N(euro)otje is (nog) niet bang voor de grote boze wolf…….

We zaten er al jaren op te wachten, de terugkeer van de wolf naar Nederland. En nu is -ie er…. Alleen gaat het ietsje anders dan verwacht.  De wolf lijkt een beetje de weg kwijt te zijn en draaft rustig door woonwijken heen. En op dit moment loopt -ie misschien wel hier ergens rond…. Had ik nou het kippenhok maar dichtgedaan gisterenavond. Maar wie rekent er nou op dat dat beest geen moeite heeft met mensen en de bijbehorende drukte?

Gisteren hoorde ik op de lokale radiozender meerdere theorieën voorbijkomen. Misschien gaat het zelfs wel om een wolf die in gevangenschap geleefd heeft…

Het lijkt mij in ieder geval niet een normale, wilde wolf.

Wat denken jullie dat er aan de hand is?

Advertenties

N(euro)otje over kippen slachten, koeien eten en vegetariërs

Een van de kippen werd vorig jaar geslacht omdat ze na de aanval van een roofvogel mank was gebleven en niet meer opknapte. Ze kwam niet meer buiten in de ren en kon zich alleen met de grootste moeite voortbewegen. Dit was geen kipwaardig bestaan en dus besloten we dat ze uit haar lijden verlost moest worden. De vriendin die het beestje slachtte had die dag een soort slachtroute.  Ze had nog een adresje in de buurt waar ze op deze manier wat vlees vandaan kon halen.

Hard? Nee. Vind ik niet. En ik ben toch vegetariër (nou ja, half dan, een visje lust ik wel…) en dat ben ik geworden omdat ik als 16-jarig meisje een paar documentaires zag over de industrie die schuil gaat achter het vlees in cellofaan. Toen had ik gegeten en gedronken en at uit pure dierlievendheid en tot wanhoop van mijn moeder nooit meer vlees. Vis trouwens ook niet, dat ben ik veel later pas weer gaan eten. Ik ben het nog steeds niet eens met de manier waarop er met dieren gesold wordt om er uiteindelijk een stukje van op een bord te krijgen en ben een groot voorstander van het vegetarisme. Overigens kun je ook parttime vegetariër worden; je bent immers niet verplicht om elke dag vlees te eten. Het kan ook wat minder. Als iedereen slechts één of twee dagen in de week vlees zou gaan eten in plaats van iedere dag, zou dat al zoveel schelen… Dan kunnen biggetjes gewoon hun leuke krulstaart houden en buiten door de modder rollen en mogen kippen eens een normaal leven leiden in plaats van in zes weken tijd tot volwassen gewicht opgefokt te worden. Ach, en nog zoveel meer. Mijn blogje is te kort….

Ondanks al mijn diervriendelijke motieven vind ik het van de zotte om met een kip met een manke poot naar de dierenarts te gaan om het beestje voor veel geld uit haar lijden te laten verlossen. Vriendin is zeer kundig in het slachten; onze Mankie heeft nooit beseft wat haar overkwam…

De eerste keer dat ik erbij was dat er wat haantjes geslacht werden, wendde ik me af op het moment supreme. Bij Mankie heb ik tussen mijn vingers door gegluurd. Ik heb het ook helemaal droog gehouden, ondanks dat dit de enige kip in al die jaren is geweest die een naam kreeg. Meestal schept dat toch iets van een band… We pakten haar ook wel op om haar eens lekker te knuffelen. Toch heb ik ervoor gewaakt om niet sentimenteel te worden. En dat is gelukt. Sterker nog, ik was blij dat het beestje niet meer zo zielig door het binnenhok hoefde te hopsen.

Mezelf toch nog steeds vegetariër noemende, heb ik ondertussen wel het punt bereikt dat ik me kan voorstellen dat ik ooit zelf een kip zou durven slachten. Ik ben ook helemaal niet tegen het eten van vlees. Ik ben alleen maar tegen de dierenmishandeling die er over het algemeen aan voorafgaat. En tegen de hormonenrotzooi die gebruikt wordt om de dieren zo snel mogelijk op slachtgewicht te krijgen. En tegen alle antibiotica die ze krijgen waardoor hele volksstammen vleeseters nu resistent zijn geworden voor antibiotica…ls het nou allemaal nog een beetje zou kunnen gaan zoals vroegaaaah gebruikelijk was, waar men boerderijdieren slachtte in de slachtmaand, daar van at en de rest inzoutte voor later gebruik, dan zou ik er veel minder moeite mee hebben. Dat was toch heel wat anders dan de kipburgers die je nu te eten krijgt bij grote mondiale burgerketens.

Onlangs zagen we een documentaire waarin uitgelegd wordt waar de e-coli besmettingen bij koeien vandaan komen. Ze eten maïs.  En dat is het. Koeien horen gras te eten. Geen maïs.  Als je koeien die de e-coli dragen 5 dagen gras te eten geeft, is 80% van die e-coli alweer verdwenen. Maar dat is te lastig. Want het gros van de koeien staat nooit met hun pootjes in het groene gras maar tot aan hun knieën in de mest en de prut. Bovendien wordt maïs wereldwijd overdadig geproduceerd. Het is namelijk lekker makkelijk, lekker goedkoop, lekker veelzijdig, en nog veel meer. Met de nadruk op makkelijk. Dus blijven de koeien maïs te eten krijgen. Om dan toch die e-coli kwijt te raken wordt het vlees ontsmet, gespoeld en weet ik veel wat nog meer met bleek en andere rommel. Vervolgens worden er een soort gedroogde plakken van geperst, waarvan je niet kan zien dat het vlees is, en van die ontsmette, geplette, droge rommel worden de burgertjes gemaakt…. Geen wonder dat ze overal ter wereld exact hetzelfde smaken….

Doe mij maar een zelfgemaakte burger van boontjes uit eigen tuin. En desnoods van kekererwten uit een blikje….

Maar ja, binnenshuis ben ik wel de enige die het kan opbrengen om geen vlees te eten..  Man accepteerde in een ver verleden dat hij met een principieel vegetariër trouwde, ondergetekende accepteerde dat ze met een vleeseter trouwde. De liefde ging verder dan de maag zeg maar… En we hebben elkaar nooit kunnen overtuigen van ons gelijk. Daardoor hebben Zoon en Dochter een gemengde opvoeding gekregen. Ze hebben veel vegetarisch gegeten maar vlees was niet verboden voor ze. Toch (wel een beetje helaas…) zijn het allebei vleeseters geworden.  En ik maak ook wel vlees klaar, ik draai zelfs eigenhandig gehaktballen als ze maar lief genoeg kijken. Ze schijnen nog lekker te zijn ook…. Maar eten wil ik het niet.

En wat betreft het zelf slachten van een kip, dat doe ik niet meteen morgen hoor….

Maar….. ooit…..misschien. …. Heel misschien, als ik honger zou krijgen of zo….

 

N(euro)otje eet geen kip, ook geen Hollandse kip

De nationale grootgrutter AaHaa ligt onder vuur. Wakker Dier meldt dat de Hollandse kip die de plofkip in de winkel vervangen heeft, helemaal niet zo verantwoord is als de supermarkt beweert. De Reclame Code Commissie oordeelde vervolgens dat AaHaa de nieuwe kip niet langer 100 procent verantwoord mag noemen en ook niet meer mag zeggen dat de kip goede leefomstandigheden heeft gekend. Deze teksten zijn volgens de Reclame Code Commissie misleidend en dus oneerlijk.

De nieuwe Hollandse kip is ook gewoon ook een plofkip, alleen met een andere naam. En misleidende termen. Een plofkip is een stumpertje dat binnen 6 weken vetgemest wordt. Van 50 gram naar ruim twee kilo. In zes weken. En dan is het einde oefening want dan gloort het cellofaan van de supermarktverpakking. De kippen worden in die zes weken volgepompt met antibiotica. Niet omdat ze zo goed verzorgd worden maar omdat de leefomstandigheden zo slecht zijn. De plofkip heeft een vierkante meter ter beschikking. Met nog twintig anderen…. De Hollandse kip van de AaHaa heeft het dan wel ietsje beter: die hebben een vierkante meter met zijn negentienen…  En dat van die plofkippen een groot deel kreupel was tijdens het leven, is niet meer te zien als ze eenmaal verpakt in de koeling liggen.

Uitspraken van de Reclame Code Commissie zijn niet juridisch bindend. De AaHaa overweegt wel om in hoger beroep te gaan tegen de uitspraak.

En voor je binnenkort helemaal blij wordt van berichten over ‘De kip van Morgen’, de vervanger van de plofkip die de supermarkten beloven te gaan verkopen: deze kippen zullen pas vanaf 2020 verkocht worden. Ze krijgen een handje stro meer dan de huidige plofkip en meer ruimte ter grootte van een smartphone.  Ze mogen ook langer leven dan de huidige plofkip: drie hele dagen…

Meer dan dertig jaar geleden werd N(euro)otje vegetariër,  juist vanwege dat gesol met dieren. Ze moet constateren dat er helaas nog niet veel verbeterd is. Maar nu roept ze het vanaf haar blog! Dit kan niet! Als iedereen gewoon eens minder vlees ging eten. Eén of twee keer per week, en de rest vegetarisch. Dat zou al schelen. En niet elke boterham met vleeswaren willen beleggen.

Kijk maar eens op de site van Wakker Dier: http://www.wakkerdier.nl/campagnes/plofkip-campagne?c=1200&gclid=CIeHlf2Myb8CFSXJtAodciYA5w. En omdat het handig is om het ijzer te smeden als het nog heet is, misschien daarna even op bezoek bij http://www.devegetarier.nl/recepten. 🙂

N(euro)otje eet al meer dan dertig jaar geen vlees en leeft nog steeds. Dus het is te doen 😉

N(euro)otjes honden en de dierenarts

Opnieuw Beginnen vroeg onlangs hoe ver de Vrekken zouden gaan wanneer hun dieren ziek zouden worden. Dit naar aanleiding van een documentaire over kanker bij honden, die N(euro)otje toevallig ook zag. Daarin was te zien dat honden chemotherapie en andere behandelingen krijgen.

De Vrekken zijn allemaal dol op hun dieren. Anderhalf jaar geleden werd één van de honden, Floor, ziek. Ze werd zelfs heel ziek. Ze hebben wel wat aan gemodderd met medicijnen van de dierenarts maar besloten toch dat het geen zin meer had en hebben haar in  laten slapen. Moeilijk was dat wel natuurlijk. Maar het was voor de Vrekken geen optie om haar te laten opereren. Het was zo’n operatie waar de kansen vrij klein waren dat ze er van opknapte, laat staan dat ze er weer beter van werd. Zo ver gaan ze gewoon niet. Een jaar of twaalf geleden was de oudste hond, hij wordt dit jaar 16, ineens mank. Een probleem met een scheurtje in de meniscus. Dat hebben ze wel laten verhelpen.  Hij trok gisteren van pure blijdschap, toen N(euro)otje thuis kwam uit haar werk, nog een sprintje door de gang en de kamer. Dat heeft dus zin gehad. Nu wil de dierenarts zijn gebit onder narcose schoonmaken. Dat gebeurt dus niet. Hij zou op zijn leeftijd de narcose waarschijnlijk niet eens overleven.

Eén van de andere honden, nu bijna twaalf, heeft kanker. De dierenarts heeft aangestuurd op een operatie maar de Vrekken zijn hier niet op in gegaan. Zolang ze geen pijn heeft,  en dit is een hondje dat snel piept dus daar zal geen twijfel over kunnen ontstaan, gebeurt er niets. Zodra ze wel pijn krijgt, is het over. Geen chemotherapie, geen operatie, geen andere behandelingen.

Hard? Nee, de Vrekken vinden van niet. En verkijk je alsjeblieft niet op de nickname Vrekken, want het heeft niet eens zoveel met geld te maken. Het gaat er meer en vooral om, dat ze een onderscheid blijven maken tussen mensen en dieren.  Hoe lief en geliefd ze ook zijn, er zijn grenzen, bij de Vrekken in ieder geval. Een dier is een dier. Een zieke kip wordt hier door een vriendin vakkundig geslacht en opgegeten. Dat is niet zieliger dan de plofkip in cellofaan in de supermarkt, die N(euro)otje, al meer dan dertig jaar overtuigd vegetariër, overigens uit pure dierlievendheid weigert te eten. En een hond die ziek wordt, wordt goed verzorgd maar krijgt geen ‘mensenbehandelingen’.

Tegenwoordig kun je je huisdier zelfs palliatieve zorg laten verlenen. Grote vraag in deze is ook voor wie je een dier een misschien pijnlijke, stressvolle behandeling zou laten ondergaan. Voor het dier zelf, die geen flauw idee heeft wat hem overkomt of voor jezelf, omdat het zo moeilijk is om afscheid te nemen? De Vrekken hebben aardig wat traantjes gelaten toen ze Floor begroeven. En ze roepen haar nog wel eens, vooral omdat vanuit de ooghoeken bezien haar dochter met het zelfde witte staartpuntje,  soms een beetje op haar lijkt. Maar toch, een hond kun je niet uitleggen wat er gaat gebeuren, een hond ervaart alleen maar de stress en de ellende van de ziekte of de behandeling. Een mens kan vooruitkijken en beseffen dat het weliswaar op het moment niet leuk is, maar dat het in de nabije toekomst weer beter zal kunnen gaan. Een dier kan dat niet.

Dieren worden  tegenwoordig steeds meer vermenselijkt. Dieren worden menselijke trekjes en emoties toegedicht en je kunt tegenwoordig je huisdier verzekeren tegen ongevallen en ziektekosten.  Een begrafenisverzekering voor ze afsluiten. Een mooie grafsteen voor ze bestellen. En het is waar dat iemand die de verantwoordelijkheid voor een dier neemt, ook de daarbij behorende zorgplicht heeft te aanvaarden.  Je mag niet sollen met dieren. En je mag ze niet verwaarlozen. Je moet er goed voor zorgen. En iedereen moet natuurlijk helemaal zelf weten als hij zijn huisdier wilt verzekeren en laten begraven op een speciale begraafplaats. Maar het zijn nog steeds geen mensen…. Althans, dat vindt N(euro)otje. Een steeds minder populair wordende mening in een tijd waarin steeds meer mensen elkaar afmeten naar wat ze voor hun huisdieren over hebben. Waar dierenartsen je het gevoel geven slecht bezig te zijn als je nee zegt tegen een (dure) behandeling. N(euro)otje beschouwt dieren als dieren  en niet als mensen. De Vrekken hebben voor zichzelf ook de meest minimale ziektekostenverzekering en helemaal geen tandartsverzekering.  Ze zorgen goed voor zichzelf en elkaar, tellen hun zegeningen, ondermeer bestaande uit het ontbreken van chronische aandoeningen, en doen voor hun huisdieren niet gekker dan voor zichzelf. Niet omdat ze hard zijn, of onmenselijk of onverschillig maar gewoon omdat ze nuchter zijn…

N(euro)otje en de zielige kip

Ze weet blijkbaar haar vrije dagen goed uit te zoeken want deze week is ze helemaal vrij! En Man,  wat een prachtig weer is het al. De ramen en deuren staan al vanaf vanmorgen vroeg open, de moestuin schreeuwt om aandacht, en N(euro)otje is er helemaal klaar voor!

Enige minpuntje is dat ze gisteren besloten heeft dat een van de kippen toch echt uit haar lijden verlost moet worden. Deze kip overleefde een aanval van een roofvogel maar raakte hierbij gewond aan haar rechterpoot.  De poot is genezen maar ze is wel kreupel gebleven. Na het een tijdlang aangezien te hebben is de conclusie dat het gehinkel en gefladder van deze kip haar nou niet bepaald een kipwaardig bestaan garandeert. Bovendien is ze sinds de aanval vrijwel nooit meer buiten in de ren gekomen. Ze is gewoon doodsbenauwd gebleven. Vaders en N(euro)otje pakken haar wel eens op om buiten neer te zetten maar ze weet zich steeds, met de nodige moeite, weer naar binnen te wurmen. En dat gehinkel gaat haar steeds moeilijker af. Een kip kan nog een redelijke leeftijd bereiken. Tien jaar behoort tot de mogelijkheden. Deze kip is net twee jaar oud.

Vaders had het over de nek omdraaien. De held, want zelf zal hij dat niet kunnen… 🙂  N(euro)otje vraagt liever haar vriendin die als meisje van vijf jaar in Suriname al leerde om kippen te slachten en die het werkelijk zo snel doet dat je amper de tijd krijgt om met je ogen te knipperen. Vorig jaar slachtte ze nog zes haantjes hier in de tuin. Die vriendin heeft wel zin om nu met vijf kilo kip naar huis te gaan. Dus, het einde is nabij voor Mankie,  de enige kip in alle jaren die een naam gekregen heeft…

Hard? Nee, zelfs N(euro)otje, die toch al meer dan dertig jaar vegetariër is, op een enkel stukje vis na dan…., kan hier prima mee leven. Het is diervriendelijker dan het beestje nog jaren te laten stumperen.  En het zal prima vlees zijn, zonder antibiotica en andere rommel. En het is zo ongeveer het tegenovergestelde van de plofkip in de supermarkt. Vaders wil er niet van eten, die heeft liever die anonieme plofkip. En dat snapt N(euro)otje nou niet…

Hebben jullie ervaring met het slachten en eten van je eigen pluimvee? Dat was tot enkele tientallen jaren geleden toch heel normaal? Heeft de zelfbedienings-consumptiemaatschappij ons soft gemaakt? En voor wie denkt dat N(euro)otje vegetariër is geworden omdat ze het zo zielig vindt om beestjes te eten, hier een grote ontboezeming: ze vindt het helemaal niet zielig, mits het beestje in kwestie een normaal leven heeft kunnen leiden en goed verzorgd is geweest. Varkensflats en megastallen, kortom de manier waarop al jaren en jaren aan de alsmaar stijgende vraag naar vlees wordt voldaan, zijn voor haar reden geweest om geen vlees meer te eten. Niet het eten van vlees op zich. En juist de vleeseters in Huize Vrek willen Mankie maar in leven houden omdat het zo zielig zou zijn om haar dood te maken… Maar de vegetariër in Huize Vrek heeft gesproken: Mankie wordt uit haar lijden verlost en verorberd door een stel mensen die dit vlees heel erg kunnen waarderen.  En daar heeft N(euro)otje vrede mee.

 

N(euro)otjes honden

Vorig jaar overleed een van de honden in Huize Vrek. Ze was vrij plotseling heel ziek geworden, en na een paar maanden medicatie die niet hielp, hebben N(euro)otje en de anderen besloten dat het klaar was. Het was een moeilijke beslissing maar voor Floor was het het beste. En het enige dat overbleef.

De oudste hond van de roedel leeft nog steeds. Eind dit jaar wordt hij zestien en behalve dat hij steeds vaker verkreukeld en met kramp in de poten uit zijn mand rolt, gaat het eigenlijk nog heel goed met hem. Soms trekt -ie zelfs nog een sprintje…

Oudste is ook de duurste. Hij heeft een vacht waarmee hij in de natuur niet oud zou zijn geworden want die groeit maar door en gaat klitten en op de huid vervilten. Hij moet dus regelmatig naar de trimmer. Dan wordt -ie lekker geschoren en gewassen en wordt -ie helemaal geparfumeerd afgeleverd. Nu dat hij ouder is, wordt de vacht wel moeilijker en geeft het steeds meer werk. Want ook tussen de trimbeurten door moet het haar rond de ogen en de bek bijgehouden worden en ook de vacht aan het achterwerk moet regelmatig geknipt worden. Maar vandaag krijgt hij de grote parfumeerbeurt.  Toen Floor nog leefde verloor N(euro)otje nog wel eens haar dominante karakter uit het oog en zag ze net te laat hoe Floor over de naar bloemetjes ruikende Sam heen stond te plassen. “Zo, die ruikt weer naar mij”, leek ze te willen zeggen als ze daarna met opgeheven staart weer wegliep. En dan die beteuterde toet van Sam! En vervolgens liep -ie weer tijdenlang met zo’n grauwe pisvlek op zijn rug….

Tegenwoordig is er niemand meer die over hem heen wil plassen en blijft hij toch een paar dagen heel onhonds lekker ruiken. Als hij straks thuis komt, na zijn poedelbeurt,  staat -ie al vol verwachting voor de bank in de woonkamer. Want dat is vaste routine: als hij zo schoon is, mag hij ook op de bank. De zuchten die die hond kan laten als hij daar zo lekker opgekruld ligt te genieten, zijn goud waard.

Het zal niet zo heel lang meer duren want zeg nou zelf, hoeveel honden worden er nou zestien. Of ouder? Voorlopig ziet het er prima uit maar ook hij kan heel plotseling iets krijgen. De Vrekken hebben zich wel voorgenomen om de grote beslissing niet weer zo lang uit te stellen. Ja, het is moeilijk maar voor de hond in kwestie is het dat ook.  En hij kan niet zeggen dat hij niet meer verder wil…. Dus dat is dan de nare taak die je je als verzorger van een dier op de hals hebt gehaald. Maar nogmaals, zoals het er nu uitziet, is het bovenstaande voorlopig gelukkig nog niet aan de orde. Straks ligt -ie weer innig tevreden op de bank hele diepe zuchten te slaken…

N(euro)otjes honden

In Huize Vrek woonden tot begin dit jaar vier honden. De waakhond van het stel werd ernstig ziek en overleed. Nu zijn er nog drie over: een speelse neuroot (nee, dat heeft ze niet van ondergetekende…), een angstige zenuwenpees (een reddingsprojectje van Vaders, het hondje hangt heel erg aan hem als vorm van eeuwige dankbaarheid maar is als pup nooit goed gesocialiseerd en kan zich buiten Huize Vrek dan ook niet aanpassen) en de oudste, een beetje dommige goeierd (een reddingsprojectje van N(euro)otje, deze hond had waarschijnlijk nooit 15 jaar oud geworden als hij niet in Huize Vrek terecht was gekomen want man, wat is daar een tijd en geduld voor nodig geweest…).

Het punt is dat er geen waakhond meer op het erf loopt. Niet dat er nou iets te halen valt. Maar dat weet een inbreker natuurlijk pas als -ie binnen is… Floor kende elke vierkante centimeter van het erf en had elke indringer direct in de gaten. Ging ook meteen over tot actie. Heel wat egels en ontsnapte konijnen hebben het loodje gelegd… Dat was niet altijd even leuk, lieve egeltjes begraven is nou niet direct het plezierigste om te doen, maar ze had ook ongewenste tweevoeters in de gaten. Die viel ze niet aan maar ze liet wel duidelijk weten dat er iets gaande was. Het was nooit iets ergs, het waren altijd bekenden van de Vrekken, die Floor nog niet kende. Als ze dan eenmaal zag dat de persoon in kwestie welkom was, was het ook helemaal goed.

Juist dat waakse wordt nu node gemist. En uitgerekend nu is het dorp ontdekt door een groep mensen uit bepaalde streken die N(euro)otje niet zal noemen omdat dat wat al te generaliserend over zou kunnen komen, maar ze hebben nu al een paar keer bij de buren toegeslagen. Voelt niet lekker… Dus N(euro)otje zou graag weer een Floor willen. Maar Floor is niet meer en was bovendien onvervangbaar.Dus wat willen ze nu? Ze hebben nog drie honden, waarvan er twee op de loop zouden gaan voor verkeerd volk en de derde zou het allemaal heel gezellig vinden…

Het is bijna geen optie om er een volwassen hond bij te nemen. De roedel is stabiel maar bestaat voor tweederde uit beschadigde honden. De oudste bijvoorbeeld had in zijn eerste half jaar al vier gezinnen versleten. Toen hij bij de Vrekken in huis kwam was hij totaal onhandelbaar, leed aan de ernstigste vorm van verlatingsangst die ze ooit bij een hond gezien hebben, en bevuilde dagelijks meerdere malen het huis. Uit angst. Er is bijna een jaar voor nodig geweest om deze hond rustig te krijgen. Ze zijn nu veertieneneenhalf jaar verder en je moet zo’n hond niet al te veel veranderingen laten ondergaan. Dat is niet goed voor hem. Een volwassen hond erbij zetten kan echt niet, die overheerst hem binnen de vijf minuten. Een pup erbij zetten kan op zich wel maar die overheerst hem dan na een paar maanden… En daar is -ie toch een beetje te oud voor…

Het andere beschadigde hondje was een reddingsprojectje van Vaders. Het hondje was geboren bij een gezin met kinderen die niet begeleid leken te worden in de omgang met honden. Elke hond die daar binnen kwam, moest ook binnen een paar maanden weer het veld ruimen omdat het ‘niet ging’. Het is een hondje dat snel in sluiphouding loopt, met de staart tussen de poten. Als je haar boos aankijkt, plast ze al. Ze is toch al een kleine acht, negen jaar, in Huize Vrek maar dit gedrag is er nooit helemaal uit gegaan. Ze hangt als een klit aan Vaders, die haar grote held is en voor de rest moet ze van niemand iets hebben. Totdat Vaders weg is, dan is N(euro)otje een goede tweede.

De derde is een dochter van Floor, een druktemaker van belang, lekker actief, er zit bordercolliebloed in. Dit is de gezelligerd : Ha! Bezoek! Mooie bivakmuts! Zal ik u even laten zien waar het familiezilver ligt? (kwispel, kwispel…)

De Vrekken twijfelen: het gewoon een paar jaar afwachten, genieten van de honden die ze nu nog hebben en pas als de laatste overleden is, zachtjes aan op zoek naar een andere huisgenoot, dat kan dan net zo goed een hond uit het asiel zijn? Of toch op kortere termijn een pup in de roedel plaatsen? Dat vergt heel wat tijd. De Vrekken zullen hun vrije dagen op moeten offeren zodat de pup goed opgevoed kan worden. Je kunt nu eenmaal niet zo’n beestje in huis nemen en vervolgens dagen achter elkaar de deur uit gaan naar je werk.

Ja, er komt nog heel wat bij kijken. Alle vorige honden zijn in huis gekomen toen N(euro)otje nog geen werk buitenshuis had. Ze had alle tijd van de wereld om ze op te voeden, te socialiseren en naar trainingen te gaan. Dat ligt nu even iets anders en er zal heel wat aangepast moeten worden om een pup correct tot een geweldige hond op te voeden. Daar zal iedereen in Huize Vrek zijn steentje aan bij moeten dragen.

Hier gaat nog heel lang over nagedacht worden… O, en dan nog wat: wat vinden jullie een lieve gezinshond, die ondertussen heerlijk waaks over het erf kan banjeren?  Misschien helpen jullie ervaringen bij het nemen van een beslissing. Of die nu binnenkort genomen wordt, of over een paar jaar.

Vorige Oudere items