N(euro)otje jubileert

Ik was het bijna vergeten! En maar bedenken waar ik eens over zou gaan schrijven, vergeet ik gewoon dat mijn blogje deze week zeven jaar oud is!

Op 26 februari 2008 stuurde ik mijn eerste berichtje de wereld in. Nooit gedacht dat ik zeven jaar later nog steeds zou bloggen. Niet meer op dagelijkse basis, wat ik uiteindelijk niet volhield,  maar toch.

Er is in die zeven jaar niet zo heel veel veranderd. Ik probeer nog steeds te bezuinigen, het kan niet meer met van die reuzenstappen maar het lukt nog steeds, en we zijn er nog steeds tevreden mee.

Daar hadden Man en ik het laatst nog over: de rust die we hebben omdat we simpelweg gelukkig en tevreden zijn met wat we hebben en kunnen en niet (meer) kijken naar wat buiten ons bereik ligt. Ons huis blijft een gewilde pleisterplaats voor heel veel mensen, ook jongelui en dat is veel belangrijker dan spullen. En het maakt niemand wat uit, ons al helemaal niet, op wat voor bank er daarbij neergeploft kan worden.

Nu ik het toch over die bank heb, ik geloof dat ik twee of drie jaar geleden al schreef dat die aan vervanging toe begon te raken. Je raadt het waarschijnlijk al, de banken staan er nog steeds. Als je snel kijkt zie je niet hoe groezelig het is geworden en de sleetse plekken kun je niet zien als je erop zit… Echt, het lijkt nog aardig wat. Maar ik ben degene die de kussens keert en schoonveegt en ik zie dus alles. En daar zit ’t ‘m voornamelijk. Eigenlijk valt het reuze mee. Dus heb ik een beetje zitten zeuren over die bank. Vind ik zelf. En we vinden ‘m ook nog steeds leuk. We zijn nooit van die trendhoppers geweest die alles wat nieuw in de winkel staat weer leuker vinden dan wat ze thuis hebben. Onze bank uit ik meen 1999 maar het kan ook ’98 zijn, is nog steeds leuk. Voor ons. Een paar maanden geleden hadden we op internet DE ultieme bank gevonden. Stond te koop bij een winkel in Groningen dus we hadden er makkelijk naar toe kunnen gaan om te proefzitten (of is het nou proef te zitten; geen idee meer, mijn griephoofd zit een beetje vol, denken doet zeer…..). Maar we hanteren de regel dat we eerst rustig, liefst een paar dagen, over zoiets nadenken. In die paar dagen ebt de wens meestal wel enigszins en soms zelfs helemaal weg. Een paar dagen later lagen we ’s avonds lekker vergenoegd elk op onze eigen bank (jawel…. ūüôā ), Sam schuurde zijn vettige vachtje nog even lekker langs de onderkant van de beide banken en op dat moment besloten we dat het waanzin was om geld uit te geven aan een nieuwe bank. En we hebben het er daarna ook niet meer over. We zijn allebei tevreden met de beslissing. Gisteren begonnen we er toevallig wel weer over maar het was meer het uitzetten van een wens. Dat werkt echt: als je iets wilt hebben of nodig hebt en je hebt het geduld om te wachten ¬†tot het je vanzelf in de schoot geworpen wordt, liefst gratis natuurlijk, moet je gewoon tegen zoveel mogelijk mensen en passant daarover vertellen. Iedereen die ervan hoort schijnt zo’n mededeling ergens in de diepe krochten van zijn geheugen op te slaan totdat…… iemand iets murmelt over een bank die weg moet omdat -ie niet meer bij het nieuwe dressoir past of zo. Als er dan iemand in de buurt is met die opgeslagen wens van jou, komt -ie op dat moment bovenborrelen. De standaard opmerking zal dan zoiets zijn als “ik weet nog wel iemand” en voila, ¬†je wens is al zo goed als onderweg.

Wij hebben onze ‘nieuwe’ bank gisteren voor het eerst uitgezet. De ervaring leert dat het lang kan duren maar dat geeft niet. We zitten nog prima ūüėČ

N(euro)otje en het koelkastloze leven

Tja, ¬†hoe lang staat -ie eigenlijk al uit? Ik zou het na moeten kijken op dit weblog… Maar iedereen heeft vrede met het ontbreken van een koelkast. We horen niemand klagen of mopperen. Er hebben zich geen gevallen van voedselvergiftiging voorgedaan. Drinken uit de kelderkast heeft een aangename drinktemperatuur. ¬†Niet tandenpijnigend koud maar gewoon lekker koel. Kliekjes kunnen prima bewaard worden in de kelderkast. Groenten blijven vers, zelfs vleeswaren kunnen er nu (winterperiode) prima bewaard worden. De temperatuur in de kelderkast komt nu niet meer boven de 9, 10 graden uit. En als het gaat vriezen zakt de temperatuur naar om en nabij de 6 graden. Als het heel hard gaat vriezen wordt het nog kouder in de koude kast… ¬†’s Zomers kan het wel 15 graden worden in de kast maar ook dan is het koelkastloze bestaan nog steeds prima vol te houden. Wij zijn in ieder geval het warmste jaar sinds men de temperaturen is gaan bijhouden, prima doorgekomen. De koelbox is slechts een paar keer gebruikt, vooral voor een paar pakjes vleeswaren die we in huis hadden gehaald voor visite. De koeling bestond uit een pak bevroren vlees. Alles ging binnen een etmaal op. Een paar keer hebben we er iets in koel gehouden met behulp van vrieselementen. Maar het is geen routine geworden. De koelbox staat alweer maanden op zolder.

Het is wel opvallend dat we toch anders zijn gaan gaan inkopen. En we hebben ons menu aangepast. We kopen bewuster in. We dachten al behoorlijk bewust te zijn maar na het uitzetten van de koelkast bleek dat we toch nog wel eens het een en ander kochten met het idee dat het wel even goed bleef in de koelkast. Het aanpassen van het menu is eigenlijk alleen maar logisch. Een weekmenu is bij ons al jaren een ingeburgerd fenomeen maar nu (en dan vooral in de zomer) wordt de volgorde in het weekmenu afgestemd op het risico van bederf.  Wanneer we vlees of vis kopen is dat voor dezelfde dag,  of we maken het vlees vast klaar voor de volgende dag.  Dingen zoals tahoe zijn voor dag twee, hooguit dag drie en de rest van de week eet iedereen puur vegetarisch, ook zonder tahoe. Voor groenten geldt dat zachte groenten het eerst worden gegeten. Sla, spinazie en dergelijke zijn dus voor het begin van het weekmenu, kool, spruitjes en dergelijke zijn voor later in die week.

Het is verbluffend hoe snel je went aan een leven zonder koelkast. Hoewel het inderdaad misschien¬†toch makkelijker is als het menu, zoals bij ons, voornamelijk vegetarisch is. ¬†Maar al met al wordt er minder weggegooid. Juist door het bewuster inkopen. En wij altijd maar denken dat we al zo goed bezig waren… Terugkijkend op het koelkasttijdperk valt dat toch nogal tegen. Juist nu is het zaak om ons goed aan het weekmenu te houden. En we verzinnen andere manieren om groenten goed te houden. Zo blijkt het te schelen als je een strookje broccoli rechtop in een laagje water zet. Een paar maanden geleden kochten we bij de Zweed een metalen open ladenkastje op wieltjes. ¬†De bodems van de drie vakken hebben gaatjes. Het is perfect voor het bewaren van groenten want er kan overal lucht bij komen. Daarvoor lag alles in kunststof boxen. Niet ideaal. De groenten blijven nu veel langer goed.

We kunnen concluderen dat het experiment meer dan geslaagd is. Sterker nog, het is inmiddels doorgegroeid tot een normale manier van leven.  Het kan nog steeds, leven zonder koelkast. Een van de meest ingeburgerde apparaten in onze samenleving blijkt helemaal niet zo onontbeerlijk als ons altijd is verteld. De koelkast weg doen, we durven het iedereen aan te raden.

 

N(euro)otjes ‘nieuwe’ zomergarderobe

Gisteren schreef N(euro)otje over haar oude auto en het grote consuminderen. Zij en Man lopen net zo makkelijk in tweedehands kleding. Onlangs nog dacht Man haar een plezier te doen en stelde haar voor eens wat geld stuk te slaan in een paar kledingzaken. Want van andere mannen begrijpt hij dat hun vrouwen zielsongelukkig worden als ze niet zo af en toe eens ergens een prijskaartje van af kunnen ¬†knippen. N(euro)otje knipte alleen met de ogen. Waar had hij het nou over?! Man haalde opgelucht adem toen ze hem herinnerde aan de twee volle zakken met zomergoed die ze vorig jaar aan het einde van het zomerseizoen uit had gezocht bij een vriendin. Die had de kleding weer van haar zus. Veel van die kleding was van zus zelf geweest maar veel was ook van andere, onbekende gulle geefsters. Door de winter heen ging er iedere keer wat bij de was en nu heeft N(euro)otje een ‘spiksplinternieuwe’ zomergarderobe klaarliggen. Hele leuke kleding waar ze goed in voor de dag kan komen. Ook Man heeft er geen moeite mee. En ook voor hem wordt er regelmatig ‘nieuwe’ kleding aangevoerd.

Man was blijkbaar toch even van zijn stuk geraakt door verhalen van andere echtgenoten… N(euro)otje kreeg hem gelukkig weer snel op het juiste spoor want zij is gewoon blij met de prima gratis kleding die ze nu in de kast heeft liggen. Laatst hoorde ze een collegaatje vertellen dat ze wel minstens 200 euro per maand uitgeeft aan kleding. N(euro)otje kon een gilletje niet onderdrukken. 200 euro! Per maand! Ze gaf aan dat zij dat op geen stukken na in totaal per jaar aan zichzelf uitgeeft… Collegaatje gaf ook zuchtend toe dat veel van die kleding nooit gedragen, en met de befaamde prijskaartjes er nog aan, naar de kringloop gaat of naar kennissen… Soms komt ze dingen tegen in de kast waarvan ze niet eens wist dat ze dat ook nog had… Ongedragen… Die kennissen zijn dan toch mooi de lachende derde. Want zij krijgen nieuwe kleding, helemaal voor niks! N(euro)otje is ook zo’n kennis, niet van het collegaatje maar weer van anderen. Want ook N(euro)otje vraagt zich van sommige kledingstukken wel eens af of ze ooit al gedragen zijn.

Dat een ander graag op deze manier geld uitgeeft, is toch wel een geweldig iets. Want hierdoor zal N(euro)otje, zonder 1 cent uit te hoeven geven, toch ook ¬†nooit in haar blootje hoeven te lopen… ūüôā

N(euro)otje en de ‘ratrace’

Man en N(euro)otje hebben er bewust voor gekozen om hun leven zo simpel mogelijk te maken. Door de maandlasten laag te houden, hebben ze niet zoveel geld nodig. Door nog meer op allerlei kosten te besparen, houden ze van het geld dat ze verdienen steeds een beetje meer over. Zo kan het gebeuren dat ze kunnen leven van een inkomen dat door velen als te weinig wordt beschouwd. Hun uiteindelijke doel zou zijn, de zogenaamde ‘ratrace’ helemaal uit te stappen…

Ze verbazen zich nog steeds over mensen die alsmaar meer willen. En dat meer wordt dan ook nog steeds duurder. Ooit hoorde N(euro)otje een kennis zeggen dat ze wilde verhuizen. Ze wilde “duurder” wonen. Op de vraag wat ze daarmee bedoelde antwoordde ze dat ze nu te goedkoop woonden. Vroeger zou dat “beneden je stand” geheten hebben. Haar man had een leuk inkomen en dat moest ge√ętaleerd worden. En dat kon blijkbaar niet in het goedkope wijkje waar ze toen woonden. Misschien stak de dure auto stak te veel af bij het ¬†‘goedkope’ huis, N(euro)otje weet het niet. Het was trouwens een prachtig huis. Nieuw, ruim, prima wijk…

Kijk, daar houdt N(euro)otje nou niet van. Het interesseert haar helemaal niks dat kennissen van vroeger bij het weerzien op een bruiloft van gezamenlijke vrienden, eerst kijken naar het kenteken van de auto waar ze uit stappen. En dat er dan meewarige blikken worden geworpen in hun richting. Maar wat die mensen niet weten is dat Man en N(euro)otje hun oude bak van inmiddels twintig jaar oud zonder enige gene¬†tussen die nieuwe, geleende bolides neerzetten. Ze lachen blijmoedig terug en ze denken erbij: “Die van ons is betaald! En we komen ook overal!” Schamen doen ze zich niet. Waarvoor? Voor het feit dat ze met een klein inkomen alles kunnen ¬†doen wat gedaan moet worden en daarbij zelfs dingen kunnen doen die ze graag willen? Dat ze kunnen sparen en van dat spaargeld handje contantje nog een keer zo’n oude bak zouden kunnen kopen als deze ter plekke in zou storten?

Nee, liever dat dan je uit de naad te werken voor luxe waar je zonder kunt. Maar dat is de keuze die de Vrekken gemaakt hebben. ¬†En ze snappen heel goed dat niet iedereen die keuze wil maken. En dat is prima. Dat zorgt voor diversiteit in de samenleving… ūüôā Natuurlijk moet iedereen helemaal zelf weten hoe die leeft en iedereen heeft een ander niveau waarop hij tevreden is. Maar het is een feit dat iedereen toch altijd een beetje op zoek is naar gelijkgestemden. En die vonden Man en N(euro)otje niet in hun voormalige kennissenkring. Toen werden ze een beetje voor gek verklaard want de keuzes die zij maakten kon een mens volgens de algemene opinie blijkbaar alleen maken als hij gek was of failliet. Waar ze nu wonen, is het wel gelukt. Ze kennen nu meerdere mensen die net zo aan het minderen zijn als zijzelf. En dat is leuk want dan heb je gespreksstof te over √©n je kunt veel van elkaar leren. Het is heerlijk om door andermans tuin te dwalen en idee√ęn op te doen of bij iemand thuis te komen en te zien hoe het is om helemaal zonder centrale verwarming de winter door te komen. En een ander vindt het dan weer leuk om bij N(euro)otje en Man thuis te zien hoe het gaat zonder koelkast. Om maar een dwarsstraat te noemen…

Tja, die ratrace. Helemaal eruit stappen lijkt zo ongeveer onmogelijk. Niemand kan helemaal zonder geld. Helaas. Maar het is geweldig om te proberen in ieder geval met zo min mogelijk toe te kunnen. Want zeg nou eerlijk: stel jezelf eens voor in het volgende filmpje en probeer dan ¬†je lachen maar eens in te houden….

N(euro)otje zou het niet kunnen…

N(euro)otje kan zich nogal verwonderen over projecten van sommige idealisten. Zo is er nu een professor in Amerika die een jaar lang gaat leven in een vuilcontainer van 3 m2. Dit is 1% van de oppervlakte van de gemiddelde Amerikaanse woning. Hij hoopt ook uit te komen op 1% van ¬†het gemiddelde Amerikaanse energie- en waterverbruik en 1% van de gemiddelde hoeveelheid afval. Het is nogal wat voor een man die zelf bijna 2 meter meet om een jaar lang in zo’n piepkleine ruimte te wonen. Maar het idee erachter spreekt N(euro)otje erg aan. Idealistisch: ja. Extreem: ja. Iets om een ander aan te zetten tot nadenken over zijn/haar eigen leefstijl met bijbehorend verbruik: ja. N(euro)otje vindt het in ieder geval razend interessant en zal de professor zeker proberen te volgen. Daarom heeft ze hiernaast een link gezet naar het Dumpsterblog. Want ze is toch wel heel benieuwd of hij het volhoudt…

N(euro)otje doet mee door niet mee te doen….

Aanstaande zaterdag, 30 november is het Koop-Niets-Dag.

Op de site koopniets.nl staat het volgende te lezen hierover:

“Een nieuw product verovert de markt: het product Niets! Er is veel vraag naar Niets. Miljoenen mensen hebben Niets nodig! Het nieuwe product is nu verkrijgbaar voor een aantrekkelijke prijs: je krijgt Niets voor niets! De toepassingsmogelijkheden zijn legio. Niets geeft ruimte in huis, vraagt geen onderhoud, hoeft niet verzekerd te worden en verbruikt geen energie. Het geeft zelfs energie, want voor Niets gaat de zon op! Niets is beter! Koop Niets!

Het uitgelezen moment om Niets aan te schaffen is op de laatste zaterdag van november, Internationale Niet-Winkeldag (Buy Nothing Day). Die dag is immers de protestdag bij uitstek van iedereen die zich verzet tegen het consumentisme, het najagen van economische groei, de macht van de grote bedrijven, de 24-uur-stressmaatschappij, de zevendaagse koopweek en een leven in dienst van de economie.”

Kijk, dat vindt N(euro)otje nou leuk. Hoewel het voor haar geen opgave is omdat het bij haar bijna dagelijks koop-niets-dag is. Ze doet alleen maar één keer in de week wat boodschappen en de keren dat ze buiten dat iets anders koopt, zijn op één hand per jaar te tellen.

Maar het is natuurlijk een geweldig initiatief: je bewust worden van de overconsumptie. En doe je er zelf al niet aan mee, doen anderen het wel. Misschien een mooi moment om ze te wijzen op deze dag waarin Niets! voor niets verkrijgbaar is.

N(euro)otjes boodschappen

N(euro)otje probeert altijd met zo weinig mogelijk geld zoveel mogelijk te halen. Toen ze in financieel zwaar weer zaten, haalde ze alleen eten. Dus geen snaai en geen (fris)drank. En verder kun je met weinig geld heel veel basisproducten kopen waar je meerdere kanten mee uit kan. Je haalt bijvoorbeeld voor een paar dubbeltjes een kilo bloem en een pakje boter. De meeste smaakmakers, zoals zout en diverse kruiden hebben de meeste mensen standaard wel in huis. Je kunt dan cake maken, brood, pannenkoeken maar ook allerhande sausjes en soepen.

De voorraadkast staat vol met basisproducten.  Een plank vol peulvruchten in glas, verderop uien en blikken tomaten en natuurlijk heel veel kruiden. Die kruiden gebruikt ze ook om zelf kruidenmixjes te maken. Dat is prima te doen en veel goedkoper dan een zakje te kopen dat daarbij bomvol zit met verkeerde E-nummers zoals smaakversterkers.

Wat je niet vindt in die kast zijn bouillonblokjes, potjes bouillonpoeder en allerlei zakjes kruidenmix. Of kant en klare pesto. (Hoewel die in Itali√ę moeiteloos de etikettencontrole doorstond en daarna meer dan prima in de smaak viel… Maar ja, die wordt hier in Nederland niet verkocht. En die hier wel verkocht wordt, staat dus niet in N(euro)otjes voorraadkast…)

Alleen de basisproducten kopen, bespaart een hoop geld. Alleen het koken kost misschien wat meer tijd. Maar dat is helemaal niet erg. Koken is leuk! Afgelopen weekend maakte N(euro)otje een linzengerecht. In Duitsland kun je ook kant en klare blikken met linzengerechten kopen maar die heeft ze wel eens geproefd en ze proefde alleen maar zout… Nu ze probeert op te schrijven hoe ze haar eigen linzenpotje gemaakt heeft, weet ze het al bijna niet meer… Het is ook niet zo moeilijk, het is alleen elke keer anders. Nu had ze geen prei voorhanden, anders had ze die er ook nog doorheen gedaan. Ze heeft wel ui gesnipperd en samen met flink wat geperste knoflook in de olie gefruit. Kruiden erbij: wat koenjit, djah√© en djinten en een schepje kerrie. En er ging ook nog een half pepertje in stukjes bij. Ze wilde nog een blikje tomatenpuree erbij doen maar dat was ze vergeten en dat heeft ze er achteraf nog bij gedaan omdat het wel al open was. 200 Gram linzen gewassen en erbij gedaan, de boel onder water gezet en aan de kook gebracht. Dat moet wel een uurtje koken en na ongeveer een half uurtje heeft ze er nog stukjes aardappel en wortel bij gedaan. Beetje op smaak gebracht met zout en peper en iedereen heeft weer gesmuld. Avondeten uit de basisvoorraad. Het was goedkoop en lekker. O ja, het is gekookt op het petroleumstel ūüôā

N(euro)otje redt het nog steeds met een boodschappenbudget van 250 tot 300 euro per maand voor vijf personen. En daar wordt ook de voorraad van bijgehouden. Ze kan het van harte aanbevelen: een goede voorraad, bestaande uit basisproducten en aanleren niks kant en klaars te gebruiken. Je wordt er inventief van en leert vanzelf smaken te combineren. Soms heel verrassend als blijkt dat het eigenlijk heel simpel is. En verder natuurlijk de gebruikelijke vrekkentips: boodschappenlijstje opstellen, eventueel een weekmenu, vervolgens op handen en knie√ęn door de supermarkt, geen merkproducten kopen, en als iets wat je wel vaak gebruikt in de aanbieding is: inslaan als je de mogelijkheid hebt. Er valt heel wat voorraad weg te werken in een huis, tot in de meterkast aan toe. En je hoeft niet meer op een holletje naar de winkel als je onverwacht bezoek krijgt waardoor je je budgetboekje te buiten gaat.

Vorige Oudere items