N(euro)otjes pannen

Toen we twee jaar geleden 25 jaar getrouwd waren, vroegen Ouders wat we als cadeautje wilden hebben. We wisten het niet…  Wekenlang bleef Vaders vragen wat we toch wilden hebben. En uiteindelijk wist ik het: een nieuwe, kleine gietijzeren pan. De pannenset die we op dat moment al een jaar of 15, 16 gebruikten, was toen een b – keuze en daarmee aanmerkelijk goedkoper. De grepen zaten allemaal op een andere hoogte, veel grepen zaten scheef en de thermostaten in de knoppen van de deksels waren geen lang leven beschoren. Van een enkele pan konden de grepen ook niet meer goed vastgezet worden en dus dunde de set uit veiligheidsoverwegingen al wat uit. We waren daardoor van plan om de pannen langzaam aan te vervangen door ijzeren en gietijzeren pannen.

Dergelijke pannen gaan makkelijk een leven lang mee. De ijzeren pannen moet je voor het eerste gebruik goed schoonmaken en inbranden met olie, aardappelschillen en veel zout. Zo ontstaat er een natuurlijke ‘anti-aanbak-laag’  waar geen teflon (giftig!) aan te pas komt. Het nieuwe witte gietijzeren pannetje is, gecombineerd met de grote gietijzeren rode braadpan, die we nieuw kochten (20 euro hij de aaldie), de ijzeren pannen (uit een aanbieding bij de Duitse Liedel voor nog geen tientje), en de zware gietijzeren koekenpan die de vorige bewoners van het huis achterlieten, een prima set. Dan hebben we nog een steelpannetje van het pannensetje dat we kregen bij aankoop van de inductiekookplaat. De andere twee pannetjes daarvan worden alleen gebruikt om restjes in te bewaren en op te warmen. Ze zijn heel goed stapelbaar en daardoor makkelijk weg te zetten. Verder hebben we nog drie van die kleine zwarte emaille braadpannetjes die je voor een paar centen overal kunt kopen. Die pannetjes hebben we al ons hele huwelijk en lijken niet kapot te krijgen. Ze worden gebruikt op de inductieplaat, op de petroleumstellen, op de gaspit buiten en trekken niet krom of zo.

De set was daarmee meer dan compleet, ware het niet dat ik al jaren een wok wilde hebben. Maar dan wel zonder daar teveel geld voor uit te geven.  Een vriendin kocht een paar jaar geleden een prachtexemplaar van gietijzer met mooi geel geëmailleerde buitenkant voor 2 euro op de rommelmarkt en het is ons nu ook gelukt: we scoorden er zelfs twee. Per ongeluk, dat dan weer wel. Eén voor 1 euro maar deze bleek een bolle bodem te hebben, niet op gelet, stom, want die kunnen we op de inductieplaat niet gebruiken, dus die geven we wel weer door, en dus ook één met een platte bodem, compleet met deksel en stoomrekje voor 3 euro. Beide zijn van zwaar gietijzer, niet geëmailleerd. Overigens noemen wij het wel een wok maar officieel is het een wadjan geloof ik. Hoe dan ook,  er wordt lustig mee gekookt. Gisteren nog, alle restjes groenten gewokt,  kruiden erbij, rijst erdoor en smullen maar.

Overigens hebben we ook nog een enorme soeppan in de bijkeuken staan, voor gezamenlijk gebruik, overgebleven van een oude pannenset van Ouders 😉 En we hebben nog een kleine verzameling van die grijsgewolkte pannen, waaronder een stoompan, die we nog een extra etage kunnen geven met de stoominzet van onze oude pannenset…. Een echt allegaartje dus! Maar het is prima koken zo en allemaal zonder teflon. Het is ook best nog wel veel, hoewel wij vinden dat we al behoorlijk wat weggedaan hebben, maar ja, minimalisten zullen we ook wel nooit worden… 😉

20150602_085705

 

N(euro)otjes boekenkast

Meer dan 20 jaar geleden kochten we een mooie boekenkast in de bekende blauw met gele winkel. De kast was niet goedkoop en dat was dan ook de reden dat we er geen twee van kochten. Maar we hadden er wel heel graag twee gehad.

Ondertussen slibde de kast dicht, rijen boeken stonden dubbel geparkeerd, de kleine pockets lagen op planken onder het dak van de woonkamer en de rest was verdeeld over meerdere kleinere boekenkasten door het hele huis heen.

We zochten al een paar jaar bij vlagen naar zo’n zelfde kast, op MP. Maar de paar keer dat we er eentje vonden, was het altijd aan de andere kant van het land en wilde men er soms wel 200 euro voor hebben. Ja, je kunt er natuurlijk de hoofdprijs voor willen vragen… Die vraagprijs stond echt niet meer in verhouding tot nieuwprijs en leeftijd van de kast. Een poosje geleden vonden we er weer een. Voor de zeer schappelijke prijs van 35 eurootjes. Man moest ook voor deze kast wel het hele land doorrijden maar hij ging met de diesel en ook met die kosten erbij bleef het een mooie koop.

En nu staat onze nieuwe aanwinst gebroederlijk naast onze eerste kast. Voor één van de oude stalramen. Maar dat maakt niet uit, er zijn nog genoeg ramen over… De nieuwe moest wel op maat worden gemaakt want die muur is niet hoog genoeg maar dat heeft Man heel mooi gedaan. Nu lijkt er alleen een raar hoekje over te blijven tussen de kasten maar dit is bewust gedaan. We hebben namelijk het plan opgevat om door te zoeken naar kast nummer drie. Die kan Man dan mooi op maat maken tussen de kasten in zodat we een aaneengesloten boekenhoek krijgen. Er staan nog altijd kleinere boekenkasten door het hele huis heen maar dat is niet erg. Boeken zijn gezellig.  In elke ruimte.  Dus ook op de overloop.

Kijk maar:

 

20150530_140157Doordat onze woonkamer een schuin dak heeft, zijn de buitenmuren al wat aan de lage kant. Doordat ook de verwarmingsbuizen daar nog eens onderdoor lopen, past zo’n hoge kast helemaal niet meer. Maar zo is het mooi opgelost. En het eruit gezaagde deel heeft Man gebruikt in de kast zelf om de buizen daar aan het zicht te onttrekken.

20150530_143245

 

 

20150530_141925

 

20150530_141939

N(euro)otje is er weer

En ontzettend bedankt voor alle lieve berichtjes van jullie! Ik heb ze helaas in den vreemde niet kunnen bekijken maar het was des te leuker om ze na thuiskomst allemaal door te lezen!

Italië was natuurlijk prachtig! Het weer was geweldig, Rome was ronduit indrukwekkend en de sfeer ontspannen. N(euro)otje loopt rond met een vastgebeitelde lach die er voorlopig nog niet af te krijgen is. Het was bepaald geen vrekkenvakantie (die worden in Huize Vrek doorgaans in de eigen tuin gevierd) maar hé, je bent maar één keer vijfentwintig jaar getrouwd, toch?

De vakantiewas is weer weggewerkt en gedroogd aan de zo bejubelde waslijnen en ook het werk is alweer begonnen. Zowel voor de baas als thuis. Er moet nodig wat achterstallig tuinwerk worden weggewerkt. En de luizen in het kippenhok zijn nog steeds niet uitgeroeid. Daar worden van de week (voor de zoveelste keer) korte metten mee gemaakt. Bij thuiskomst bleek trouwens dat een slimme kip stiekem een nest buiten de ren gemaakt had. Dat viel niet zo op omdat ze bij het voeren iedere keer vooraan stond… En nu is Huize Vrek dus weer verrijkt met dertien (!) zwarte donsbolletjes… Heel schattig maar dat betekent dat er zeker zeven of acht haantjes bij zitten. Heel zielig voor de handtamme schatjes, maar die eindigen over een poosje, als ze hanig gedrag gaan vertonen, in de vakkundige handen van een vriendin die er wel weg mee weet.

Eén vakantiefoto zet ze hier neer, van het Colosseum in Rome. Dat wilde ze nou altijd al eens gezien hebben…

DSC04850

 

N(euro)otje durft ‘m niet te eten…

In de Vrekkentuin groeit de Laetiporus sulphureus ofwel de zwavelzwam. De Amerikaanse Kers waar die aan groeit, wordt dit najaar omgezaagd omdat die aan het afsterven is. Of dat komt door de zwavelzwam? Het zou kunnen. Het schijnt dat de zwam zijn gastheer langzaam maar zeker doodt. N(euro)otje kan leven met het weghalen van de boom: er komt daardoor plaats voor een walnotenboom en ze heeft weer een lekker voorraadje hout.

Zwavelzwam

Zwavelzwam

Ondertussen is de zwam prachtig om te zien en hij blijkt nog eetbaar te zijn ook. Hoewel daar allerlei kanttekeningen bij geplaatst worden zoals: alleen vers eten en eerst een klein beetje om te zien hoe je maag erop reageert. Als je je niet bewust bent dat je allergisch bent voor een bepaald stofje in de zwam, merk je dat dan gauw genoeg omdat je opgezwollen lippen krijgt. Je kunt zelfs duizelig en misselijk worden, gaan overgeven en gedesoriënteerd raken. Maar zulke reacties schijnen nogal zeldzaam te zijn.

Toch loopt N(euro)otje nou niet bepaald over van enthousiasme om het uit te proberen. Iemand die hier wel al ervaring mee heeft?

Zwavelzwam

ZwavelzwamZwavelzwam

N(euro)otjes tuin

En vandaag weer een fotoblog op de moestuinpagina.

N(euro)otje maakt een taartje…

Een hartig taartje. Het was een beetje een probeerseltje, ontstaan door een combinatie van een aanval van futloosheid, weinig tijd en een andijvieoverschot op de moestuin.

Dus sneed N(euro)otje een klein beetje andijvie klein, klutste drie eieren met peper en een scheutje ketjap, mikte daar wat Parmezaanse doorheen en schonk het geheel in een klein ingevet en met bladerdeeg bekleed ovenschaaltje. Eerst had ze natuurlijk gaatjes in de bodem geprikt en er wat geraspte belegen kaas overheen gestrooid. En er ging nog geraspte kaas over de bovenkant heen.

Het schaaltje ging in de oven op 170 graden, maar het had ook op 180 graden gekund, totdat de bovenkant een mooi kleurtje had gekregen.

Het was heel goed te eten, en het zag er ook best wel leuk uit. Ze kan het eigenlijk ook wel eens in een gezinsversie maken…

Andijvietaartje

 

N(euro)otje oogst…

Kijk maar eens op de moestuinpagina… 🙂

 

 

Vorige Oudere items