijke pannen gaan makkelijk een leven lang mee. De ijzeren pannen moet je voor het eerste gebruik goed schoonmaken en inbranden met olie, aardappelschillen en veel zout. Zo ontstaat er een natuurlijke ‘anti-aanbak-laag’  waar geen teflon (giftig!) aan te pas komt. Het nieuwe witte gietijzeren pannetje is, gecombineerd met de grote gietijzeren rode braadpan, die we nieuw kochten (20 euro hij de aaldie), de ijzeren pannen (uit een aanbieding bij de Duitse Liedel voor nog geen tientje), en de zware gietijzeren koekenpan die de vorige bewoners van het huis achterlieten, een prima set. Dan hebben we nog een steelpannetje van het pannensetje dat we kregen bij aankoop van de inductiekookplaat. De andere twee pannetjes daarvan worden alleen gebruikt om restjes in te bewaren en op te warmen. Ze zijn heel goed stapelbaar en daardoor makkelijk weg te zetten. Verder hebben we nog drie van die kleine zwarte emaille braadpannetjes die je voor een paar centen overal kunt kopen. Die pannetjes hebben we al ons hele huwelijk en lijken niet kapot te krijgen. Ze worden gebruikt op de inductieplaat, op de petroleumstellen, op de gaspit buiten en trekken niet krom of zo.

De set was daarmee meer dan compleet, ware het niet dat ik al jaren een wok wilde hebben. Maar dan wel zonder daar teveel geld voor uit te geven.  Een vriendin kocht een paar jaar geleden een prachtexemplaar van gietijzer met mooi geel geëmailleerde buitenkant voor 2 euro op de rommelmarkt en het is ons nu ook gelukt: we scoorden er zelfs twee. Per ongeluk, dat dan weer wel. Eén voor 1 euro maar deze bleek een bolle bodem te hebben, niet op gelet, stom, want die kunnen we op de inductieplaat niet gebruiken, dus die geven we wel weer door, en dus ook één met een platte bodem, compleet met deksel en stoomrekje voor 3 euro. Beide zijn van zwaar gietijzer, niet geëmailleerd. Overigens noemen wij het wel een wok maar officieel is het een wadjan geloof ik. Hoe dan ook,  er wordt lustig mee gekookt. Gisteren nog, alle restjes groenten gewokt,  kruiden erbij, rijst erdoor en smullen maar.

Overigens hebben we ook nog een enorme soeppan in de bijkeuken staan, voor gezamenlijk gebruik, overgebleven van een oude pannenset van Ouders 😉 En we hebben nog een kleine verzameling van die grijsgewolkte pannen, waaronder een stoompan, die we nog een extra etage kunnen geven met de stoominzet van onze oude pannenset…. Een echt allegaartje dus! Maar het is prima koken zo en allemaal zonder teflon. Het is ook best nog wel veel, hoewel wij vinden dat we al behoorlijk wat weggedaan hebben, maar ja, minimalisten zullen we ook wel nooit worden… 😉

20150602_085705

 

Advertenties

N(euro)otjes boekenkast

Meer dan 20 jaar geleden kochten we een mooie boekenkast in de bekende blauw met gele winkel. De kast was niet goedkoop en dat was dan ook de reden dat we er geen twee van kochten. Maar we hadden er wel heel graag twee gehad.

Ondertussen slibde de kast dicht, rijen boeken stonden dubbel geparkeerd, de kleine pockets lagen op planken onder het dak van de woonkamer en de rest was verdeeld over meerdere kleinere boekenkasten door het hele huis heen.

We zochten al een paar jaar bij vlagen naar zo’n zelfde kast, op MP. Maar de paar keer dat we er eentje vonden, was het altijd aan de andere kant van het land en wilde men er soms wel 200 euro voor hebben. Ja, je kunt er natuurlijk de hoofdprijs voor willen vragen… Die vraagprijs stond echt niet meer in verhouding tot nieuwprijs en leeftijd van de kast. Een poosje geleden vonden we er weer een. Voor de zeer schappelijke prijs van 35 eurootjes. Man moest ook voor deze kast wel het hele land doorrijden maar hij ging met de diesel en ook met die kosten erbij bleef het een mooie koop.

En nu staat onze nieuwe aanwinst gebroederlijk naast onze eerste kast. Voor één van de oude stalramen. Maar dat maakt niet uit, er zijn nog genoeg ramen over… De nieuwe moest wel op maat worden gemaakt want die muur is niet hoog genoeg maar dat heeft Man heel mooi gedaan. Nu lijkt er alleen een raar hoekje over te blijven tussen de kasten maar dit is bewust gedaan. We hebben namelijk het plan opgevat om door te zoeken naar kast nummer drie. Die kan Man dan mooi op maat maken tussen de kasten in zodat we een aaneengesloten boekenhoek krijgen. Er staan nog altijd kleinere boekenkasten door het hele huis heen maar dat is niet erg. Boeken zijn gezellig.  In elke ruimte.  Dus ook op de overloop.

Kijk maar:

 

20150530_140157Doordat onze woonkamer een schuin dak heeft, zijn de buitenmuren al wat aan de lage kant. Doordat ook de verwarmingsbuizen daar nog eens onderdoor lopen, past zo’n hoge kast helemaal niet meer. Maar zo is het mooi opgelost. En het eruit gezaagde deel heeft Man gebruikt in de kast zelf om de buizen daar aan het zicht te onttrekken.

20150530_143245

 

 

20150530_141925

 

20150530_141939

N(euro)otje is er weer

Ik ben even een tijdje afwezig geweest. De weken gingen sneller dan ik merkte… Na het overlijden van schoonvaders zijn er gelukkig verder niet nog meer verschrikkelijke dingen gebeurd hoor maar op een of andere manier was ik uit mijn doen. Nog geen twee maanden voor het overlijden van mijn schoonvader, overleed onze Sam. Na ruim 16 jaar. Ook een gemis, niet te vergelijken met elkaar natuurlijk maar toch…  Schoonvader was erg dol op Sam… Daarbij het gezeur met de knieën,  operaties die eraan zitten te komen, polsen die niet mee willen werken, het jaar 2015 is niet het beste tot nog toe… Niet om te zeuren want ik ben van nature het-glas-is-altijd-halfvol-type, maar ik heb het ook gewoon erg druk gehad.

En toen raakte ik ook nog eens elke vorm van blog-inspiratie kwijt… Vandaag vond ik het de hoogste tijd worden om weer eens iets van me te laten horen. Maar ja, waar moet ik nou helemaal over bloggen…?! Even bijkletsen dan maar. Wees gewaarschuwd. Het is niet veel bijzonders…

We willen graag komende maand overstappen op een andere energieleverancier.

De moestuin doet het geweldig. Gisteren lekker sla uit eigen tuin gegeten met daardoorheen de blaadjes van de uitgedunde rode bieten.

Ik zou zo graag eens foto’s van de tuin plaatsen maar ik kan nog steeds niks uploaden….

De slakkenpopulatie is wel een kopzorg. En de kippen lusten ze niet…..

De kippen zijn trouwens verhuisd. Ze zitten nu in de oude kruidentuin. Lekker licht en ruim voor ze. En ze zitten nu dichterbij ons. Als ik schoffel in de moestuin, zitten ze aan de andere kant van het hekje lekker toe te kijken. Ze vinden het geloof ik echt gezelliger.

Dochter en Schoonzoon hebben nu ook kippen. En over een paar weken een hond. Zal de kat leuk vinden… 😉

De koelkast staat nog steeds uit. Echt wereldnieuws hè 😉 We hebben ‘m wel gevuld. Het is nu gewoon een voorraadkast geworden.

Op een of andere manier blijft ons stroomgebruik bizar laag voor ons doen. En ik heb de laatste weken steeds op de inductieplaat gekookt. Wat denk je dat het scheelt? Bijna niks dus…. We snappen er helemaal niks meer van………

We hadden gisteren de CV nog aan. En de dag daarvoor en daarvoor…Het is altijd de bedoeling om ergens rond de ijsheiligen de CV uit te zetten. Mislukt… Op gas hebben we niks bespaard dit jaar. Jammer…

Op de dag dat Schoonvaders overleed, stormde het behoorlijk. Er was veel schade in de tuin, allemaal niet gedekt door de verzekering natuurlijk…, en die hebben we inmiddels hersteld. We hebben onder andere een nieuwe partytent laten aanrukken.

We zijn nu druk met het buitenschilderwerk. Vrienden hebben onlangs een flinke aanzet gegeven en al het houtwerk van de voorgevel alvast gedaan. Andere vrienden hebben vorig weekend geholpen met het verhuizen van het kippenhok en het onkruid wieden in de moestuin. Daarvoor hebben eerstgenoemde vrienden en nog weer andere vrienden de voortent van de caravan van Ouders, die ook tijdens de storm in elkaar klapte maar gelukkig wel heel bleef, zodanig vastgezet dat die nu windkracht 13 kan hebben.

Wat moet een mens zonder vrienden? Die van ons zijn goud waard 🙂 Je gaat je bijna afvragen of we zelf nog wel eens wat doen…. Er blijft gelukkig nog meer dan genoeg werk over…

Had ik al geschreven dat ik een B&B wil beginnen? Niet dit jaar al hoor, dat zal niet gaan, maar daarna….

 

 

 

 

 

 

 

N(euro)otje is liever ouderwets

Vandaag een overzichtje van de nieuwigheden die de laatste tijd het supermarktassortiment verrijkt hebben en waar fonkelende reclames voor zijn gefinancierd. En die ik tot mijn stomme verbazing vervolgens ook daadwerkelijk in boodschappenkarretjes van anderen zie liggen. Want ze zijn er, mensen die iets nieuws direct omarmen alsof ze er hun hele leven smachtend op hebben gewacht. Mensen die het bij het zien van De Reclame al weten: hier kan ik niet zonder! Wat moet ik nog met mijn leven als ik dit niet onmiddellijk toevoeg aan mijn lijstje van onmisbare aankopen?

Mijn top drie:

3 – Luchtverfrissers.  Het hele concept van een dingetje wat je in een stopcontact hangt en dat dan zogenaamde gezonde en naar natuur ruikende aroma’s de ruimte in zwiept, is mij een volslagen raadsel. Waarom??! Lucht het huis door deuren en ramen een  kwartiertje open te zetten en het zal geen chemische oppeppers nodig hebben. Takjes verse kruiden geven trouwens een heerlijk subtiel luchtje af. Het nieuwste van het nieuwste: een luchtverfrisser die om de zoveel tijd een ander luchtje produceert. Tja….. Wat zal ik zeggen van de tekst die eronder staat, “Synthetisch parfum.  Gevaarlijk.” ??

2 – Cake-en-koekjes-boter…….. Speciaal om koekjes en cake mee te bakken en…..: met echte roombotersmaak… Sorry, maar mis ik iets….?

1 – Melk die dankzij een speciale behandeling wel 7 dagen na opening nog helemaal vers is. Zelfs een bodempje melk is dan nog goed…. Ik zet hier alleen een vraagteken bij…. ?

 

 

 

 

N(euro)otje over eetbare jeugdherinneringen

Als ik het vraag aan Moeders kan ze het zich niet meer herinneren. Maar in de eerste helft van de jaren ’70 maakte ze regelmatig een kaassoufflé.  Wat we er bij kregen aan groenten of salade weet ik niet meer; ik was volledig gebiologeerd door de soufflé. Zo mooi hoog gerezen in die ronde schaal met ribbeltjes aan de buitenkant en plaatjes van groenten aan de binnenkant. Ik zie de worteltjes op de bodem nog zo voor me. En het ritueel er omheen: de deur moest zachtjes dichtgedaan worden en er mocht niet gestampt worden omdat anders de soufflé inzakte. En dan kwam Moeders, heel seventies,  met haar nylon mini-jasschort in jaren-’70-tinten groen, bruin en oranje de kamer ingezweefd met de dampende souffléschaal in de in ovenhandschoenen gestoken handen.

De soufflé was altijd zalig. En ik wenste dat ik de schaal zou hebben. Als kind raakte ik niet uitgekeken op die worteltjes. Overigens werd die schaal ook gebruikt als Moeders de vissenkom schoonmaakte. Dan gingen de visjes in de schaal en zwommen ze over de worteltjes heen. Ik mocht daar graag naar kijken. En kreeg ondertussen weer zin in kaassoufflé.

Ik maak graag soufflé; gisteren nog een spinaziesoufflé gegeten. En broccolisouffle valt hier ook altijd goed in de smaak. Maar aan kaassoufflé had ik me nog nooit gewaagd. Het voelt een beetje unheimisch om het maar eens in goed Nederlands uit te drukken. Ik ben denk ik bang dat ik een fijne jeugdherinnering verpest. Dat -ie helemaal niet het culinaire hoogstandje is waarvoor ik het altijd aangezien heb. En dat de smaak niet is wat ik me ervan herinner.

Onlangs vond ik op internet een echt Nederlands kaassoufflé-recept.  Hij staat op het volgende weekmenu. Ik moet het geprobeerd hebben. Alleen is mijn soufflévorm niet zo inspirerend. Wel met ribbeltjes aan de buitenkant maar zonder worteltjes op de bodem. En op de één of andere manier vrees ik met grote vreze dat juist het ontbreken van die worteltjes de anticlimax van het jaar wordt…

N(euro)otje slaapt weer als een roos

Tijdenlang sliep ik slecht. En was aan één stuk door moe. De vermoeidheid werd voor een goed deel opgelost toen de ziekte van Lyme werd aangepakt. Na de laatste antibioticakuur verdween de pijn in mijn nek en was ik zowaar fitter dan ik in jaren geweest was. Dat deel van het probleem lijkt opgelost. Maar ik bleef slecht slapen…..

Tot een paar weken geleden. Ik denk zowaar het ei van Columbus gevonden te hebben maar als je het hoort zul je hoogstwaarschijnlijk iets denken in de trant van “Och arme, wist je dan niet dat dat helemaal niet goed voor je is….?” Ergens wist ik het ook wel maar ja………

Ik slaap dus de laatste weken ineens geweldig goed! En dat dank ik aan……… het verwijderen van mobiele telefoons en de tablet uit de slaapkamer. Deze drie apparaatjes lagen altijd ’s nachts in de slaapkamer op te laden…… Lig je om 21 uur in bed omdat je er om een uur of 5 weer uit moet, val je lekker vlot in slaap (stukje lezen en vervolgens een sudoku proberen op te lossen is voor mij het ultieme slaapmiddel), gaat rond 22 uur het eerste fluitje: reclamemail…. Natuurlijk met je net goed opgewarmde voeten je comfortabele bed uit en met de P. in weer terug. En dan gaat het maar door: in slaap vallen, wakker worden door een zoem of een fluitje, eruit, kijken, je ergeren (wanneer gaat de rest van je familie/vrienden/kennissen/zakelijke kennissen eens slapen en waarom sturen bedrijven ongevraagde reclamemails na 22 uur?????), om uiteindelijk door de wekker wakker te worden en doodmoe je bed uit te komen. En zelfs als ik er niet uit ging om te zien wie me op zo’n ongehoord uur wakker piepte, was ik toch al half wakker van die piep…

De oplossing bleek simpel: alle elektronica de slaapkamer uit en aan de oplader in de keuken leggen. Ik slaap weer als een roos…..

N(euro)otje over kippen slachten, koeien eten en vegetariërs

Een van de kippen werd vorig jaar geslacht omdat ze na de aanval van een roofvogel mank was gebleven en niet meer opknapte. Ze kwam niet meer buiten in de ren en kon zich alleen met de grootste moeite voortbewegen. Dit was geen kipwaardig bestaan en dus besloten we dat ze uit haar lijden verlost moest worden. De vriendin die het beestje slachtte had die dag een soort slachtroute.  Ze had nog een adresje in de buurt waar ze op deze manier wat vlees vandaan kon halen.

Hard? Nee. Vind ik niet. En ik ben toch vegetariër (nou ja, half dan, een visje lust ik wel…) en dat ben ik geworden omdat ik als 16-jarig meisje een paar documentaires zag over de industrie die schuil gaat achter het vlees in cellofaan. Toen had ik gegeten en gedronken en at uit pure dierlievendheid en tot wanhoop van mijn moeder nooit meer vlees. Vis trouwens ook niet, dat ben ik veel later pas weer gaan eten. Ik ben het nog steeds niet eens met de manier waarop er met dieren gesold wordt om er uiteindelijk een stukje van op een bord te krijgen en ben een groot voorstander van het vegetarisme. Overigens kun je ook parttime vegetariër worden; je bent immers niet verplicht om elke dag vlees te eten. Het kan ook wat minder. Als iedereen slechts één of twee dagen in de week vlees zou gaan eten in plaats van iedere dag, zou dat al zoveel schelen… Dan kunnen biggetjes gewoon hun leuke krulstaart houden en buiten door de modder rollen en mogen kippen eens een normaal leven leiden in plaats van in zes weken tijd tot volwassen gewicht opgefokt te worden. Ach, en nog zoveel meer. Mijn blogje is te kort….

Ondanks al mijn diervriendelijke motieven vind ik het van de zotte om met een kip met een manke poot naar de dierenarts te gaan om het beestje voor veel geld uit haar lijden te laten verlossen. Vriendin is zeer kundig in het slachten; onze Mankie heeft nooit beseft wat haar overkwam…

De eerste keer dat ik erbij was dat er wat haantjes geslacht werden, wendde ik me af op het moment supreme. Bij Mankie heb ik tussen mijn vingers door gegluurd. Ik heb het ook helemaal droog gehouden, ondanks dat dit de enige kip in al die jaren is geweest die een naam kreeg. Meestal schept dat toch iets van een band… We pakten haar ook wel op om haar eens lekker te knuffelen. Toch heb ik ervoor gewaakt om niet sentimenteel te worden. En dat is gelukt. Sterker nog, ik was blij dat het beestje niet meer zo zielig door het binnenhok hoefde te hopsen.

Mezelf toch nog steeds vegetariër noemende, heb ik ondertussen wel het punt bereikt dat ik me kan voorstellen dat ik ooit zelf een kip zou durven slachten. Ik ben ook helemaal niet tegen het eten van vlees. Ik ben alleen maar tegen de dierenmishandeling die er over het algemeen aan voorafgaat. En tegen de hormonenrotzooi die gebruikt wordt om de dieren zo snel mogelijk op slachtgewicht te krijgen. En tegen alle antibiotica die ze krijgen waardoor hele volksstammen vleeseters nu resistent zijn geworden voor antibiotica…ls het nou allemaal nog een beetje zou kunnen gaan zoals vroegaaaah gebruikelijk was, waar men boerderijdieren slachtte in de slachtmaand, daar van at en de rest inzoutte voor later gebruik, dan zou ik er veel minder moeite mee hebben. Dat was toch heel wat anders dan de kipburgers die je nu te eten krijgt bij grote mondiale burgerketens.

Onlangs zagen we een documentaire waarin uitgelegd wordt waar de e-coli besmettingen bij koeien vandaan komen. Ze eten maïs.  En dat is het. Koeien horen gras te eten. Geen maïs.  Als je koeien die de e-coli dragen 5 dagen gras te eten geeft, is 80% van die e-coli alweer verdwenen. Maar dat is te lastig. Want het gros van de koeien staat nooit met hun pootjes in het groene gras maar tot aan hun knieën in de mest en de prut. Bovendien wordt maïs wereldwijd overdadig geproduceerd. Het is namelijk lekker makkelijk, lekker goedkoop, lekker veelzijdig, en nog veel meer. Met de nadruk op makkelijk. Dus blijven de koeien maïs te eten krijgen. Om dan toch die e-coli kwijt te raken wordt het vlees ontsmet, gespoeld en weet ik veel wat nog meer met bleek en andere rommel. Vervolgens worden er een soort gedroogde plakken van geperst, waarvan je niet kan zien dat het vlees is, en van die ontsmette, geplette, droge rommel worden de burgertjes gemaakt…. Geen wonder dat ze overal ter wereld exact hetzelfde smaken….

Doe mij maar een zelfgemaakte burger van boontjes uit eigen tuin. En desnoods van kekererwten uit een blikje….

Maar ja, binnenshuis ben ik wel de enige die het kan opbrengen om geen vlees te eten..  Man accepteerde in een ver verleden dat hij met een principieel vegetariër trouwde, ondergetekende accepteerde dat ze met een vleeseter trouwde. De liefde ging verder dan de maag zeg maar… En we hebben elkaar nooit kunnen overtuigen van ons gelijk. Daardoor hebben Zoon en Dochter een gemengde opvoeding gekregen. Ze hebben veel vegetarisch gegeten maar vlees was niet verboden voor ze. Toch (wel een beetje helaas…) zijn het allebei vleeseters geworden.  En ik maak ook wel vlees klaar, ik draai zelfs eigenhandig gehaktballen als ze maar lief genoeg kijken. Ze schijnen nog lekker te zijn ook…. Maar eten wil ik het niet.

En wat betreft het zelf slachten van een kip, dat doe ik niet meteen morgen hoor….

Maar….. ooit…..misschien. …. Heel misschien, als ik honger zou krijgen of zo….

 

Vorige Oudere items