N(euro)otje nog steeds zonder koelkast

De koelkast in Huize Vrek is niet meer aangegaan. Alleen de eerste twee weken vergisten ze zich af en toe en trokken de deur van de koelkast open. Maar het wende al snel, behalve voor Zoon die nog wel eens moppert op dat gedoe met die koude kast en een koelbox met vrieselementen… Die koelbox wordt overigens niet altijd gebruikt, alleen als er verse vleeswaren gekocht zijn, zoals afgelopen weekend met de logees.

Het gaat wonderbaarlijk goed en N(euro)otje heeft geen enkele behoefte meer aan een koelkast. Zelfs nu dat het warmer wordt kan het haar niet deren. De koude kast is koel genoeg, hooguit dat het aankomende weekend, waarin het wel dertig graden kan worden, een probleempje zou kunnen geven. Dan wordt de koelbox met de vrieselementen wel een kleine noodzaak. Tenminste, als er vleeswaren in huis zijn….

Verder hebben ze gemerkt dat je anders in gaat kopen. En daardoor ga je ook vanzelf minder weggooien. Bovendien stonden dingen als yoghurt, kaas, boter en eieren, altijd al in de koude kast dus daar is niks in veranderd. Nu staan ook de potjes mosterd en sambal niet meer in de koelkast. Die kunnen prima buiten de koelkast bewaard worden. Op één van de planken in de kelderkast is nu ruimte gemaakt voor alles wat in een ‘normaal’ 😉 huishouden in de koelkast staat. Zo staat er een bakje met kaas en boter, een bakje met potjes jam, een bakje met potjes mosterd, sambal en dergelijke, en voor de rest staan daar de yoghurt en dingen zoals zure room en crème fraiche. Verder staan er op de vloer in de kast een grote bak met aardappelen en een bak met groenten. Oké, die groenten moet je geen weken willen bewaren, maar is dat in een koelkast wel verstandig?

Op de deel staat nog wel een knoepert van een vrieskast; over een vriezerloos bestaan wordt eerlijk gezegd nog niet nagedacht… Als er voor het avondeten vlees in de planning staat, wordt dat ruim op tijd uit de vriezer gehaald en in de koelbox gelegd. Dat vlees dient dan meteen als koelblok…

Er zijn trouwens genoeg manieren om ook in zomerse temperaturen etenswaren en drinken koel te bewaren. Zo kun je flessen met frisdrank koel houden in water (zo deden we dat vroeger ook, aan de boot hing altijd een touw met een emmer daaraan met flessen erin). Of je kunt een kleipot maken zoals op het korte filmpje hieronder:

 

Voor de Vrekken is het duidelijk: leven zonder koelkast, zoals onze opa’s en oma’s dat zelfs nog gewend waren, is nog steeds mogelijk. Ook in 2014.

Advertenties

N(euro)otje wil ook zo’n winkel in de buurt!

Dochter leest hier ook nogal eens mee en stuurde dit weekend naar aanleiding  van de aankomende zero-plastic-week een mailtje over een nieuwe supermarkt in Berlijn. Met een link erin naar een wel heel interessant bericht.  Nou wonen de Vrekken wel pal bij de Duitse grens maar Berlijn is helaas toch wel een beetje uit de richting…

Maar het is mooi: een winkel waar je met je eigen bakjes en potten naartoe kunt gaan en alles kunt kopen zonder het gebruikelijke verpakkingsmateriaal…

Eigenlijk is dat gewoon een paar stappen terug in de tijd. Onze oma’s haalden hun boodschappen op die manier. De geschiedenis heeft de neiging om zichzelf te herhalen. Wat dit betreft, zou dat een vooruitgang zijn.

N(euro)otje en de ‘ratrace’

Man en N(euro)otje hebben er bewust voor gekozen om hun leven zo simpel mogelijk te maken. Door de maandlasten laag te houden, hebben ze niet zoveel geld nodig. Door nog meer op allerlei kosten te besparen, houden ze van het geld dat ze verdienen steeds een beetje meer over. Zo kan het gebeuren dat ze kunnen leven van een inkomen dat door velen als te weinig wordt beschouwd. Hun uiteindelijke doel zou zijn, de zogenaamde ‘ratrace’ helemaal uit te stappen…

Ze verbazen zich nog steeds over mensen die alsmaar meer willen. En dat meer wordt dan ook nog steeds duurder. Ooit hoorde N(euro)otje een kennis zeggen dat ze wilde verhuizen. Ze wilde “duurder” wonen. Op de vraag wat ze daarmee bedoelde antwoordde ze dat ze nu te goedkoop woonden. Vroeger zou dat “beneden je stand” geheten hebben. Haar man had een leuk inkomen en dat moest geëtaleerd worden. En dat kon blijkbaar niet in het goedkope wijkje waar ze toen woonden. Misschien stak de dure auto stak te veel af bij het  ‘goedkope’ huis, N(euro)otje weet het niet. Het was trouwens een prachtig huis. Nieuw, ruim, prima wijk…

Kijk, daar houdt N(euro)otje nou niet van. Het interesseert haar helemaal niks dat kennissen van vroeger bij het weerzien op een bruiloft van gezamenlijke vrienden, eerst kijken naar het kenteken van de auto waar ze uit stappen. En dat er dan meewarige blikken worden geworpen in hun richting. Maar wat die mensen niet weten is dat Man en N(euro)otje hun oude bak van inmiddels twintig jaar oud zonder enige gene tussen die nieuwe, geleende bolides neerzetten. Ze lachen blijmoedig terug en ze denken erbij: “Die van ons is betaald! En we komen ook overal!” Schamen doen ze zich niet. Waarvoor? Voor het feit dat ze met een klein inkomen alles kunnen  doen wat gedaan moet worden en daarbij zelfs dingen kunnen doen die ze graag willen? Dat ze kunnen sparen en van dat spaargeld handje contantje nog een keer zo’n oude bak zouden kunnen kopen als deze ter plekke in zou storten?

Nee, liever dat dan je uit de naad te werken voor luxe waar je zonder kunt. Maar dat is de keuze die de Vrekken gemaakt hebben.  En ze snappen heel goed dat niet iedereen die keuze wil maken. En dat is prima. Dat zorgt voor diversiteit in de samenleving… 🙂 Natuurlijk moet iedereen helemaal zelf weten hoe die leeft en iedereen heeft een ander niveau waarop hij tevreden is. Maar het is een feit dat iedereen toch altijd een beetje op zoek is naar gelijkgestemden. En die vonden Man en N(euro)otje niet in hun voormalige kennissenkring. Toen werden ze een beetje voor gek verklaard want de keuzes die zij maakten kon een mens volgens de algemene opinie blijkbaar alleen maken als hij gek was of failliet. Waar ze nu wonen, is het wel gelukt. Ze kennen nu meerdere mensen die net zo aan het minderen zijn als zijzelf. En dat is leuk want dan heb je gespreksstof te over én je kunt veel van elkaar leren. Het is heerlijk om door andermans tuin te dwalen en ideeën op te doen of bij iemand thuis te komen en te zien hoe het is om helemaal zonder centrale verwarming de winter door te komen. En een ander vindt het dan weer leuk om bij N(euro)otje en Man thuis te zien hoe het gaat zonder koelkast. Om maar een dwarsstraat te noemen…

Tja, die ratrace. Helemaal eruit stappen lijkt zo ongeveer onmogelijk. Niemand kan helemaal zonder geld. Helaas. Maar het is geweldig om te proberen in ieder geval met zo min mogelijk toe te kunnen. Want zeg nou eerlijk: stel jezelf eens voor in het volgende filmpje en probeer dan  je lachen maar eens in te houden….

N(euro)otje en Utopia

Iemand gisteren naar de eerste uitzending van Utopia gekeken?

N(euro)otje had  het natuurlijk weer gemist want helemaal geen TV gezien, maar ze kreeg stukjes van de herhaling van vanmorgen mee. En ze heeft zo  het gevoel dat ze geen vaste kijker zal gaan worden. Waarom niet: ze kan zich zo voorstellen dat de makers van het programma zitten te hopen een nieuw kijkcijferkanon in handen te hebben dat goed is voor de broodnodige inkomsten. Kijkcijfers zullen ze waarschijnlijk vooral krijgen als het fout gaat: flinke ruzies, heftige vrijpartijen enzovoort. En N(euro)otje heeft zo het vermoeden dat de deelnemers uitgeselecteerd zijn op de verwachting van de makers. Met welke groep mensen zul je de sappigste scènes kunnen verwachten? N(euro)otje zou vrijwel zeker niet door de selectie heen zijn gekomen: veel te idealistisch en te saai. Ze heeft zich ook niet opgegeven hoor 🙂 Overigens las ze op internet dat er al een stomendhete douchescène zou hebben plaatsgevonden tussen een getrouwde meneer die zijn vrouw en vier kindertjes thuis heeft gelaten en een mevrouw die zijn vrouw dus niet is… Niet alleen niet netjes maar na het plengen van zilte tranen in de koeienstal is hij blijkbaar wel heel erg snel over het verdriet heen.

Aangezien N(euro)otje niet van dat gevoos houdt en aan een ruzie-allergie lijdt, zal ze waarschijnlijk  niet veel meer zien van het programma. Bovendien las ze dat er 10.000 euro beschikbaar is om zaken mee te doen. Dus met die beloofde ontberingen zal het ook wel meevallen…

Maar goed, ze zal er verder niet over zeuren. Smaken verschillen. En ze hoeft de tv van niemand aan te zetten als ze dat niet wilt. Maar voor wie het geweldig vindt: kijk ze! En voor wie het ook maar zo-zo vindt, hieronder een programma van een heel ander kaliber. Misschien voor sommigen wat saai want er komt geen bloot aan te pas maar wel heel educatief.

🙂

N(euro)otje is een vrek, maar hier verliest ze het van…

Blijft leuk natuurlijk, kijken naar hoe andere vrekken het doen. Maar sommigen zijn wel heel extreem…

Deze mevrouw bijvoorbeeld, presteert het om in de supermarkt voor het wegen de schillen van de bananen af te halen. Onder  het motto: ik betaal alleen voor wat ik opeet, haalt ze ook alle druiven los van een tros zodat ze niet hoeft te betalen voor de steeltjes…

Maar de lasagne die ze klaarmaakt met saus die al eerder is gebruikt, niet is opgegeten door de kinderen en daarna weer terug is gestopt in het potje, slaat werkelijk alles. Vooral omdat ze die klaarmaakt in de vaatwasser. Op 75 graden….

Geniet er maar even van 🙂 Kwaliteit van het filmpje is niet geweldig want het is een gefilmde tv-uitzending maar dat doet gelukkig  niets af aan het effect…

N(euro)otje is een vrek. Maar zó ver gaat ze niet…

Ze kan smullen van filmpjes over de extremen onder de vrekken. En ze vond er weer één: Kate Hashimoto, woonachtig in New York en vrek tot op het bot. Hier kan N(euro)otje nog wat van leren. De vraag is of ze dat ook wil…

(de teksten die af en toe in beeld komen staan in spiegelbeeld maar laat je er niet door afleiden 🙂 )

En deel twee:

N(euro)otje heeft ook een moestuin…

Valhalla maakte N(euro)otje gisteren attent op dit geweldige filmpje van Van Kooten en De Bie. Kijk, luister en huiver!

Vorige Oudere items