N(euro)otje de zuinigerd

Een aantal jaren geleden raakte Man door omstandigheden buiten zijn schuld zijn baan kwijt. Eerst belandde hij in de ziektewet en aansluitend in de WW.  Iets meer dan twee jaar heeft dit in totaal geduurd. In de WW kreeg Man een uitkering van 950 euro per maand. Als we op datzelfde moment in de bijstand hadden gezetten hadden we iets meer dan 1200 euro gehad. Dit alleen om aan te geven hoever we onder (bijstands)normen en (armoede)grenzen zaten. Wanneer je niet in de bijstand zit maar in de WW en in een koophuis, kun je helaas geen aanspraak maken op allerlei extra voorzieningen die voor bijvoorbeeld de bijstand wel geregeld zijn. Ook hebben we nooit zwart bijgeklust. Enige extra’s waren natuurlijk de kinderbijslag en belastingtoeslagen. Dochter moest van paardrijden af. Zoon wilde toen net graag op voetbal maar dat ging ook niet door.

Nu kunnen we zeggen dat we het overleefd hebben maar we moeten toegeven dat het soms heel nijpend is geweest. We hebben in die periode veel geld bij Ouders moeten lenen om overeind te blijven. Het ging vaak om niet al te grote bedragen maar heel veel kleintjes vormen uiteindelijk een behoorlijke berg. Voorbeeld: Onze kinderen zaten 23 kilometer verder op school en fietsten dat zoveel mogelijk maar als alle kinderen tegen de winter met de bus gaan wil je niet je eigen kinderen, elk alleen want andere roosters, in hun eentje op pad sturen. Dus mochten/moesten ze in de winter ook met de bus. Maar dat kostte wel z0’n 67 euro per abonnement per maand. Dat geld hadden we niet en met dit soort dingen sprongen Ouders vaak bij. Ook onze auto stond vaak werkeloos voor de deur. Toen N(euro)otje na een paar keer meegereden te zijn met een kennis, van die kennis te horen kreeg dat ze de volgende keer wel eens met N(euro)otje mee wilde rijden want die had immers ook een auto voor de deur staan, moest ze met de billen bloot en toegeven dat de auto al maanden zonder benzine stond door geldgebrek.

We voldeden moeiteloos aan alle voorwaarden die er door voedselbanken gesteld worden maar bij ons was er geen voedselbank. Bovendien zouden we er waarschijnlijk toch nooit naar toe zijn gegaan want de drempel is nogal hoog. Daarbij hebben we een grote tuin en dus stortte N(euro)otje zich extra gemotiveerd op de moestuin. En daar hebben we goed van gegeten. Vooral ’s zomers veel variatie op het bord, altijd vers en het kostte slechts wat zaad. Dat de kinderen wel eens op schoenen hebben gelopen met gaten in de zolen was een ander verhaal.  Aan de andere kant hebben we ook wel ontbeten met de jassen aan omdat we de gasrekening zo laag mogelijk probeerden te houden en tegelijkertijd zo zuinig mogelijk moesten stoken met het beschikbare hout en de kolen. Warmte kost nu eenmaal geld, of het gas is, hout of kolen. Kleding is nooit een probleem geweest, we kregen genoeg tweedehands van vrienden. Alleen schoenen liggen altijd een beetje moeilijk. Dat moet echt wel passen. Kleding die een beetje te groot is, kun je aanpassen. Toch was het zo dat meestal net op het moment dat wij dachten, hoe komen we aan een paar schoenen voor de kinderen, die er dan toch ineens waren. Toch tweedehands en passend of een beetje geld om bij een goedkope schoenenzaak in de aanbieding wat te halen.

We hadden geen frisdrank in huis of zoutjes, of andere niet noodzakelijke dingen. Geen vakanties of dagjes uit, geen kleding of schoenen kunnen kopen, geen abonnementen of lidmaatschappen, geen sportclub. De kinderen hadden alleen een bibliotheekkaart want die was natuurlijk gratis. We zijn gelukkig vrij makkelijk: als iets niet kan, kan het gewoon niet. Punt. Niet over zeuren en proberen er het beste van te maken. Een paar jaar later, we waren inmiddels alweer aan het werk, maar dat wil niet zeggen dat je ineens geld als water hebt, begaf onze badkamer het uiteindelijk. Dat zat er al jaren aan te komen maar toen was het dan zover. We hebben alles afgesloten en weggehaald maar hadden gewoon geen geld om ‘even’ een nieuwe badkamer te installeren. Daar hebben we drie jaar lang op gewacht. Ondertussen hebben we aan de kraan gepoedeld. Word je ook schoon van. Het leuke van die badkamer is dat die er uiteindelijk dus toch gekomen is, voor heel wat minder geld dan je zou denken omdat we alles heel goedkoop verzameld hebben in de loop van die drie jaar. Tegels voor een habbekrats in Duitsland, badkamermeubel voor 75 euro van MP, douche in een aanbieding. Beetje gipsplaten, beetje verf. En dan zijn we er wel zo’n beetje. Gemopperd hebben we nooit, alle vier aanvaardden we gewoon dat het nu even niet anders was. Toen een kennis ooit eens zat te mopperen omdat ze veertien dagen zonder badkamer zat vanwege een verbouwing van de woningbouwvereniging, vertelde N(euro)otje het bovenstaande. De kennis was stomverbaasd en begreep niet dat we het zolang volgehouden hadden. N(euro)otje begreep op haar beurt niet waar de kennis zich druk over maakte…

We zijn er doorheen gekomen en uiteindelijk schoot N(euro)otje raak bij het solliciteren en Man begon voor zichzelf, waarbij we transformeerden van werkloze en huisvrouw tot tweeverdieners. Geen geweldige inkomens (zeker als je voor jezelf begint kun je niet meteen teveel verwachten) maar altijd meer dan we in de WW hadden. Daarmee is natuurlijk ook niet gezegd dat je problemen van de ene op de andere maand opgelost zijn. Daar gaat, zo weten we nu, toch wel wat meer tijd overheen. Maar toch gebeurt het. Het gaat voorbij.

Hoe we het gered hebben met 950 euro in de maand? Ten eerste telden we de kinderbijslag erbij. Dat werd in drieën gedeeld, elke maand kreeg er zo een beetje bij. Verder waren we voor die tijd zo slim geweest om geen tophypotheek te nemen en we hebben nooit een tweede hypotheek afgesloten. Zijn we nog altijd blij mee. Want ook voor ouders zijn er grenzen wat ze kunnen bijspringen, overnemen of lenen. Altijd schuldvrij blijven, is het beste advies wat je iemand mee kunt geven. Dit hebben we er ook bij onze kinderen bijna ingestampt. Nooit overmoedig worden in ruime periodes, altijd nuchter blijven en je blijven afvragen: heb ik dit echt nodig? Nu? Voor zoveel geleend geld? Laat het bezinken en ontdek dat je tot de conclusie komt dat je best kunt zonder kunt, of de tijd kunt nemen om het bij elkaar te sparen. Wij zijn hier in het rijke, welvarende Westen, in de loop van de laatste decennia, gewend geraakt aan een bepaalde levensstandaard. Maar het is natuurlijk niet zo dat het dan ook niet minder kan. Als het moet, kan het veel minder.

Toen Man zijn baan kwijtraakte hebben we direct opgezegd wat er opgezegd kon worden. Dat was in ons geval een TV-gids, een kabelabonnement en de wegenwacht. Dat laatste ging niet zonder slag of stoot want natuurlijk net te laat maar N(euro)otje ging bellen en hield net zolang vol tot er aan de andere kant een diepe zucht klonk en de verlossende woorden dat ze het voor deze ene keer dan wel zouden doen maar dat we wel vooral goed moesten begrijpen dat dit een uitzondering was omdat ze begrip hadden voor de situatie, enzovoort enzovoort… Bij opzeggen geldt: doordrammen, zeuren, desnoods huilen maar vooral niet opgeven. Ook een drempel waar je misschien even overheen moet maar één die het waard is want direct resultaat.

Geld voor een boodschappenbudget was er eigenlijk niet maar is wel een noodzakelijke post in de maanduitgaven. We hebben het een korte periode moeten doen met ongeveer dertig euro per maand. Meer dan een euro of 80 per maand is het overigens nooit geweest. Maar nogmaals, we hadden en hebben een moestuin en met een beetje ruilen van zaadjes en plantjes kun je daar (bijna) gratis een aardig assortiment groenten op zetten. Hoe rot we ook gezeten hebben, we hebben nooit zonder eten gezeten. Oké, ’s winters was het eten eenvoudig. Hele winters hebben we een vast menu afgedraaid: spruitjes, hutspot, zuurkool, boerenkool, andijvie, kliekjesdag, bonen uit de weck, brood en soep enzovoort. Gewoon, de ouderwetse Hollandse pot. Goedkoop, simpel en wij vinden het toevallig en gelukkig, allemaal nog lekker ook.  In de eerste periode van de WW hadden we meer variatie want toen hebben we stelselmatig de voorraadkast leeg gegeten. Daar hebben we wel een paar maanden over gedaan. Daarna gingen we dus over op de Hollandse winterkost. En in de zomer weer lekker eten van de tuin en dan zoveel mogelijk wecken. Het kost misschien wat meer moeite maar als je hele dagen thuis bent heb je natuurlijk wel tijd daarvoor.

Dit verklaart misschien ook meteen waar N(euro)otjes voorliefde voor een uitpuilende voorraadkast vandaan komt… 🙂

Als we nu terug kijken op deze periode in ons leven, verbazen we onszelf ook wel eens hoe we het hebben kunnen redden met zo weinig geld. En we zullen de eerste zijn om toe te geven dat als het langer geduurd had of er nog meer mis was gegaan, we ook niet meer geweten hadden waar we nog meer hadden kunnen bezuinigen. Er viel namelijk niets meer te bezuinigen. Als je al het punt bereikt hebt dat je helemaal terug bent gegaan naar de basis en de prijzen voor zorg gaan dan weer omhoog, om maar iets te noemen, heb je geen ruimte meer om dat op te vangen. Maar als je nog aan het begin staat, zul je ontdekken dat er heel wat te bezuinigen valt voordat je die bodem bereikt hebt.

Als wij kijken naar ons inkomen van nu, en de bijbehorende uitgaven, zitten we voor beide nog steeds onder de gemiddelden. Toch vinden we nu dat we het goed hebben. We zitten zelfs te twijfelen of we dit jaar misschien eens een weekje op vakantie zullen gaan… We zijn niet zo uithuizig maar het lijkt ons wel weer eens leuk. En het kan nu… Toch zullen we na onze ervaringen altijd anders tegen geld aan blijven kijken dan we voor die tijd deden. Een kennis die we een tijd lang niet gezien hadden, was hier een poosje geleden en vroeg aan Man in wat voor auto hij toch reed? Peinzend keek hij naar de kentekenplaat en vroeg hoe oud de auto was. Ruim 18 jaar. Daar ga je toch niet in rijden? was zijn geschokte reactie. Nou, wij wel dus. Die auto was zo goedkoop in aanschaf, die hebben we contant betaald. Man knutselt er zelf aan en kent de hele motor van binnen en buiten en weet dus dat die motor in goede conditie is. We betalen een minimaal bedrag voor de WA-verzekering. Onze auto kost ons niet veel als die stil staat. Er zit immers geen lening op. Onze kennis was verbijsterd. Hij denkt nog steeds in termen van tweede hypotheken voor je droomkeuken, droombadkamer en droomtuin en lenen voor een dure auto. Deze mensen moeten minstens twee keer zoveel binnen brengen als wij, alleen al om de rekeningen te betalen. Wij verdienen heel wat minder maar doen het daar makkelijker mee. We hebben niets minder dan onze kennissen, alleen dat van ons is allemaal niet nieuw en niet zo duur. Ons huis ziet er misschien ook niet zo uit als zij dat gewend zijn. Het huis zelf is oud, niet alle muren en vloeren lopen keurig recht, ons interieur valt onder de stijl ‘samengeraapt zooitje’ en niet alles is af. Eerst konden we dingen niet afmaken uit geldgebrek, nu schuiven we het, als iemand ons ernaar vraagt, voor het gemak wel eens op tijdgebrek. De waarheid geven we niet aan zomaar iedereen toe maar die is dat we wat betreft het werk aan het huis volgens de seizoenen leven en alleen ’s winters wat binnenshuis doen. De rest van het jaar zijn we lekker buiten aan het pruttelen en werken. Muren schilderen, dak en goten bijhouden of repareren, tuin bijhouden, diertjes vertroetelen enzovoort. Zodra het weer echt bar en boos wordt en Man daardoor eens een dag niet kan werken, kan hij lekker binnen aan de gang. En voor de rest maken we ons niet zo druk.

Na gesproken te hebben met diverse kennissen zijn we tot de conclusie gekomen dat we door sommige voor redelijk gek versleten worden. Zij zouden niet met ons huis, onze auto en onze algemene levensstijl willen ruilen. Veel te simpel. Tweede conclusie is dat dit wederzijds is. Veel te ingewikkeld. Dus zou je kunnen stellen dat alles dan prima in balans is en iedereen tevreden is met zijn situatie. En daar gaat het mis. Dat is namelijk niet zo. Wij wel. Maar de meeste van die kennissen, zijn niet zo tevreden als wij verwacht hadden en hebben kopzorgen over diverse financiële verplichtingen waarvoor ze iedere maand krom moeten liggen. Waar wij onze verplichtingen zo laag mogelijk hebben gehouden en ’s nachts niet wakker liggen omdat we niet weten waar we het van betalen moeten. We hebben het eenvoudig gehouden. Het autootje dat Man nodig heeft voor zijn werk is al tamelijk oud geworden. We hebben dat goedkoop kunnen overnemen toen hij net voor zichzelf begon en we denken er na jaren nog niet aan om het te vervangen. Ook dit verbaast sommigen. Moet je niet eens een nieuwe auto kopen? Ziet er toch veel beter uit? En wij: Waarom? Hij is netjes, kost niet veel en het dient zijn doel. Waarom zou het middel om het doel te dienen zoveel moeten kosten dat het doel steeds verder weg raakt? Nou ja, dat begrijpt dus niet iedereen…

Algehele conclusie: we hebben aan de armoe geproefd, we zijn eruit gekomen, rijk zullen we nooit worden, dat is voor ons ook geen doel op zich want we zijn gewoon tevreden met waar we nu staan in het leven.

Advertenties

24 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Eline
    Mei 14, 2012 @ 10:05:31

    Volgens mij zijn jullie harstikke rijk met wat jullie hebben!

    Beantwoorden

  2. Bloem
    Mei 14, 2012 @ 10:11:57

    Ja, ik ga met Eline mee. Jullie zijn juist wel rijk!
    Prachtig verhaal.

    Beantwoorden

  3. Corry
    Mei 14, 2012 @ 10:13:44

    Dat verdiend respect hoor en van mij krijg je die!

    Beantwoorden

  4. izerina
    Mei 14, 2012 @ 10:39:17

    Kun je geen workshop bij de schuldsanering gaan geven? Veel mensen zouden van je kunnen leren. Vooral van jullie instelling en vermogen tot aanvaarden. groeten Izerina

    Beantwoorden

  5. Spaarcentje
    Mei 14, 2012 @ 11:32:01

    Ik dacht net ‘vandaar die overvolle voorraadkasten’ en toen begon je er zelf al over ;-).
    Heel verhelderend stukje en wat fijn dat je dit zo deelt met ons. Want het zal veel mensen weer even goed met de voeten op aarde neerzetten. Mij wel in elk geval!
    Het leven komt zoals het komt en jij neemt het blijmoedig zoals het is en maakt er het beste van zonder dat je je tekort voelt gedaan. Dat is een gave!
    Inderdaad een workshop bij schuldsanering zou je niet misstaan….

    Beantwoorden

  6. Vronika
    Mei 14, 2012 @ 12:41:17

    Petje af!
    Vronika

    Beantwoorden

  7. vlasje
    Mei 14, 2012 @ 12:54:23

    Als er meer mensen waren zoals jullie, dan was de schuldsanering een overbodig instituut en waren er meer tevreden mensen. Chapeau!!!

    Beantwoorden

  8. debke1982
    Mei 14, 2012 @ 13:19:09

    Ik vind het echt knap van je hoor! Veel mensen hadden het niet gekund, ookal is het niet altijd prettig geweest je bent een rijk mens als je liefde, familie en zoveel creativiteit hebt!

    Beantwoorden

  9. petra
    Mei 14, 2012 @ 13:55:44

    Ga met de mensen hier gboven mee als je kan aanvaarden wat je hebt en er dankbaar voor bent dan ben je al een eind op weg…….. Ik heb ook nog na jaren zo’n tik en vollen voorraadkast, en vriezer met spul uit de tuin of die van ouders en reclame……. En mijn andere tic geen merken maar merkloos of huismerk zal er ook van daan komen….

    Beantwoorden

  10. Franka de Bruijn
    Mei 14, 2012 @ 14:46:02

    In mijn gezin hebben we ook een tijd heel krap gezeten, en daar word je heel creatief van. Inmiddels zitten we iets beter in de slappe was, maar we blijven zuinig en genieten ons te pletter van het beetje luxe dat we ons nu ook af en toe kunnen veroorloven. Wanneer je het een tijd met minder hebt moeten doen, waardeer je het des te meer! Ook wij rijden in een ouwe bak, wonen spotgoedkoop, doen zoveel mogelijk zelf en we hebben het zuinigandoenvirus gelukkig over kunnen brengen op onze puberzonen. Zij noemen het overigens niet vrekkig, maar ‘zakelijk’.
    Die komen d’r wel! Het is geweldig dat je dit soort verhalen op je site zet, veel mensen kunnen er een voorbeeld aan nemen, en de mensen die net zo leven als jullie vinden het leuk en herkenbaar. Ga zo door!

    Beantwoorden

  11. Naomi
    Mei 14, 2012 @ 14:49:04

    Fantastisch verhaal. Het geeft me weer moed om niet helemaal in de stress te raken voor de komende wel of niet verlenging van contract van manlief. Want dan moeten wij ook rondkomen van dat bedrag. Dankjewel.

    Beantwoorden

  12. breienmaar
    Mei 14, 2012 @ 16:58:59

    Ik kende je verhaal nog van je vorige blog en ik heb je destijds gemaild dat het m’n wereld wel wat op de kop heeft gezet, en het werkt nog steeds behoorlijk door:) Dus nogmaals dank dat je je verhaal nu weer deelt, het kan mensen echt helpen hun situatie soms wat in perspectief zien. Leren aanvaarden is denk ik 1 van de belangrijkste dingen in je leven, of het nou om zuinig leven of andere dingen in het leven gaat(wij zijn ons kind kwijtgeraakt,niet aan overlijden, maar toch; kwijt.) hoe moeilijk ook, soms moet je iets aanvaarden wat niet makkelijk is en waar je leven van op de kop gaat staan, maar je moet door. Het verdriet en de pijn blijven wel, maar met aanvaarding dat het is zoals het is gaat het wel beter. Moet wel zeggen dat het wat weerslag op mijn consumindergedrag had de laatste tijd. Maar nu kan ik er ook weer tegen:)

    Beantwoorden

  13. Anne
    Mei 14, 2012 @ 17:55:16

    zo fijn, ik heb weer genoten van je blog. Geeft inspiratie en moed om door te gaan

    Beantwoorden

  14. Thea
    Mei 14, 2012 @ 18:56:48

    Mooi !! maar bij komt de vraag op: je man was werkeloos maar kon jij dan niet gaan werken? Toen mijn man werkeloos werd en een studie ging volgen ben ik meteen gaan werken. Was ook geen vetpot maar onze kinderen hebben nooit met gaten in hun schoenzolen hoeven lopen!

    Beantwoorden

    • N(euro)otje
      Mei 14, 2012 @ 19:21:46

      @Thea: ik heb me te pletter gesolliciteerd, zelfs als aflegster. Twee keer. Maar het werk heeft hier nooit voor het opscheppen gelegen. Of ikzelf was te oud, of mijn ervaring was te oud (heb ooit in de goede tijd kunnen kiezen voor thuisblijven om de kinderen zelf op te voeden), of mijn kennis van de veranderde boekhoudsystemen liep te ver achter op de ontwikkelingen. Uitzendbureaus wilden me (en ook Man) om die reden niet eens inschrijven. Ze gaven openlijk toe toch niks te hebben. Ik heb wat post bezorgd maar dat kwam niet uit: de benzinekosten lager hoger dan het inkomen. Toen Man voor zichzelf begon heb ik ook nog een poosje bungalowtjes schoongemaakt in twee vakantieparken. Heel hard werken, slechte betaling maar elke euro was er één. Er zat alleen geen regelmaat in: geen gasten, niks schoon te maken. Later heb ik nog een advertentie gezet op MP waarin ik me aanbood als hulp in de huishouding. Daar kwam wel reactie op, niet veel, had er geen dagtaak aan maar heb dat gedaan tot ik eindelijk een baan voor minimaal 24 uur per week te pakken had. Daar werk ik nu alweer bijna 5 jaar.

      Beantwoorden

  15. VeggieMo
    Mei 14, 2012 @ 20:00:42

    Respect N(euro)otje!
    Wij hebben ook heel krap gezeten en mogelijk heb ik daardoor ook een voorraadtic van van alles en nog wat.
    Hier is manlief heel hard aan het solliciteren. Ik zou willen dat ik zo gezond was dat ik ook kon werken. Nu probeer ik mijn energie zoveel mogelijk te steken in het opruimen, uitzoeken en rustig aan de boel opknappen zodat het huis zo snel mogelijk in de verkoop kan. Banen hier in de omgeving liggen niet voor het oprapen.

    Bedankt voor je inspiratie!

    Beantwoorden

  16. Sabine
    Mei 14, 2012 @ 20:07:50

    Je hebt het mooi weergegeven. Ik herken veel van vroeger, thuis en van later tijdens de studie. Het heeft mij meegegeven nóoit te lenen voor gebruiksartikelen, opzij te leggen wat je niet nodig hebt en domweg niet meer uit te geven dan er binnen komt. Dus mocht bij ons de crisis aan komen kloppen, dan heb ik de basicskills in huis – niet in de tuin, dat dan weer niet 😉

    Maar als ik eerlijk ben, ben ik ook heel blij dat het niet hoeft..

    Wat ik niet begrijp en nooit zal begrijpen is de reacties van ‘de anderen’. Ik heb er eerlijk gezegd ook sch… aan.

    Beantwoorden

  17. Margreet
    Mei 14, 2012 @ 20:21:26

    Neurootje wat open en eerlijk dat je dit op je site zet! Ik heb veel respect voor je. Hoe je het toen deed en hoe je het nu doet. Met je verhaal help je denk ik heel veel mensen.
    Veel mensen zullen zich er ook in herkennen. Zeker in deze tijden ook weer.
    Waarom een nieuwe auto als de oude gewoon nog goed rijd.
    Als je maar gezond bent kun je een heleboel aan.
    Jij bent blij met je gezin/familie en zet je schouders eronder om naar jullie maatstaven (lekker) te leven!

    Beantwoorden

  18. zuinigaanenbesparen
    Mei 14, 2012 @ 21:19:31

    Tsjonge, wat een zware tijd! Goed dat het jullie gelukt is om er doorheen te komen. Daar kunnen anderen een voorbeeld aan nemen. Ik ben naar aanleiding van jouw verhaal benieuwd naar de manier waarop je kinderen met geld omgaan. Kun je daar iets over vertellen (zonder de privacy van je kinderen te schenden). Heeft jullie vroegere financiële situatie invloed gehad?

    Beantwoorden

  19. eurootje
    Mei 14, 2012 @ 22:01:55

    Geweldig hoe jullie het gedaan hebben! Petje af!
    Groente uit de tuin, vind echt super.. bij mij groeid er nu ook van alles het is toch het eerste verdienste!
    Trek je niets aan van wat anderen vinden of denken.. het is jullie leven en daar hebben ze het maar mee te doen.
    *Dikke duim omhoog!*

    Beantwoorden

  20. bespaarmama
    Mei 14, 2012 @ 22:32:23

    Het kan inderdaad, wel eens een discussie gehad met een redelijk rijke tante. Ze had het over boodschappenbudgetten van 150,- voor een gezin per week en dat je echt niet rond kon komen van een bijstandsuitkering. Ze geloofde me niet toen ik zei dat het wel kon. Totdat ik zei dat het kon omdat wij het ook gedaan hebben.. Wij zaten ook onder die bijstandsnorm.

    Ze was er altijd vanuit gegaan dat één van onze ouders financieel bijsprongen en dat we er daardoor altijd wel netjes in de kleren bijliepen e.d.

    Jullie durfden ook aan te pakken en onder ogen te zien dat je gewoon niet meer geld hebt. Denk dat het probleem zit in dat heel veel mensen niet willen weten dat ze niet meer geld hebben.

    Toch leer ik al doende nog steeds bij. Merk wel aan mezelf dat ik nu wel makkelijker geld uitgeef als in die periode (omdat er ook meer geld binnenkomt).. Aan de ene kant vind ik dat wel jammer, want je zou immers meer kunnen besparen. Maar aan de andere kant, de zorgen die we in die periode hadden kan ik echt missen als kiespijn!!

    Nu hadden wij destijds wel het vooruitzicht op meer inkomen dat scheelt ook denk ik.. Er zijn ook een heel aantal mensen die weten dat het niet beter zal worden, dat lijkt me verschrikkelijk en daardoor nog moeilijker om te kunnen blijven rondkomen met het geld dat je hebt.

    Beantwoorden

  21. Siebrie
    Mei 15, 2012 @ 10:47:29

    Ik heb het ook een tijd heel krap gehad: na de huur en de vaste lasten had ik nog 50 euro per week over voor eten, kleding, reizen, etc. Het was mijn eigen keus: ik ging weer studeren en leefde van mijn spaargeld. Dat had ik netjes tot op de cent uitgerekend. Het was krap, maar ik heb er ook veel lol aan beleefd, recepten gekookt die ik anders niet geprobeerd zou hebben, strikt de kleding voor ‘binnen’ en ‘buiten’ gerouleerd, de spullen die ik had goed onderhouden en zelfs opgeknapt, leven van de moestuin (die ik samen met een vriend had). De tv (met video) was er nog wel, maar niet meer aan de kabel. Sommige dingen heb ik niet gedaan: kleding zelf maken of vermaken (ik ken mijn grenzen). Soms kon ik niet ergens heen reizen, dat speet me, want dat miste ik echt. Maar ik ben zelfs tweemaal naar het buitenland op vakantie geweest: als reisleider bij bergwandeltochten in Zwitserland en op Corsica.

    Opmerking bij dit alles: toen was ik nog alleen; nu heb ik een man en 2 kinderen. We doen het rustig aan, maar ik weet niet of ik weer zó zuinig zou kunnen leven.

    Inspirerend verhaal van je, N(euro)otje!

    Siebrie

    Beantwoorden

  22. Willie
    Mei 24, 2012 @ 22:09:12

    Hallo N(euro)otje,
    Heb je er ooit al eens aan gedacht om je verhaal te verkopen?
    Je schrijft op een leuke manier. Het is prettig leesbaar.
    “Dagboek van een N(euro) misschien een idee.
    Het lijkt mij voor jullie een gat in de markt en misschien wel een gedichte hypotheek 🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: