N(euro)otje over de Week van het geld

Deze week, 9 tot en met 13 maart 2015, is de Week van het geld. Het doel is om basisschoolleerlingen te leren omgaan met geld. Onder het motto “Jong geleerd is oud gedaan”, hoopt men hiermee een basis te leggen voor financiële zelfredzaamheid op volwassen leeftijd.

Een leuk initiatief.  Er zijn talloze activiteiten in het hele land, zoals toneelvoorstellingen, sommige speciaal voor de ouders. Op de website http://www.weekvanhetgeld.nl kunnen de ouders aan de slag. Zij kunnen er tips vinden over zakgeld, opdrachten vinden om samen met hun kinderen te doen en nog veel meer.

 

N(euro)otjes boodschappen en budget

Vorige week na de storting van het salaris hebben we 300 euro gepind. Dat geld wordt verdeeld over envelopjes; voor maart zijn dat er vier. Vier keer 75 euro dus.

Vorige week deed ik voor 52,86 euro boodschappen. Het resterende geld is in het lege envelopje nummer 5 gestopt. Als we deze week ook weer geld overhouden, gaat dat bij het restant van vorige week, in de envelop van week 5. Dit geld kan ik eventueel gebruiken voor geweldige aanbiedingen mochten die voorbijkomen, of ik kan aan het einde van de maand envelop nummer 1 van de volgende maand ermee vullen en wat ik dan minder van de rekening pin naar de spaarrekening doorschuiven. Of ik kan er eens iets leuks van doen. Keuze genoeg!

Vorige week keek ik naar een oude aflevering van “Hoeveel ben je waard” en daarin zat een jong stel dat 50 euro per week uitgaf aan boodschappen. De vraag was of ze geen honger leden….  Want gemiddeld schijnt een tweepersoonshuishouden in Nederland 95 euro per week uit te geven aan boodschappen. Wij vormen een driepersoonshuishouden en redden het ook met gemiddeld 60 euro. Ruim mag ik wel zeggen. Waar zou dat nou mee te maken hebben? Misschien heeft het ermee te maken dat we niet malen om merkproducten, we de boodschappen aan de hand van een lijstje en een weekmenu doen, we maar één keer per week naar de winkel gaan, contant betalen, niet erg impulsaankoopgevoelig zijn, zelden tijdschriften kopen en niemand bij ons rookt. O, en ik mag de voorraad niet vergeten. Niets zo kostenbesparends als een beetje voorraad. Bij elke boodschappenronde haal ik voor een vast bedrag wat voor de voorraad. Die is daarmee altijd op peil en we staan vrijwel nooit voor verrassingen.

Als je wel eens naar die programma’s kijkt over mensen die finaal aan de grond zitten, zoals Dubbeltje, rollen wij soms van de bank van verbazing wanneer er verteld wordt wat mensen per maand pinnen. Soms wel rond de 1.000 euro! Hoe eet je dat op, vragen wij ons dan af. Wij komen met ons maximum van 300 euro per maand niet bepaald om van de honger.

Een jaar of vijfentwintig geleden sprak ik met collega’s over de boodschappenbudgetten.  Wij deden toen ook al voor ongeveer 80 tot 100 gulden per week boodschappen en daar zaten in die tijd heel wat luxe dingen bij (het was de tijd waarin we nog vonden dat we voor de bijna wekelijkse visite echt zoveel mogelijk in huis moesten hebben. Later zijn we daar veel makkelijker in geworden; in onze arme tijd kon het ook gewoon niet meer en zetten we mensen voor wat er was. Die trend hebben we doorgezet, we zijn daardoor heel ontspannen over bezoek. We doen wel extra moeite wanneer er iemand komt met een speciaal dieet of een voedselallergie). De ene collega woonde samen en had geen kinderen,  de andere was alleen.  Beide gaven toen al voor 200 tot 220 gulden per week uit…. bijna het dubbele van wat wij uitgaven. Wanneer ik zoveel jaren later nog wel eens met anderen praat over dit onderwerp blijkt er niet veel veranderd te zijn en verbaas ik me nog steeds over de boodschappenuitgaven van anderen. En zij verbazen zich soms over die van ons…

Hoe doen jullie dat: wel of geen lijstjes, weekmenu, het op=op-systeem,  één keer in de week of maand naar de winkel? En, als, ik zo brutaal mag zijn, hoe hoog is je budget?

N(euro)otje jubileert

Ik was het bijna vergeten! En maar bedenken waar ik eens over zou gaan schrijven, vergeet ik gewoon dat mijn blogje deze week zeven jaar oud is!

Op 26 februari 2008 stuurde ik mijn eerste berichtje de wereld in. Nooit gedacht dat ik zeven jaar later nog steeds zou bloggen. Niet meer op dagelijkse basis, wat ik uiteindelijk niet volhield,  maar toch.

Er is in die zeven jaar niet zo heel veel veranderd. Ik probeer nog steeds te bezuinigen, het kan niet meer met van die reuzenstappen maar het lukt nog steeds, en we zijn er nog steeds tevreden mee.

Daar hadden Man en ik het laatst nog over: de rust die we hebben omdat we simpelweg gelukkig en tevreden zijn met wat we hebben en kunnen en niet (meer) kijken naar wat buiten ons bereik ligt. Ons huis blijft een gewilde pleisterplaats voor heel veel mensen, ook jongelui en dat is veel belangrijker dan spullen. En het maakt niemand wat uit, ons al helemaal niet, op wat voor bank er daarbij neergeploft kan worden.

Nu ik het toch over die bank heb, ik geloof dat ik twee of drie jaar geleden al schreef dat die aan vervanging toe begon te raken. Je raadt het waarschijnlijk al, de banken staan er nog steeds. Als je snel kijkt zie je niet hoe groezelig het is geworden en de sleetse plekken kun je niet zien als je erop zit… Echt, het lijkt nog aardig wat. Maar ik ben degene die de kussens keert en schoonveegt en ik zie dus alles. En daar zit ’t ‘m voornamelijk. Eigenlijk valt het reuze mee. Dus heb ik een beetje zitten zeuren over die bank. Vind ik zelf. En we vinden ‘m ook nog steeds leuk. We zijn nooit van die trendhoppers geweest die alles wat nieuw in de winkel staat weer leuker vinden dan wat ze thuis hebben. Onze bank uit ik meen 1999 maar het kan ook ’98 zijn, is nog steeds leuk. Voor ons. Een paar maanden geleden hadden we op internet DE ultieme bank gevonden. Stond te koop bij een winkel in Groningen dus we hadden er makkelijk naar toe kunnen gaan om te proefzitten (of is het nou proef te zitten; geen idee meer, mijn griephoofd zit een beetje vol, denken doet zeer…..). Maar we hanteren de regel dat we eerst rustig, liefst een paar dagen, over zoiets nadenken. In die paar dagen ebt de wens meestal wel enigszins en soms zelfs helemaal weg. Een paar dagen later lagen we ’s avonds lekker vergenoegd elk op onze eigen bank (jawel…. 🙂 ), Sam schuurde zijn vettige vachtje nog even lekker langs de onderkant van de beide banken en op dat moment besloten we dat het waanzin was om geld uit te geven aan een nieuwe bank. En we hebben het er daarna ook niet meer over. We zijn allebei tevreden met de beslissing. Gisteren begonnen we er toevallig wel weer over maar het was meer het uitzetten van een wens. Dat werkt echt: als je iets wilt hebben of nodig hebt en je hebt het geduld om te wachten  tot het je vanzelf in de schoot geworpen wordt, liefst gratis natuurlijk, moet je gewoon tegen zoveel mogelijk mensen en passant daarover vertellen. Iedereen die ervan hoort schijnt zo’n mededeling ergens in de diepe krochten van zijn geheugen op te slaan totdat…… iemand iets murmelt over een bank die weg moet omdat -ie niet meer bij het nieuwe dressoir past of zo. Als er dan iemand in de buurt is met die opgeslagen wens van jou, komt -ie op dat moment bovenborrelen. De standaard opmerking zal dan zoiets zijn als “ik weet nog wel iemand” en voila,  je wens is al zo goed als onderweg.

Wij hebben onze ‘nieuwe’ bank gisteren voor het eerst uitgezet. De ervaring leert dat het lang kan duren maar dat geeft niet. We zitten nog prima 😉

N(euro)otjes woning krijgt een energielabel

G.

Erger kan niet. G. De lijst gaat niet verder dan die hoofdletter gee.  Getsie,  Grmbl, Grote Genade…. Wat moet ik met die G….

Het punt is dat die G gebaseerd is op oude en algemeen opvraagbare informatie zoals leeftijd van de woning en of het een tussenwoning is of iets anders. We hebben in de loop der jaren bijna al het glas vervangen door ordinair dubbel en zelfs HR+ glas. Er ligt een nieuw dak op de aanbouw achter, met dikke isolatie eronder. De vloeren, wanden en het dak van de bovenverdieping zijn zeer goed geïsoleerd en al het glas boven is dubbel.

Vloeren isoleren kan niet in onze oude boerderij. Tenzij we de bovenlaag van het zand waar de woning opstaat eruit scheppen….  Waren we niet van plan. En we hebben nogal wat enkelsteensmuren.  Maar we hebben ook meerdere muren geïsoleerd. Alleen de buitenmuur van onze keuken, de voorkamer en de deel zijn nog niet geïsoleerd.  We zijn voorzichtig aan het informeren wat het zou gaan kosten om de hele boerderij te ommuren.  Maar dat zijn nog slechts vage plannen, niks concreets. Maar onze oude woning is toch zeker een F waard….

We maken ons verder ook maar niet druk om die G. Ons voorlopige energielabel registreren zou “enkele tientallen euro’s” kosten (ik citeer; waarom kunnen ze daar niet wat duidelijker in zijn, is het nou 20,50, 90 euro? Wie het weet mag het zeggen). Een definitief energielabel is alleen verplicht bij verkoop of verhuur van de woning en is bovendien ook maar 10 jaar geldig. Wij waren niet van plan om onze woning te verkopen of te verhuren dus we sparen ons makkelijk “enkele tientallen euro’s” uit.

En daarbij, wie weet of het hele energielabel binnen die 10 jaar weer niet van de baan is? Als half Nederland een definitief energielabel heeft gekocht en de andere helft de hand op de knip houdt, zullen ze toch weer iets anders moeten verzinnen om bij die helft er ook nog wat uit te wringen….

Bovendien rammelt de toewijzing van die lettertjes aan alle kanten. De gebruikte kadasterdata stammen in veel gevallen nog ergens uit de jaren ’50. En de beoordeling op afstand door een zogenoemde expert schijnt ook niet helemaal te deugen. Maar ach, iemand heeft er weer lekker aan verdiend toch….  En het is goed voor de werkverschaffing…

We gaan het meemaken. Voorlopig zit ons voorlopige energielabel keurig opgeborgen  in de ordner met belangrijke en quasi-belangrijke papieren.

Onder de G.

Van Gekke Gerrit.

N(euro)otjes energieverbruik

Jaaa,  dat gaat goed! Ons stroomverbruik ligt op ramkoers!  Vorige jaar galmde ik al op dit blog dat we ruim onder de 6.000 kWh uit zouden moeten komen en dit gaat gemakkelijk lukken. Volgens mijn berekeningen gaan we ergens tussen de 5.000 en 5.300 kWh uitkomen (het totaal voor 2 aparte huishoudens in 1 woonboerderij, met elk hun eigen ruimtes en eigen cv-installatie). Dus we zouden dan gemiddeld 2.600 kWh per huishouden gebruiken.

Afgelopen week was het totale verbruik van de twee huishoudens 95 kWh. Niet gek. En dat wordt met de lengende dagen alleen nog maar minder.

Nu loop ik wel heel wat achter de anderen aan om lichten uit en deuren dicht te doen. Want dat schijnt toch nog wel moeilijk te zijn… En we hebben een jaar of anderhalf geleden de koelkast uit gezet. Niet iets dat veel navolging vindt maar het werkt wel… En natuurlijk kook ik graag op de petroleumstellen en op de kachels. Niets zo makkelijk als een toch al hete kachel gebruiken voor je hete water en het bereiden van je eten.

En dan het gasverbruik. Die besparing gaat percentueel heel wat minder opleveren. Maar toch nog wel wat. Ik ben voorzichtiger in mijn schattingen betreffende het gasverbruik. Nu ook; hoewel overal de roep klinkt dat de winter voorbij is, lijken de nachten de laatste tijd kouder dan tevoren. De CV staat tegenwoordig op 13 of 14 graden nachttemperatuur om te voorkomen dat -ie ’s nachts inhaalt wat we overdag bespaard hebben. De winterliefhebber in mij is met de slappe winter van dit seizoen in slaap gesukkeld en nu kijk ik met de meute reikhalzend uit naar de lente.

Ik denk maar in euro’s. We gaan het goedkopere seizoen tegemoet. Toch ook wel leuk.

 

N(euro)otjes boodschappen

Voor die enorme sneeuwstorm die na de kerst verwacht werd en waarvan in eerste instantie het zwaartepunt in het noorden van Nederland kwam te liggen, hebben we natuurlijk onze boodschappen ingeslagen. Want je moet toch wat hè,  als je ingesneeuwd dreigt te raken…. 😂

We haalden onze waren bij de oosterburen, gooiden daar meteen de benzinetank vol voor 1 euro 27 per liter en gingen vergenoegd op de sneeuw zitten wachten. Die inmiddels voor dit stuk van Nederland niet meer op de kaarten was terug te vinden… Nou hadden we om nog een andere reden wat meer gehaald dan anders en dat had met mij te maken. Na een operatie aan mijn knie waardoor ik nog niet echt lekker liep, vond ik één supermarktronde wel voldoende. We gaven in die week bijna ons hele maandbudget uit maar teren er nu nog op. Lekker rustig want ik heb de laatste week van het oude jaar en de eerste twee weken van het nieuwe jaar geen supermarkt van binnen gezien…

Overigens las ik vandaag op internet dat steeds meer Nederlanders hun boodschappen over de grens halen. En wat mij altijd weer opvalt in berichtgeving omtrent het fenomeen “boodschappen doen over de grens”, is dat het negatief benaderd wordt. Vorig jaar viel er al eens te lezen dat we daarmee de staatskas benadelen, in het bericht van vandaag wordt weer gemekkerd dat er veel omzet weglekt naar de supermarkten in Duitsland. En dat de pomphouders  aan de Nederlandse kant in de grensstreek niet blij zijn, is ook al langer bekend.

Toch voelen wij ons nog steeds niet schuldig. Het is onze portemonnee en ons budget en onze mazzel dat we zo dichtbij die grens wonen.  We zouden een dief van onze eigen portemonnee zijn als we daar niet naartoe zouden gaan…

Je kunt dus wel al raden waar je ons vanmiddag tegen kunt komen. Jawel, in Duitsland. Beetje boodschapjes doen, beetje tanken… Enne,  ik geloof dat er weer een beetje sneeuw op de kaarten staat………… ⛄⛄⛄

N(euro)otje en het koelkastloze leven

Tja,  hoe lang staat -ie eigenlijk al uit? Ik zou het na moeten kijken op dit weblog… Maar iedereen heeft vrede met het ontbreken van een koelkast. We horen niemand klagen of mopperen. Er hebben zich geen gevallen van voedselvergiftiging voorgedaan. Drinken uit de kelderkast heeft een aangename drinktemperatuur.  Niet tandenpijnigend koud maar gewoon lekker koel. Kliekjes kunnen prima bewaard worden in de kelderkast. Groenten blijven vers, zelfs vleeswaren kunnen er nu (winterperiode) prima bewaard worden. De temperatuur in de kelderkast komt nu niet meer boven de 9, 10 graden uit. En als het gaat vriezen zakt de temperatuur naar om en nabij de 6 graden. Als het heel hard gaat vriezen wordt het nog kouder in de koude kast…  ’s Zomers kan het wel 15 graden worden in de kast maar ook dan is het koelkastloze bestaan nog steeds prima vol te houden. Wij zijn in ieder geval het warmste jaar sinds men de temperaturen is gaan bijhouden, prima doorgekomen. De koelbox is slechts een paar keer gebruikt, vooral voor een paar pakjes vleeswaren die we in huis hadden gehaald voor visite. De koeling bestond uit een pak bevroren vlees. Alles ging binnen een etmaal op. Een paar keer hebben we er iets in koel gehouden met behulp van vrieselementen. Maar het is geen routine geworden. De koelbox staat alweer maanden op zolder.

Het is wel opvallend dat we toch anders zijn gaan gaan inkopen. En we hebben ons menu aangepast. We kopen bewuster in. We dachten al behoorlijk bewust te zijn maar na het uitzetten van de koelkast bleek dat we toch nog wel eens het een en ander kochten met het idee dat het wel even goed bleef in de koelkast. Het aanpassen van het menu is eigenlijk alleen maar logisch. Een weekmenu is bij ons al jaren een ingeburgerd fenomeen maar nu (en dan vooral in de zomer) wordt de volgorde in het weekmenu afgestemd op het risico van bederf.  Wanneer we vlees of vis kopen is dat voor dezelfde dag,  of we maken het vlees vast klaar voor de volgende dag.  Dingen zoals tahoe zijn voor dag twee, hooguit dag drie en de rest van de week eet iedereen puur vegetarisch, ook zonder tahoe. Voor groenten geldt dat zachte groenten het eerst worden gegeten. Sla, spinazie en dergelijke zijn dus voor het begin van het weekmenu, kool, spruitjes en dergelijke zijn voor later in die week.

Het is verbluffend hoe snel je went aan een leven zonder koelkast. Hoewel het inderdaad misschien toch makkelijker is als het menu, zoals bij ons, voornamelijk vegetarisch is.  Maar al met al wordt er minder weggegooid. Juist door het bewuster inkopen. En wij altijd maar denken dat we al zo goed bezig waren… Terugkijkend op het koelkasttijdperk valt dat toch nogal tegen. Juist nu is het zaak om ons goed aan het weekmenu te houden. En we verzinnen andere manieren om groenten goed te houden. Zo blijkt het te schelen als je een strookje broccoli rechtop in een laagje water zet. Een paar maanden geleden kochten we bij de Zweed een metalen open ladenkastje op wieltjes.  De bodems van de drie vakken hebben gaatjes. Het is perfect voor het bewaren van groenten want er kan overal lucht bij komen. Daarvoor lag alles in kunststof boxen. Niet ideaal. De groenten blijven nu veel langer goed.

We kunnen concluderen dat het experiment meer dan geslaagd is. Sterker nog, het is inmiddels doorgegroeid tot een normale manier van leven.  Het kan nog steeds, leven zonder koelkast. Een van de meest ingeburgerde apparaten in onze samenleving blijkt helemaal niet zo onontbeerlijk als ons altijd is verteld. De koelkast weg doen, we durven het iedereen aan te raden.

 

Vorige Oudere items