N(euro)otje leest “De supermarktleugen”

20150531_151253Gisteren las ik het boek “De supermarktleugen”  uit. Ik dacht niet veel nieuws te lezen maar heb me daar toch wel in vergist. Ik had bijvoorbeeld geen idee dat er bij het bakken van brood volgens de Europese richtlijnen wel 200 additieven gebruikt mogen worden. De meest voorkomende worden op een rijtje gezet in het boek en als je dan in het boekje “Wat zit er in uw eten”  nakijkt waar die nummers voor staan, is het toch wel schrikken.

Zo at ik de laatste tijd toch al bijna geen brood meer, omdat ik altijd zo’n last van mijn darmen krijg na het eten ervan. En nee, ik heb geen glutenallergie. Als ik zelf brood bak is er niks aan de hand…Dus toch maar weer meer gaan doen… En het brood dat we kopen komt notabene bij een echte bakker vandaan. Maar ja, die zal ook niet meer zelf meel, water , zout en gist mengen. Ik ben bang dat ook hij de kant en klare fabrieksbroodmixen gebruikt. En daar zit dus heel veel rommel in.

Veel van de E-nummers die in het brood gebruikt worden zijn ronduit gevaarlijk. Andere zijn twijfelgevallen omdat er nog niet genoeg bewijslast is in hun nadeel. Een paar toevoegingen zijn onschuldig. Veel van de gevaarlijke toevoegingen veroorzaken darmproblemen, van één is bekend dat het ronduit kankerverwekkend is en bij een ander wordt vermeld dat er nierstenen door kunnen ontstaan. Nou had ik onlangs zo’n ding en daar kwam ik achter doordat ik ‘m kwijtraakte…. Geen pretje, hoef ik niet nog eens mee te maken….

Maar ook als er geen heel gevaarlijke dingen in het voedsel gestopt worden, worden we over het algemeen gewoon in de maling genomen. Zalm die geen zalm is, vruchtenyoghurt met minder dan een half procent fruit (de rest bestaat uit chemische smaakstoffen die de aanwezigheid van fruit suggereren), gerommel met vlees om het rood te laten lijken terwijl het dat helemaal niet is, of de waarschijnlijk wel bekende toevoeging van water aan vlees. Maar voor dat water betaal je wel de prijs van vlees… Overigens hoeft de toevoeging van water pas vermeld te worden op de verpakking wanneer het meer dan 5 procent is…

Tijdens het lezen ergerde ik me soms wel aan de vele grammaticale fouten. Echt jammer… Maar ondanks dat komt de boodschap wel over. Dus toch een aanrader.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

N(euro)otjes boodschappen en budget

Vorige week na de storting van het salaris hebben we 300 euro gepind. Dat geld wordt verdeeld over envelopjes; voor maart zijn dat er vier. Vier keer 75 euro dus.

Vorige week deed ik voor 52,86 euro boodschappen. Het resterende geld is in het lege envelopje nummer 5 gestopt. Als we deze week ook weer geld overhouden, gaat dat bij het restant van vorige week, in de envelop van week 5. Dit geld kan ik eventueel gebruiken voor geweldige aanbiedingen mochten die voorbijkomen, of ik kan aan het einde van de maand envelop nummer 1 van de volgende maand ermee vullen en wat ik dan minder van de rekening pin naar de spaarrekening doorschuiven. Of ik kan er eens iets leuks van doen. Keuze genoeg!

Vorige week keek ik naar een oude aflevering van “Hoeveel ben je waard” en daarin zat een jong stel dat 50 euro per week uitgaf aan boodschappen. De vraag was of ze geen honger leden….  Want gemiddeld schijnt een tweepersoonshuishouden in Nederland 95 euro per week uit te geven aan boodschappen. Wij vormen een driepersoonshuishouden en redden het ook met gemiddeld 60 euro. Ruim mag ik wel zeggen. Waar zou dat nou mee te maken hebben? Misschien heeft het ermee te maken dat we niet malen om merkproducten, we de boodschappen aan de hand van een lijstje en een weekmenu doen, we maar één keer per week naar de winkel gaan, contant betalen, niet erg impulsaankoopgevoelig zijn, zelden tijdschriften kopen en niemand bij ons rookt. O, en ik mag de voorraad niet vergeten. Niets zo kostenbesparends als een beetje voorraad. Bij elke boodschappenronde haal ik voor een vast bedrag wat voor de voorraad. Die is daarmee altijd op peil en we staan vrijwel nooit voor verrassingen.

Als je wel eens naar die programma’s kijkt over mensen die finaal aan de grond zitten, zoals Dubbeltje, rollen wij soms van de bank van verbazing wanneer er verteld wordt wat mensen per maand pinnen. Soms wel rond de 1.000 euro! Hoe eet je dat op, vragen wij ons dan af. Wij komen met ons maximum van 300 euro per maand niet bepaald om van de honger.

Een jaar of vijfentwintig geleden sprak ik met collega’s over de boodschappenbudgetten.  Wij deden toen ook al voor ongeveer 80 tot 100 gulden per week boodschappen en daar zaten in die tijd heel wat luxe dingen bij (het was de tijd waarin we nog vonden dat we voor de bijna wekelijkse visite echt zoveel mogelijk in huis moesten hebben. Later zijn we daar veel makkelijker in geworden; in onze arme tijd kon het ook gewoon niet meer en zetten we mensen voor wat er was. Die trend hebben we doorgezet, we zijn daardoor heel ontspannen over bezoek. We doen wel extra moeite wanneer er iemand komt met een speciaal dieet of een voedselallergie). De ene collega woonde samen en had geen kinderen,  de andere was alleen.  Beide gaven toen al voor 200 tot 220 gulden per week uit…. bijna het dubbele van wat wij uitgaven. Wanneer ik zoveel jaren later nog wel eens met anderen praat over dit onderwerp blijkt er niet veel veranderd te zijn en verbaas ik me nog steeds over de boodschappenuitgaven van anderen. En zij verbazen zich soms over die van ons…

Hoe doen jullie dat: wel of geen lijstjes, weekmenu, het op=op-systeem,  één keer in de week of maand naar de winkel? En, als, ik zo brutaal mag zijn, hoe hoog is je budget?

N(euro)otjes boodschappen

Week 7 was een goedkoop weekje. We hebben geen boodschappen gedaan. Was niet nodig. We hebben de restjes groenten van de week daarvoor opgemaakt. We hadden nog een pompoen liggen die het einde van de houdbaarheid begon te naderen. Twee dagen (overheerlijke) pompoensoep waren het resultaat. Nog één pompoen en dan is het op.

Deze week hebben we de auto volgetankt in Duitsland en meteen weer een paar boodschapjes gedaan voor 29,27 euro. Verder rijden we deze week langs de boerenbedrijven in de buurt voor de groentjes en een paar kilometer bij ons vandaan staat een kaasboerderij waar we eens kaas van willen proberen. De kippen zijn na een streng dieet weer aan de leg (eindelijk! We hebben ruim een half jaar geen ei kunnen rapen. Ze waren te dik gevoerd door Vaders maar nu ze op ‘dieet’ zijn, leggen ze gelukkig weer….) en de eerste groenten voor de eigen kweek zijn alweer gezaaid en voorgezaaid.

Deze week blijven we dus ruimschoots onder het budget. Nu het tuinseizoen weer in de startblokken staat zullen we met 50 euro per week alles moeten kunnen halen wat we nodig hebben. En met het overlijden van Sam hebben we ook geen hondenvoer meer op de boodschappenlijst staan….

Ach, die Sam….. Ouders hadden een matje in de hobbykamer neergelegd. Man stond ervoor en het harige matje in de kleur van Sam…. Nou ja, vul maar in, het was zo’n moment van even de adem inhouden. Gewoon even in de war. Het lijkt dan net of hij daar ligt. Maar dat kan niet meer. Dat zal nog even duren. In de Duitse Lidl mijden we krampachtig het schap met de hondenkoekjes…. Misschien doen we daarom ook wel zo snel en goedkoop boodschappen op het moment. Hoe eerder we de winkel weer uit zijn, hoe beter…

Het zal een keer wennen… Nu eerst maar eens puzzelen op het weekmenu…

 

 

 

N(euro)otjes weekmenu

In Huize Vrek zijn we nog steeds dol op weekmenu’s.  Het is makkelijk met boodschappen doen omdat je precies weet wat je nodig hebt, hierdoor bespaar je op je boodschappen en als je je er netjes aan houdt, gooi je ook minder weg. Win-win-win.

We doen de boodschappen meestal op donderdag, vandaar dat ons weekmenu donderdag als eerste dag heeft.

Donderdag – ik ga deze eens uitproberen: Marokkaans stoofpotje

Vrijdag – op z’n Indiaas: bloemkoolcurry.

Zaterdag – is hier meestal soep met brooddag.  Deze keer pompoensoep met veel Indiase kruiden en een Turks brood. En natuurlijk de eventuele kliekjes…

Zondag – het is weer eens tijd voor een lekkere simpele uienpizza… Misschien is er nog wat soep over….

Maandag – op z’n Hollands, boerenkool. Voor mezelf een vegaburger erbij, de mannen krijgen een stukje vlees.

Dinsdag – Mexicaans: chili sin carne.

Woensdag: als Zoon niet thuis is, hutspot (daar houdt hij niet zo van, hoewel hij het buitenshuis altijd braaf op zal eten. Maar van zijn moeder verwacht hij wel een beetje begrip…). Als hij wel thuis is, wordt het spinazie met aardappeltjes. Altijd lekker! Voor mijzelf weer een zelfgemaakte vegaburger, voor Manlief een stuk rookworst als het hutspot is en anders een balletje gehakt bij de spinazie.

Al met al ziet het weekmenu er weer lekker internationaal uit. Met de nadruk op lekker!

N(euro)otjes boodschappen

Voor die enorme sneeuwstorm die na de kerst verwacht werd en waarvan in eerste instantie het zwaartepunt in het noorden van Nederland kwam te liggen, hebben we natuurlijk onze boodschappen ingeslagen. Want je moet toch wat hè,  als je ingesneeuwd dreigt te raken…. 😂

We haalden onze waren bij de oosterburen, gooiden daar meteen de benzinetank vol voor 1 euro 27 per liter en gingen vergenoegd op de sneeuw zitten wachten. Die inmiddels voor dit stuk van Nederland niet meer op de kaarten was terug te vinden… Nou hadden we om nog een andere reden wat meer gehaald dan anders en dat had met mij te maken. Na een operatie aan mijn knie waardoor ik nog niet echt lekker liep, vond ik één supermarktronde wel voldoende. We gaven in die week bijna ons hele maandbudget uit maar teren er nu nog op. Lekker rustig want ik heb de laatste week van het oude jaar en de eerste twee weken van het nieuwe jaar geen supermarkt van binnen gezien…

Overigens las ik vandaag op internet dat steeds meer Nederlanders hun boodschappen over de grens halen. En wat mij altijd weer opvalt in berichtgeving omtrent het fenomeen “boodschappen doen over de grens”, is dat het negatief benaderd wordt. Vorig jaar viel er al eens te lezen dat we daarmee de staatskas benadelen, in het bericht van vandaag wordt weer gemekkerd dat er veel omzet weglekt naar de supermarkten in Duitsland. En dat de pomphouders  aan de Nederlandse kant in de grensstreek niet blij zijn, is ook al langer bekend.

Toch voelen wij ons nog steeds niet schuldig. Het is onze portemonnee en ons budget en onze mazzel dat we zo dichtbij die grens wonen.  We zouden een dief van onze eigen portemonnee zijn als we daar niet naartoe zouden gaan…

Je kunt dus wel al raden waar je ons vanmiddag tegen kunt komen. Jawel, in Duitsland. Beetje boodschapjes doen, beetje tanken… Enne,  ik geloof dat er weer een beetje sneeuw op de kaarten staat………… ⛄⛄⛄

N(euro)otjes boodschappen

De Vrekken hebben heel lang een boodschappenbudget gehad van 300 euro per maand. Dat betekent dat je in een maand van vier weken 75 euro per maand te besteden hebt en in maanden met vijf weken, 60 euro per week. De laatste tijd proberen ze rond te komen van 250 euro per maand. Dus 50 of 62,50 per week. Dat lukt prima. Ze zijn nog maar met zijn drietjes want Dochter en Schoonzoon zijn inmiddels weer op zichzelf. De laatste paar weken zaten ze steeds rond dit bedrag.  Een eerder experiment om het te redden met 40 euro per week, viel toch een beetje tegen. Het kan wel, maar dan wordt het leven wel vrij sober. Ze hebben in het verleden, toen Man in de WW zat, nog soberder moeten leven en eerlijk gezegd heeft N(euro)otje toch geen zin om zich dat zelf aan te doen nu het nog niet nodig is. Hoewel die tijd helaas niet zo ver meer lijkt te zijn…

Van dat boodschappenbudget wordt wel veel gedaan: de boodschappen natuurlijk, inclusief honden- en kippenvoer, kaartjes en cadeautjes, plantjes en zaad voor de tuin etc.

Gisteren las N(euro)otje dat de zorgverzekering volgend jaar weer met een tientje per persoon per maand omhoog gaat en dat ook het eigen risico alweer stijgt. Met dit soort forse verhogingen van de maandlasten moet je wel ergens anders weer bezuinigen. Het enige waar op dit moment bezuinigd kan worden, is het boodschappenbudget…. Toch zit daar natuurlijk wel een eind aan….

Man is zzp-er en verdient al jaren hetzelfde bedrag per maand. Hij heeft zichzelf nog nooit opslag gegeven. Die ruimte is er ook niet echt. Zijn inkomen komt daardoor behoorlijk achter te lopen. Het houdt geen gelijke tred met prijsstijgingen. Bovendien ligt zijn inkomen al ver onder het minimum. Hij verdient nu met hard werken precies 7 euro meer dan hij 10 jaar geleden in de WW kreeg… Helaas zijn de maandlasten in diezelfde periode met heel wat meer dan 7 euro per maand omhoog gegaan… N(euro)otjes loon stijgt wel elk jaar maar het zijn hele kleine beetjes die niet in verhouding staan met de prijsstijgingen. Het is te merken dat de financiële ruimte in Huize Vrek steeds krapper wordt. Het is dan ook een kwestie van tijd voordat het boodschappenbudget nog meer onder druk zal komen te staan.

Ze probeert dat nog steeds op te vangen door groenten en fruit van het seizoen te eten, liefst uit eigen tuin en door zich aan een weekmenu te houden. Ze gaat keurig met een lijstje de winkel in en houdt zich daar ook aan. Merkartikelen komen er niet in, ze koopt geen kant en klaar producten en weinig frisdrank en vlees. Niemand in Huize Vrek rookt.

Voorlopig houden ze zich nog aan de 250 euro per maand. Zo lang als dat kan, is het mooi.

N(euro)otje tankt altijd over de grens en haalt er ook de boodschappen…

De benzine was altijd al goedkoper in Duitsland. De Vrekken wonen een kilometer of zes van de Duitse grens af en halen het niet in hun hoofd om in het eigen dorp duur te tanken.

De benzine in het dorp kostte gisteren 1.78 euro. In Duitsland tankten ze de laatste keer voor 1,50. Dat scheelt toch veel te veel? Dit weekend gaan ze weer tanken. Meteen even boodschappen halen want ook daar valt veel voordeel te scoren. Twintig cent op een liter benzine verdienen ze altijd wel en met het voordeel van de boodschappen erbij, zijn ze met een ritje naar de buren gewoonlijk minimaal dertig euro goedkoper uit. Of dat zielig is voor de handel aan de Nederlandse kant van de grens? Nee, de eerste prioriteit is de eigen portemonnee. De Vrekken hebben het geluk zo dicht bij de grens te wonen en maken daar gewoon gebruik van. Ze gaan zelfs in Duitsland naar de tandarts… Dat heeft niet zozeer te maken met de prijzen, hoewel de Duitse tandartsen wel goedkoper zijn dan hun Nederlandse collega’s, maar meer met het feit dat er toen ze hier kwamen wonen, in de wijde Nederlandse omtrek geen tandarts meer was die nog nieuwe patiënten aannam, laat staan een heel gezin.

Schoonouders reden vroeger al twee of drie keer per jaar vanuit Amsterdam naar Duitsland voor een dagje uit en goedkope boodschappen.  Nu wonen zij ook hier in het dorp en gaan bijna wekelijks naar de Duitse winkels en het tankstation. Vrienden die hier komen logeren, moeten ook altijd even tanken en speciale boodschappen halen. Vriendin kan niet meer tegen gluten en glutenvrije artikelen zijn in Duitsland toch wel veel goedkoper, zo ontdekte N(euro)otje onlangs.

Overigens gooien ze niet zonder nadenken de boodschappenkar vol: sommige dingen zijn in Nederland weer goedkoper. Zuivel bijvoorbeeld en koffie. Koffie haalden ze voorheen in een ander buitenland, België,  maar sinds Dochter en Schoonzoon weer in Nederland wonen, komen ze daar niet meer. Maar gelukkig gaan Dochter en Schoonzoon zelf nog wel eens op familiebezoek in Vlaanderen en kunnen zij nog wat meenemen… 😉

 

 

Vorige Oudere items