N(euro)otje de vrek

Wij zijn gezellige, vrolijke vrekken. Wij vrekken met een knipoog. Voor ons is het gewoon een leukere benaming voor een bewust zuinige manier van leven, gekruid met een flinke snuf zelfspot. Hoewel de oorsprong van ons vrekkendom in een duistere periode in ons leven ligt, de WW van Man, hebben we ook toen het beste er maar van gemaakt. Je moet alert blijven op leuke dingen, hoe klein ook en daar bewust van genieten. Anders kom je terecht in een sfeer van negativiteit en dat is nooit goed. Zeker niet als er kinderen bij betrokken zijn. In plaats van ons constant zorgen te maken over hoe we het moesten redden tot de volgende uitbetaling, genoten we van een dag mooi weer, de omgeving en onze moestuin en al het lekkers dat we daar, vrijwel gratis, uit konden halen. Toen móesten we vrekken, het alternatief was failliet gaan, nu willen we er niet meer mee stoppen. Het onderstaande geldt dan ook voor beide categorieën vrekken: de vrijwillige vrek en de vrek die gedwongen door de situatie wel zal moeten om niet ten onder te gaan. Hóe je vrekt, daar gaat het om.

Want je hebt vrekken en vrekken. Wij komen beide uit families waar je ook in magere tijden aan tafel aan mag schuiven en we regelen wel wat. Iedereen krijgt te eten maar na het eten generen we ons niet om te zeggen dat we bijvoorbeeld alleen water met citroensap of water zonder citroensap te drinken hebben. Weet je wat het is, als de sfeer goed is, maakt het niemand iets uit als ze niet kunnen  kiezen tussen twaalf soorten frisdrank. Als je aankondigt dat dit is wat je hebt is dat prima. Althans, dat denken wij toch: er is nog nooit iemand opgestapt en wat meer is, ze zijn daarna allemaal weer teruggekomen.

Maar je hebt ook …vrekken… Het soort waar je voor uit moet kijken. Zulke mensen hebben we ook gekend. Als zij visite hadden, gingen ze niet gezellig met zijn allen koken, nee, ze laadden rond etenstijd de hele troep in de auto en gingen hun kennissen langs (vrienden hadden ze hier in de omgeving al lang niet meer) om te zien waar ze aan konden schuiven. Dit ging heel dwingend en als je niet assertief genoeg was zat je ermee opgescheept. De bezoekjes die zij kregen waren waarschijnlijk eenmalig, we hebben nooit twee keer dezelfde mensen gezien. Wat ook wel gebeurde, was dat we opgebeld werden met de vraag of wij de kachel aan hadden. Versprak je je dan (eeehh, jaha, hoezo?…), stapten ze in de auto, waren binnen tien minuten bij je en waren de rest van de dag en de avond niet meer weg te krijgen. Zo bespaarden zij op hun stookkosten. En op kosten van eten. En meteen op het water. Want als ze hier binnen kwamen moesten ze allebei direct voor een grote boodschap naar de wc…

Nou kunnen wij heel veel hebben maar deze mensen werden een ergernis. Zelfs voor ons die financieel in hetzelfde schuitje zaten en dus toch wel konden begrijpen hoe rot ze het hadden. N(euro)otje heeft heel veel moeite gehad om ze uit te leggen hoe we ons voelden onder hun constante pogingen om mee te profiteren van onze inspanningen om het hoofd boven water te houden, maar uiteindelijk is het haar gelukt. Ze wonen hier ook niet meer en we hebben nooit meer iets van ze gehoord.

Gelukkig is voor zover wij weten, de bovenstaand omschreven vrek een uitzondering. Wel jammer als je net daar tegenaan loopt.

Wat vrekken volgens ons dus betekent: voor jezelf een pad uitstippelen om op eigen kracht zuiniger te leven. Of dit nu een pad is dat je vrijwillig bewandelt of gedwongen door je omstandigheden. Daarbij mag je gek doen: na donker weggegooide pilsflesjes verzamelen voor het statiegeld, je tuinklompen drie keer oplappen met een stuk rubber of een houtje, voor ons part koffiefilters uitspoelen en opnieuw gebruiken of gaan leren zelf je eigen haar en dat van je gezinsleden te knippen (hoewel we hier aanraden met jezelf te beginnen…).  Heel belangrijk is dat je bij het uitstippelen van je route door Vrekkenland rekening houdt met veelvuldig of in ieder geval regelmatig bezoek van vrienden. Want zonder vrienden wordt het leven heel saai. En als hart onder de riem voor de vrek uit noodzaak: juist in nood leer je je ware vrienden kennen. En dit blijken de vrienden voor het leven te zijn. Dat is tenminste onze ervaring.

Veel succes dus, vrek ze en vergeet er vooral niet af en toe de lol van in te zien!

Advertenties

3 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Ineke
    Apr 14, 2012 @ 10:46:55

    Jeetje, ik dacht dat de door jouw beschreven vrek iets was uit een urban legend maar ze bestaan dus echt. Ik ben ze gelukkig nooit tegen gekomen want dat lijkt me inderdaad ergerlijk en wat zullen dat een zure mensen zijn geweest! De kunst is om het zo gezellig te maken dat het bezoek al die extra’s niet mist en zo ja dan hebben ze pech toch? 🙂

    Ik heb nooit echt hoeven vrekken uit noodzaak maar bij mij is het een vrijwillige keuze omdat ik graag minder wil werken en niet zo mee wil doen aan de rat-race van de consumptiemaatschappij met alle onzinnige aankopen. Ook het milieu wordt hiermee gespaard en dat is mooi. Ik leef nu van een halve baan en kan voor mijn gevoel nog alles doen wat ik wil, maar met mate dus en dat bevalt me prima. Heb ook net de markt weer herondekt voor groenten en fruit want hier in Rotterdam scheelt dat echt een berg geld. Ik heb nu nog 9 euro in mijn marktportomonee en daar zal ik het mee moeten doen tot 24 april. Ik hoef alleen wat fruit en champigons te kopen dus dat gaat me gemakkelijk lukken. Ga ook pas rond een uur of drie dan gaan ze afprijzen.
    😉

    Beantwoorden

  2. izerina
    Apr 14, 2012 @ 12:29:39

    Ik had een goede vriendin met kleine beurs. Net als jij beschrijft,heel gastvrij. Ik nam regelmatig een broodje of iets uit de tuin mee.Voor mezelf had ik dan ook het gevoel niet “op haar zak te teren”.Groeten Izerina

    Beantwoorden

  3. consumandertje
    Apr 14, 2012 @ 20:17:53

    sommige mensen hebben geen gene, onvoorstelbaar.
    ik geloof zelf dat je met een positieve en gastvrije insteek veel verder in t leven komt. het aloude spreekwoord zei t al, wie goed doet, die goed ontmoet.
    Ik heb een vriendin van mij die werkloos is en nu moet solliciteren een stapel colbertjes gegeven die mij te klein zijn.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: