N(euro)otje had het een beetje druk…

En nu heeft ze al zes dagen niets geschreven… Oeps…

Maar vandaag dan weer wat nieuws. Vandaag halen Man en N(euro)otje de dubbelasaanhangwagen weer op die ze een week geleden hebben mogen stallen bij vrienden in Duitsland. Deze mensen hebben twee paarden en ze zijn erg fanatiek in het drollenscheppen in de rijbak. Zodoende hebben ze altijd bergen met poep zonder stro. En dat spul is ideaal voor een moestuin… Paardenmest (ze zal het maar even netjes houden…) komt vaak uit stallen. Dan moet je het minstens een jaar laten liggen omdat er veel urine doorheen zit. Maar de mest die ze krijgen van deze mensen, is dus pure mest. Vorig jaar verspreidde ze de mest over de tuin en zaaide er rechtstreeks in. En dat ging prima! Nu wordt de mest wel even opgeslagen, voor gebruik in de herfst maar de flinke eters, zoals de kolen, pompoenen, courgettes en preien krijgen alvast wat. Als extraatje.

De aanhanger kunnen ze ophalen tijdens de boodschappen- en tankrit die ze elke week naar Duitsland maken. De vrienden wonen daar dichtbij. En zo slaan ze vandaag drie vliegen in één klap.

En waar N(euro)otje het zo druk mee had de laatste tijd? Met huizen kijken. Niet voor zichzelf hoor, voor Dochter en Schoonzoon. En het is gelukt. Ze hebben een huis. Gekocht notabene. Is op het moment een stuk goedkoper dan huren. Fijn bij N(euro)otje in de buurt, een kilometer of vier verderop, halfvrijstaand, met vrij uitzicht over de landerijen. Het is een heel klein, lief huisje met een hele flinke tuin. Het stond al heel lang te koop en daardoor hebben ze nu iets kunnen kopen wat ze zich een jaar geleden niet hadden kunnen permiteren. Dochter en Schoonzoon zijn heel praktisch en erg verstandig voor hun leeftijd. Ze wisten precies hoeveel ze maximaal wilden betalen per maand en het is ze gelukt om daar zelfs nog onder te  komen. Liever een klein huis met een net zo kleine hypotheek dan een groter huis met hogere maandlasten. Tja, en nu kunnen ze dus niet wachten tot de overdracht daar is. Zo spannend!

N(euro)otje en het schort

Vroeger droegen alle vrouwen thuis een schort. Het hield de kleding schoon, waar ze toch al niet zoveel van hadden als wij nu en het was ook makkelijker wassen. Ze droegen het niet alleen tijdens het koken maar vrijwel de hele dag.

Schort
N(euro)otje draagt ook graag een schort. Het gaat het aan voor het koken en gaat daarna meestal niet meer uit.  Ze heeft er een aantal. Er zitten hele oude(rwetse) bij uit de jaren '60/'70. In die tijd droeg haar moeder ook vaak een nylonachtig jasschort. Maar die werd bij het koken vervangen door iets van katoen want nylon is niet bepaald vuurbestendig…

Een tijdje geleden had N(euro)otje een filmpje uit 1963 op het internet gevonden van het dorp waar ze woont. Bijna de hele bevolking is vereeuwigd. Wat ons direct opviel was dat alle vrouwen, echt alle vrouwen, een schort droegen. Het zag er keurig uit , het was doodnormaal, en ze deden ook voor die enge camera het schort niet af. Heel leuk vonden wij dat.

Hier in huis zijn ze zo gewend aan het schortdragen van N(euro)otje en Moeder dat Zoon ook een schort voor zichzelf heeft aangeschaft. Zo handig voor bij de barbecue. Natuurlijk heeft hij wel iets stoers uitgekozen. En ook Dochter draagt thuis tijdens het koken altijd een schort. Een heel leuk Engels romantisch ding dat ze van haar Oma heeft gekregen. En Dochter kocht zelf voor haar man ook weer een (stoer mannen) schort. Voor als ze samen aan het kokerellen zijn.

Het schort is een tijd 'uit' geweest. Maar misschien komt het wel weer helemaal terug. Hier is het in ieder geval al gelukt. Ook de jongste generatie is ervan overtuigd: niets zo handig als een schort.

N(euro)otjes gootsteenkast

Vinden jullie dat ook altijd stiekem zo leuk om bij anderen binnen te kunnen kijken? En dan ook wel eens benieuwd hoe zoiets als een gootsteenkast er bij een ander uitziet? Benieuwd hoe die kast er bij ons uitziet? Met het risico om vanaf vandaag voor volkomen wereldvreemd te worden versleten, laat N(euro)otje toch haar gootsteenkastje hier zien 😀

N(euro)otjes gootsteenkast

Bijna alles in deze kast is uittrekbaar.

N(euro)otjes gootsteenkast 2

De vaatdoekjes hangen hier keurig.

N(euro)otjes gootsteenkast 3

En dit is de slimste kastinrichtingsaankoop ooit geweest. Chemische reinigingsmiddelen kom je hier niet tegen. In de groene fles zit een mengsel van water met gewone witte azijn. De groene zeep is handig voor van alles en nog wat. De oude glazen weckpot met soda past hier helaas niet in. Die staat op de onderste plank in de kelderkast. Dat is dan wel weer een beetje jammer…

N(euro)otjes gootsteenkast 4

De afvalbakken zijn momenteel leeg. Voor GFT-afval zijn ze eigenlijk te groot. Als je die bak daarmee vult totdat die vol is, stinkt het en is je keuken vergeven van de vliegjes. GFT splitsen we daarom op in twee afsluitbare bakjes op het aanrecht. Eén is voor het groenten- en fruitafval dat naar de kippen kan, en van de andere gaat de inhoud op de composthoop. Het zijn kleine bakjes, we legen ze dagelijks. Nooit vliegjes op die manier. Wat betreft het restafval proberen we echt meer op te letten.. Zero waste lukt hier (nog) niet maar zo min mogelijk is ook al heel wat. Het afval dat we hebben gaat tegenwoordig in een opengeknipt melk- of frisdrankpak. Soms duurt het wel vier dagen voordat we die vol hebben… De uittrekbare bakken gaan we nu maar gebruiken voor papier en glas of zo…

Ja, en nu natuurlijk de te verwachten vraag:

Hoe ziet jullie gootsteenkastje eruit….?  😀

N(euro)otjes zoon repareert zijn auto

Een paar weken geleden reed Zoon naar België, op weg naar zijn zus en zwager. Met een vriend zou hij daar een weekje blijven. Helaas ontplofte onderweg de motor van zijn auto. Veel rook en vlammen. Gelukkig reden zus en zwager voor hem en zagen het gebeuren. Bovendien stopten er nog twee mannen die hun hulp aanboden en zo werd de brand geblust. De auto is met de sleepdienst terug naar huis gebracht en daar stond -ie dan…

Zoon liet zich niet uit het veld slaan en besloot zelf een andere motor in te gaan bouwen. Hij kocht voor 500 euro via internet een tweedehands motor, die heel wat minder kilometers gedraaid had en hij haalde die samen met zwager en vader op. De dag daarna gingen ze met zijn drieën sleutelen: de oude motor eruit, de nieuwe erin. Zo geschreven lijkt het heel simpel, maar het was twee dagen zwoegen. Ze hadden wel het geluk goed gereedschap te kunnen lenen van een autobedrijf hier in de buurt.

IMAG0108

Uiteindelijk heeft de eigenaar van dat autobedrijf toen de motor er eenmaal in zat, de boel professioneel nagelopen, en alle benodigde vloeistoffen erin gegoten (kosten iets meer dan 100 euro) en nu rijdt Zoon weer vol trots rond in zijn bolide. Er zitten nog heel wat goede onderdelen aan de oude motor die Zoon wel  kan verkopen en de rest van het gevaarte kan naar het oud ijzer. Hij hoopt er in totaal 200, misschien 250 euro voor te kunnen krijgen. Dat zou betekenen dat hij zijn auto voor zo'n 350 – 400 euro weer op de weg heeft gekregen. Niet slecht vonden wij…

N(euro)otjes dochter heeft een kat…

En als Dochter en Schoonzoon hier komen, komt de kat natuurlijk mee. Jammer is alleen dat N(euro)otje nogal allergisch is voor katten… Maar het moet gezegd: het valt op het moment wel mee. Tranende ogen, veel niesbuien en een hoop gesnotter. En dat dan bij vlagen. Dat is wel wat anders dan de astma-aanvallen die ze als kind had!

Banger waren we voor de reactie van de vier honden. Daar zit er één bij met een overdreven jagersinstinct. We hebben al heel wat doodgebeten beestjes achter in de tuin begraven. En katten zijn hun leven al helemaal niet zeker.

Toch is dit snorrende bolletje geaccepteerd. Door allemaal, ook door onze jager. We zagen wel hoe ze keek, met zo'n blik van "En nu moet ik zeker net doen of ik het normaal vind, zo'n mauwend beest in mijn huis?" Maar omdat ze wel aanvoelde dat wij het beestje binnen hebben gelaten,  haalde ze bakzeil en laat ze zich geduldig besnuffelen en weerstaat ze grootmoedig de verleiding om te grommen als er een pootje met uitgestoken nageltjes in haar flank klauwt.

Onze oudste, de halve poedel van bijna 13, heeft er helemaal geen moeite mee gehad. Die haalden we, toen -ie al een half jaar was, weg bij een mevrouw die bijna 20 perzische katten had, waaronder een paar nesten met kittens. Hij toonde een soort van herkenning. Hij wist wel wat dit was. En het wonderlijkste is nog dat hij met het beestje speelt. Hij heeft nog nooit gespeeld! En nu scheuren die twee achter elkaar aan door de keuken, de lange gang, de woonkamer, scherpe bocht bij de houtkachel en het eind weer terug. Je hoort ze bijna gieren van het lachen…

We hebben trouwens bewijs van de goede verstandhouding tussen de twee:

DSC02722

N(euro)otjes spinazietaart

Ze zette al eerder een spinazietaartrecept op het weblog maar je weet hoe dat gaat: je past eens iets aan, omdat je vergeten bent hoe je het de vorige keer gedaan hebt, of omdat je niet precies dat in huis hebt at je nodig denkt te hebben.

Gisteren heeft N(euro)otje daarom een spinazietaart (versie drie of vier…) gemaakt die net weer even anders was. En ontzettend lekker!!

DSC02706

De vorm heeft ze licht ingesmeerd met plantaardige olie, bekleed met bladerdeeg en dat vervolgens met een vork flink ingeprikt en bestrooid met brinta (bij gebrek aan (zelgemaakt) paneermeel, en het absorbeert werkelijk prima!).

Ondertussen 3 uien gesnipperd en glazig gebakken in de olijfolie. Voor het gemak heeft ze gisteren de spinazie uit het vriesvak van de Aldi gehaald, (2,5 pak daarvan gebruikt) en dat rustig laten ontdooien. Hierna eerst in een zeef het vocht goed uit de spinazie drukken anders wordt het resultaat zo zompig. Na het ontdooien heeft ze de spinazie bij de uien gedaan, een paar geperste teentjes knoflook, een flinke eetlepel italiaanse kruiden, wat zout en peper, een pak feta in kleine brokjes en een zakje Grana Pardano kaas (erg duur….maar heel smaakvol…).O, en een scheutje slagroom…Dit alles lekker door laten warmen.

De tomaten waren vers, eerst even ontveld door ze in te kerven en een paar seconden in kokend water te leggen, vervolgens in vieren gesneden en het zaad verwijderd.

Het spinaziemengsel in de vorm gedaan, tomatenparten erop gelegd en afgedekt met een mengsel van 5 of 6 eieren, opgeklutst met een scheut melk, wat zout en peper en nog wat geraspte kaas (Grana Pardano of Parmezaanse of zoiets).

Een half uur tot 40 minuten in de oven, hetelucht, 180 graden, tot de bovenkant mooi gaar en bruin is.

Eet smakelijk!

N(euro)otje leest

Een tijdje geleden werd N(euro)otje door een lezeres op het boek "Van Nature" gewezen. En natuurlijk rustte ze niet voordat ze het gevonden had.
DSC02671

En niet alleen dat maar ze vond nog een geweldig boek: "Eetbare natuur".
DSC02672

Als vegetariër moet je misschien even langs de vissenkop kijken want er staan echt hele leuke tips in! Wat we bijvoorbeeld met al die bosaardbeitjes moeten die hier de halve tuin overwoekeren…

Voor de wannabe-zelfvoorziener echt hele leuke boeken!

Vorige Oudere items