N(euro)otje verbaast zich

Zuinigaan (http://zuinigaan.blogspot.nl/2014/06/uien.html) schreef vandaag over uien, hoe lekker ze zijn en hoeveel er hier in Nederland geproduceerd wordt. En hoeveel er geëxporteerd wordt. En ze gaf nog even een lekker receptje. Maar die export van al die uien, daar verbaasde N(euro)otje zich nou over. Ze probeert altijd een beetje rekening te houden met de afstanden die voedsel heeft moeten afleggen om op ons bord te belanden. Zo verbaasde ze zich bij het zien van de uitzending van De wilde keuken die Zuinigaan noemde, erover dat Nederland zoveel uien verbouwt en exporteert, en dat de uien in Nederlandse winkels uit Nieuw-Zeeland komen. Niet altijd hoor. Soms. Maar dus ook midden in het seizoen waarin ze ook hier verbouwd worden. Of het dus met het groeiseizoen of de bewaartijd te maken heeft,  weet ze niet want, nog een voorbeeldje:

Onlangs liet ze de courgettes bij de Aaldie liggen omdat ze uit Spanje kwamen. Die courgettes zijn hier dan per duur en milieubelastend vervoer gekomen en N(euro)otje kiest er dan voor om rustig te wachten tot ze haar eigen courgettes kan oogsten. (Ook niet altijd, dadels uit Nederland is ze nog nooit tegengekomen dus daar schippert ze al, maar als groenten- en fruitsoorten hier in Nederland verbouwd worden, wil ze ze ook graag hier vandaan hebben…)

Maar, later diezelfde dag kwam ze bij de Duitse Liedel en zag dat de courgettes daar uit Nederland afkomstig waren… En ze waren bovendien veel goedkoper: de Spaanse courgettes in de Nederlandse winkel kostten 84 of 85 cent per stuk, de Nederlandse courgettes in de Duitse winkel kostten 89 cent per kilo… Ze zaten per kilo verpakt in een netje en er zaten vier tot vijf in één netje. Het formaat was gelijk aan die in Nederland.

En dan ga je je toch afvragen waar dat nou voor nodig is. En wie er het grootste voordeel behaalt. De consument? De boer? De tussenhandel? Iets met subsidies?

De Vrekken proberen een beetje op te letten dat ze niet alles maar klakkeloos kopen wat er in de schappen ligt. Een komkommer uit Nederland is weliswaar in een kas verbouwd maar een komkommer uit Israël is hier per vliegtuig gekomen. Dan wordt het kiezen tussen twee milieuvervuilende komkommers… Courgettes kunnen prima buiten verbouwd worden, dus of die hier in Nederland toch ook uit een kas komen, geen idee. Fruit is moeilijk. Het grootste gedeelte van het fruit kan in ons klimaat niet verbouwd worden en komt dus bijna altijd uit het, soms hele verre, buitenland. Maar een aardappel en een ui, of een spruitje,  moeten toch gewoon hier in den lande kunnen groeien en verkocht kunnen worden.

Moeilijk. N(euro)otje is idealist genoeg om zich er druk over te maken en nuchter genoeg om te beseffen dat ze het toch niet kan veranderen. Houden jullie rekening met de herkomst van wat je eet?

 

N(euro)otjes lange weekend

De meeste mensen zijn deze week extra vrij. Dat resulteert in Huize Vrek meestal in logeerpartijen. Grote Vriendin komt met haar Man en Zoon. Haar man neemt een kettingzaag mee en gaat samen met Man, die zelf ook in het gelukkige bezit is van zo’n  zaagmonster, morgen en zaterdag een paar dode bomen omhalen en in kachelklare mootjes hakken. Dat vinden ze leuk. Eén boom die tijdens een winterstorm in tweeën is gespleten, mag toch niet om. De goede helft heeft nog aardig wat blad en het risico is te groot dat er een vogelgezin dakloos wordt. Maar de andere bomen zijn echt kaal dus die mogen weg.

Verder komen er nog wat jongelui logeren, in totaal zijn er dit weekend vijf mensen extra in huis. Dat lijkt nog veel maar het komt hier wel voor dat er meer dan tien mensen tegelijk logeren. Dus N(euro)otje ligt er niet wakker van.

Met Grote Vriendin mag ze graag kokkerellen en lekkers bakken. Een gezamenlijke hobby die ze al vrij vroeg in hun veertigjarige vriendschap ontdekten. Jahaa,  meer dan veertig jaar alweer. En ze hebben het nog steeds leuk samen. En dat de mannen die ze later troffen ook klikten, is toch maar mooi meegenomen.

Kortom, de komende dagen worden druk maar beregezellig.  N(euro)otje heeft er zin in.

Het N(euro)otje op de erwt….

Toen N(euro)otje en Man gingen trouwen, moest daar natuurlijk een bed uitgezocht worden. Mét matras. Het werden twee matrassen want Man is een tikje zwaarder dan N(euro)otje. Het waren ook nog eens héle dure matrassen dus van ellende hebben ze er meer dan vijftien jaar mee gedaan. Al die jaren heeft N(euro)otje waardeloos geslapen. De matras was voor haar te hard… Man heeft in diezelfde tijd heel wat bossen omgezaagd maar N(euro)otje kwam elke ochtend gebroken uit haar bed.

De oplossing kwam een aantal jaren geleden, met de komst van twee oude matrassen van Man’s opa en oma, die inmiddels overleden waren (nee, niet op die matrassen…), en die al een paar jaar een plekje hadden onder het bed van Man’s zus…

Hoe oud ze ook waren, N(euro)otje was er dolblij mee want ze hadden op dat moment gewoonweg geen geld om zelf iets nieuws te kopen. En daarbij, ze bleken zalig te liggen. Eindelijk! Maar vorig jaar moesten ze toegeven dat er geen houden meer aan was. De matrassen waren inmiddels zo oud en versleten, dat de hele kamer bij het bedden verschonen onder de pluisjes kwam te zitten van tijk en vulling… En dat is toch niet zo handig als je astmatisch bent. Natuurlijk had niemand meer dergelijke matrassen onder een bed liggen, dus ze moesten toch eens naar nieuwe gaan zoeken. Dat lukte, na enig onderzoek naar SG-nummers zoals die in de matrassenwereld gebruikt worden, waren ze eruit. De eerste weken waren ronduit vreselijk. Voor N(euro)otje dan, niet voor Man… Maar onder het motto, matras en mens moeten tijd hebben om aan elkaar te kunnen wennen, hield N(euro)otje vol. Het was geen doen, en dus kwam er een dekmatrasje op. Nog niks opgelost. Ze zijn nu 1,5 jaar verder en ze komt nog steeds elke ochtend gebroken uit haar bed. Gisterenavond kwamen ze op het lumineuze idee om de matrassen om te draaien. Dus N(euro)otje sliep vannacht aan haar eigen vertrouwde kant van het bed, op de matras van Man die inmiddels toch wel een beetje zachter is geworden. Het hield nog steeds niet over dus gaat ze deze week maar eens op zoek naar een soort memoryfoam-achtig dekmatras.

Het matrassendrama sleept zich al met al zo’n 25 jaar voort en er lijkt vooralsnog geen oplossing in zicht. N(euro)otje zou zo graag eens ongecompliceerd kunnen slapen… Ze heeft zelfs al bedacht om een opblaasmatras in bed te leggen want tijdens vakanties en logeerpartijen ligt ze altijd perfect op zo’n ding. Of een heel simpel schuimmatras, zoals je die vroeger nog wel eens vond in vakantiehuisjes; ook daar sliep ze altijd geweldig goed op.

Ja, ze weet het: het neurootje op de erwt. Ofwel gewoon nog een extra dik topmatras er bovenop… De enige troost voor N(euro)otje op dit moment is dat ze zich in goed gezelschap bevindt: 🙂

prinses op de erwt

N (euro)otje computert weer

Een week of twee geleden werd de computer van de familie Vrek bestookt door negentien Trojaanse paarden en nog een stuk of dertig andersoortige computervirussen.  En hoewel N(euro)otje meestal niet half zo neurotisch is als haar alias doet vermoeden, werd ze daar toch echt heel zenuwachtig van…. En dus durfde ze al die tijd niet veel meer te doen met de laptop. Alles waar een wachtwoord voor nodig was,  ging in de ban. Twee weken lang werd er niet getelebankiert of geblogd.  Maar Man heeft de problemen inmiddels opgelost en ze durft weer online….

De afgelopen week kwam ze alleen nog op weersites want zoals jullie ongetwijfeld weten, is N(euro)otje een enorme winterliefhebster.  En dus heeft ze afgelopen woensdagavond tegen beter weten in natuurlijk,  heerlijk zitten lantaarnpaalstaren. Zonder resultaat, ook natuurlijk…

Met die winter in het verschiet heeft ze in ieder geval wel de laatste hand aan de voorraad gelegd dus wanneer ze nu drie weken insneeuwt en zonder stroom komt te zitten, zullen de Vrekken zeker niet van honger omkomen.

Toch best een lekker idee 🙂

 

 

 

 

 

 

 

N(euro)otje als bloggende mantelzorgende huisvrouw met baan en tuintik

In de loop van de ruim vijf jaar die N(euro)otje nu aan het bloggen is, zijn er al heel wat blogs over bezuinigen, consuminderen en besparen verschenen. Sommige bleven, andere verdwenen even snel als ze gekomen waren. Vaak zet N(euro)otje een  link hiernaast naar een nieuw blog omdat ze het leuk vindt dat een kersverse blogger of blogster (eigenlijk zijn het meestal vrouwen, bedenkt ze zich nu ineens) snel een beetje aanloop krijgt. En dan ineens blijkt de link niet meer te werken omdat het blog verwijderd is. Jammer.

Hoewel N(euro)otje zelf een periode heeft gehad waarin ze vrijwel dagelijks berichtjes postte, bleek dat op de lange termijn niet vol te houden. Daarom laat ze wel flinke hiaten vallen in de berichtgeving: geen tijd, moe, geen inspiratie. Baan, huishouding, mantelzorg, tuin, er zit ook in N(euro)otjes dag maar 24 uur. En soms, vooral op werkdagen waar ze ook al de hele dag met een computer in de weer is geweest, heeft ze gewoon geen zin om dat ding thuis ook nog eens aan te zetten.

Op werkdagen staat ze vroeg op, 5 uur of op zijn laatst kwart over vijf. Wassen, aankleden, kopje thee, nog een kopje thee, ontbijtje, Hart van Nederland van de vorige avond, daarna het RTL-4 ochtendnieuws en tussendoor wasje uit de machine, wasje ophangen, eventueel een nieuw wasje erin, afwasje, kippenhok en ’s zomers de kas openzetten, kippen de etensrestanten van de vorige dag geven, honden voeren, ’s zomers nog wat pruttelen in de tuin, hier en daar wat water geven, bed opmaken, wc schoonmaken, ja, ze komt die paar uur wel door. Om 10 voor zeven is ze weg, carpoolcollega’s ophalen of bij hen instappen. Om zes uur ’s avonds is ze dan weer thuis: koken, opruimen, afwassen, nog een enkel huishoudelijk klusje, uitblazen en vroeg naar bed. Dit zijn de dagen dat ze overdag werkt. Ze heeft ook wel eens avonddiensten, of weekenddiensten. Op haar vrije dagen moet er ook hard gewerkt worden want het Vrekkenhuis is helaas niet zelfreinigend 😦 In de zomer heeft ze het extra druk: er moet altijd gedurende een aantal weken extra gewerkt worden voor de vakantievierende collega’s en de tuin schreeuwt doorlopend om aandacht, heel veel aandacht. Dan wordt ze ook wat nonchalant met het huishouden: eerst de tuin en dan pas de binnenboel. Maar die nonchalance betreft alleen haar eigen binnenboel. Ze bestiert namelijk niet alleen haar eigen deel van het huis maar ook het deel van Ouders. Die kunnen niet alles meer zelf. Dus ook daar:  zuigen, dweilen, lappen, bedden verschonen, boodschappen doen. Op dit moment moet Vaders ook elke week en soms twee keer per week, naar revalidatie en logopedie. Na zijn herseninfarct mag hij uiteraard voorlopig niet meer rijden, dus brengt N(euro)otje hem. Moeders heeft nooit een rijbewijs gehad. Al met al zit een week bomvol. En soms heb je dan gewoon geen zin om een blogje in elkaar te draaien. Of je kunt gewoon helemaal niks verzinnen. Dus als je weer een paar dagen niks leest op wieditleestisvrek, heeft ondergetekende even geen puf. Maar ze komt altijd wel weer terug… 🙂

N(euro)otjes honden

In Huize Vrek woonden tot begin dit jaar vier honden. De waakhond van het stel werd ernstig ziek en overleed. Nu zijn er nog drie over: een speelse neuroot (nee, dat heeft ze niet van ondergetekende…), een angstige zenuwenpees (een reddingsprojectje van Vaders, het hondje hangt heel erg aan hem als vorm van eeuwige dankbaarheid maar is als pup nooit goed gesocialiseerd en kan zich buiten Huize Vrek dan ook niet aanpassen) en de oudste, een beetje dommige goeierd (een reddingsprojectje van N(euro)otje, deze hond had waarschijnlijk nooit 15 jaar oud geworden als hij niet in Huize Vrek terecht was gekomen want man, wat is daar een tijd en geduld voor nodig geweest…).

Het punt is dat er geen waakhond meer op het erf loopt. Niet dat er nou iets te halen valt. Maar dat weet een inbreker natuurlijk pas als -ie binnen is… Floor kende elke vierkante centimeter van het erf en had elke indringer direct in de gaten. Ging ook meteen over tot actie. Heel wat egels en ontsnapte konijnen hebben het loodje gelegd… Dat was niet altijd even leuk, lieve egeltjes begraven is nou niet direct het plezierigste om te doen, maar ze had ook ongewenste tweevoeters in de gaten. Die viel ze niet aan maar ze liet wel duidelijk weten dat er iets gaande was. Het was nooit iets ergs, het waren altijd bekenden van de Vrekken, die Floor nog niet kende. Als ze dan eenmaal zag dat de persoon in kwestie welkom was, was het ook helemaal goed.

Juist dat waakse wordt nu node gemist. En uitgerekend nu is het dorp ontdekt door een groep mensen uit bepaalde streken die N(euro)otje niet zal noemen omdat dat wat al te generaliserend over zou kunnen komen, maar ze hebben nu al een paar keer bij de buren toegeslagen. Voelt niet lekker… Dus N(euro)otje zou graag weer een Floor willen. Maar Floor is niet meer en was bovendien onvervangbaar.Dus wat willen ze nu? Ze hebben nog drie honden, waarvan er twee op de loop zouden gaan voor verkeerd volk en de derde zou het allemaal heel gezellig vinden…

Het is bijna geen optie om er een volwassen hond bij te nemen. De roedel is stabiel maar bestaat voor tweederde uit beschadigde honden. De oudste bijvoorbeeld had in zijn eerste half jaar al vier gezinnen versleten. Toen hij bij de Vrekken in huis kwam was hij totaal onhandelbaar, leed aan de ernstigste vorm van verlatingsangst die ze ooit bij een hond gezien hebben, en bevuilde dagelijks meerdere malen het huis. Uit angst. Er is bijna een jaar voor nodig geweest om deze hond rustig te krijgen. Ze zijn nu veertieneneenhalf jaar verder en je moet zo’n hond niet al te veel veranderingen laten ondergaan. Dat is niet goed voor hem. Een volwassen hond erbij zetten kan echt niet, die overheerst hem binnen de vijf minuten. Een pup erbij zetten kan op zich wel maar die overheerst hem dan na een paar maanden… En daar is -ie toch een beetje te oud voor…

Het andere beschadigde hondje was een reddingsprojectje van Vaders. Het hondje was geboren bij een gezin met kinderen die niet begeleid leken te worden in de omgang met honden. Elke hond die daar binnen kwam, moest ook binnen een paar maanden weer het veld ruimen omdat het ‘niet ging’. Het is een hondje dat snel in sluiphouding loopt, met de staart tussen de poten. Als je haar boos aankijkt, plast ze al. Ze is toch al een kleine acht, negen jaar, in Huize Vrek maar dit gedrag is er nooit helemaal uit gegaan. Ze hangt als een klit aan Vaders, die haar grote held is en voor de rest moet ze van niemand iets hebben. Totdat Vaders weg is, dan is N(euro)otje een goede tweede.

De derde is een dochter van Floor, een druktemaker van belang, lekker actief, er zit bordercolliebloed in. Dit is de gezelligerd : Ha! Bezoek! Mooie bivakmuts! Zal ik u even laten zien waar het familiezilver ligt? (kwispel, kwispel…)

De Vrekken twijfelen: het gewoon een paar jaar afwachten, genieten van de honden die ze nu nog hebben en pas als de laatste overleden is, zachtjes aan op zoek naar een andere huisgenoot, dat kan dan net zo goed een hond uit het asiel zijn? Of toch op kortere termijn een pup in de roedel plaatsen? Dat vergt heel wat tijd. De Vrekken zullen hun vrije dagen op moeten offeren zodat de pup goed opgevoed kan worden. Je kunt nu eenmaal niet zo’n beestje in huis nemen en vervolgens dagen achter elkaar de deur uit gaan naar je werk.

Ja, er komt nog heel wat bij kijken. Alle vorige honden zijn in huis gekomen toen N(euro)otje nog geen werk buitenshuis had. Ze had alle tijd van de wereld om ze op te voeden, te socialiseren en naar trainingen te gaan. Dat ligt nu even iets anders en er zal heel wat aangepast moeten worden om een pup correct tot een geweldige hond op te voeden. Daar zal iedereen in Huize Vrek zijn steentje aan bij moeten dragen.

Hier gaat nog heel lang over nagedacht worden… O, en dan nog wat: wat vinden jullie een lieve gezinshond, die ondertussen heerlijk waaks over het erf kan banjeren?  Misschien helpen jullie ervaringen bij het nemen van een beslissing. Of die nu binnenkort genomen wordt, of over een paar jaar.

N(euro)otje krijgt een buitenkeuken

Een buitenkeuken in Huize Vrek. Heel decadent eigenlijk. Tenminste, als je uitgaat van de plaatjes die je vindt op internet als je op dat woord gaat zoeken. Maar zoiets wordt het dus niet hè.

N(euro)otje wilde al een buitenkeukentje toen het nog helemaal niet ‘in’ was om buiten te kokkerellen en daarmee liep ze eigenlijk voor de muziek uit. Inmiddels loopt ze in de achterhoede maar dat interesseert haar helemaal niks. Want een vrekkenbuitenkeuken is toch wel van een ander slag…

Zo bouwde ze voor 0 euro haar eigen raketoventje. Dat oventje wordt binnenkort even afgebroken om naar de andere kant van het plaatsje te verhuizen. Daar wordt het dan in verbeterde vorm weer opgebouwd. Dat stelt niet veel voor hoor, ’t is tien minuten werk. Maar het is de bedoeling dat het oventje een nog betere trek krijgt. Je kunt er alles op klaar maken wat je binnen ook klaar maakt op je fornuis of inductieplaat. Wil je met meerdere pannen tegelijk koken, bouw je toch gewoon een paar van die oventjes naast elkaar? De brandstof bestaat uit twijgjes…

Ondertussen zocht N(euro)otje jarenlang naar zo’n jaren-50 granieten aanrechtblad, zo eentje met een tegeltjesspoelbak en koperen kraantjes. Het blad vond ze uiteindelijk, dichtbij ook nog eens, en ze telde er 70 euro voor neer. Zonder kraantjes, dat wel maar die vindt ze vast nog wel op een rommelmarkt.

Vervolgens gaat Schoonzoon binnenkort aan het metselen: muurtjes waar het blad op kan rusten en waar planken tussen kunnen. Enige kosten die ze hier verder aan zullen hebben betreffen het benodigde cement. Stenen liggen hier in overvloed. Verder is het de bedoeling dat er een plankje boven komt en een afdakje. Het meeste materiaal dat hiervoor nodig is, ligt wel ergens in een schuur. Hout, verf, afvoeren. Zelfs twee metalen dragers voor het geplande afdakje kregen ze jaren geleden al voor nop. Het is hier af en toe net een Malle Pietje-bedoening: als je goed zoekt, vindt je bijna alles wat je nodig hebt…

Daarbij staat er ook nog een betonnen barbecue die al jaren goede diensten bewijst. Die hebben ze wel ooit nieuw gekocht. En wat er klaargemaakt is wordt opgegeten aan een prachtige teakhouten tuinset, bestaande uit een grote, uitschuifbare tafel met acht stoelen. Die tuinset hebben N(euro)otje en Man gekregen. Voor noppes…

Het enige wat nu nog ontbreekt, met geen geld te koop is en ook niet in de vrekkenschuur te vinden is: mooi weer. Toch wel bijna een vereiste om lekker buiten te kokkerellen, te eten en na te tafelen. Hoewel N(euro)otje in staat is om in regenpak te gaan staan koken, gaat de voorkeur toch uit naar een graadje of twintig en als dat dan niet kan in ieder geval naar droog weer. Nog even doordromen dus…

Vorige Oudere items